5 συγκροτήματα από την Αθήνα που δεν υπάρχουν πιά

Γράφει ο Γιάγκος Πλατής

Η ζωή συνέχεια αποδεικνύει ότι η συνύπαρξη των ανθρώπων έρχεται, για να δημιουργήσει κάτι δυνατό και αξέχαστο και μετά, πολλές φορές, για να ακολουθήσει ο καθένας το δικό του ξεχωριστό δρόμο… Η τέχνη είναι η προσπάθεια κατανόησης της ζωής και αυτονόητα προϋποθέτει τη δημιουργία και τη συντήρηση ανθρώπινων σχέσεων. Η μουσική, ειδικά, που βασίζεται στην ομαδικότητα, αποτελεί προσομοίωση της πραγματικότητας. Η μουσική είναι το ταξίδι και το αποτέλεσμα αλληλοβοήθειας, συνεργασίας, ανοχής και αγάπης μεταξύ των ανθρώπων. Αυτήν τη φορά το άρθρο ασχολείται με πέντε πολύ σημαντικά συγκροτήματα για την ελληνική μουσική σκηνή. Σχήματα που εμφανίστηκαν, σάρωσαν τον τόπο και έπειτα χάθηκαν! Η πορεία ξεκινάει από το μεταίχμιο της δεκαετίας του ’60 με του ’70 μέχρι τις αρχές του 2000. Γκρουπ διαφορετικών ειδών που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, συναυλιακή και δισκογραφική και όλα υπήρξαν εξαιρετικά καινοτόμα για την εποχή τους. Η σειρά τους είναι καθαρά χρονολογική.

SOCRATES DRANK THE CONIUM

Πολλοί λένε ότι αν είχαν ξένο τραγουδιστή, θα είχαν γίνει μία από τις καλύτερες rock μπάντες του πλανήτη! Για πολλούς όμως, οι Socrates (Drank the Conium) ήταν μία από τις καλύτερες μπάντες που υπήρξαν ποτέ! Ιδρύθηκαν το 1969 από τους Αντώνη Τουρκογιώργη (μπάσο, φωνή), Γιάννη Σπάθα (κιθάρα – ένας από τους σημαντικότερους κιθαρίστες της Ελλάδας, αν όχι ο σημαντικότερος) και Ηλία Μπουκουβάλα (ντραμς). Ξεκίνησαν από τα Πατήσια και την Κυψέλη και σιγά σιγά η φήμη τους εξαπλώθηκε σε όλα τα club – μουσικές σκηνές της τότε Αθήνας, όπως το Κύτταρο στην Αχαρνών και το Rodeo στην πλατεία Βικτωρίας. Στην αρχή, για πολύ μικρό διάστημα, ασχολήθηκαν με τον ελληνικό στίχο αλλά στην πορεία έμειναν στον αγγλικό. Συνδύασαν κλίμακες της ελληνικής παράδοσης με επιρροές από Rolling Stones, Cream, Jimi Hendrix, Frank Zappa κτλ. Χαρακτηριστικό τραγούδι αυτής τις μίξης είναι το “Mountains”, όπου ο Σπάθας ενώνει την Ήπειρο με το rock n’ roll. Το είδος τους θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί progressive rock. Γύρω στο 1975 μετακόμισαν στην Αγγλία για κάποια χρόνια και αποκορύφωμα ήταν η συνεργασία τους με το Βαγγέλη Παπαθανασίου στο δίσκο “Phos”, ο οποίος ανέλαβε τα πλήκτρα και την παραγωγή. Ο δίσκος αυτός τους εκτόξευσε στην κορυφή με τραγούδια όπως “Starvation” και “Queen of the Universe”. Γνώρισαν επιτυχία σε Ευρώπη και Αμερική και πήραν πολύ θετικά σχόλια από ανθρώπους όπως ο Lemmy, οι U.F.O. και ο Elton John. Επίσης, φήμες λένε ότι οι Yes ήθελαν να “κλέψουν” το Σπάθα αλλά εκείνος δεν μπόρεσε να πάει λόγω γραφειοκρατικών διαδικασιών. Διαλύθηκαν το 1986 αλλά κάνουν επανενώσεις ανά καιρούς. Τα μέλη που παραμένουν ακόμα είναι ο Σπάθας και ο Τουρκογιώργης. Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει έντεκα άλμπουμ, εκ των οποίων τα δύο είναι live.

Και μια blues διασκευή…

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ

Οι Μουσικές Ταξιαρχίες δημιουργήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 από τον Τζίμη Πανούση (φωνή, στίχο και μουσική). Το σχήμα συμπλήρωσαν αρχικά ο Γιάννης Δρόλαπας (θεωρείται ακόμα ένα από τους καλύτερους Έλληνες ροκ κιθαρίστες), Σπύρος Πάζιος (κιθάρα, πλήκτρα), Δημήτρης Δασκαλοθανάσης (μπάσο) και Βαγγέλης Βέκιος (ντραμς). Αποτέλεσαν φαινόμενο για την εποχή λόγω της προκλητικής τους εμφάνισης και του καυστικού και σατιρικού στίχου του Πανούση. Άρχισαν τις εμφανίσεις τους από την pub “Skylab” στην Πλάκα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ταλαιπωρήθηκαν από δικαστικά προβλήματα, με την ταμπέλα της προσβολής της δημόσιας αιδούς. Tο 1980 κυκλοφόρησαν ανεξάρτητα σε κασέτα το “Disco Tsoutsouni” που περιείχε ηχογραφήσεις πριν το 1977. Η δισκογραφική τους ιστορία απαρτίζεται από το ομώνυμο ντεμπούτο “Μουσικές Ταξιαρχίες” (1982), το “Αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν” (1984) και το Ηard Core (ζωντανή ηχογράφηση, 1985). Εμφανίστηκαν στην αξέχαστη cult ταινία “Ο δράκουλας των Εξαρχείων” (1983) σε σκηνοθεσία του Νίκου Ζερβού. Το 1986, ο Πανούσης συνέχισε τη δική του πορεία στη σάτιρα και τη μουσική. Πραγματοποίησαν ένα δυνατό comeback στις αρχές του 2016, δέκα συναυλίες.

Και από το “δράκουλα των Εξαρχείων”

ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ

Η ιστορία των Διάφανων Κρίνων άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 από τους: Θάνο Ανεστόπουλο (φωνή), Νίκο Μπαρδή (κιθάρα), Κυριάκο Τσουκαλά (κιθάρα), Παντελή Ροδοστόγλου (μπάσο) και Τάσο Μαχά (ντραμς). Ο Ανεστόπουλος και ο Ροδοστόγλου μοιράζονταν το στιχουργικό μέρος. Ο πρώτος τους δίσκος ήταν το single Λιώνοντας μόνος / Κάτω απ’ το ηφαίστειο. Το 1996, με την προσθήκη του Παναγιώτη Μπερλή στα πλήκτρα κυκλοφορούν το δίσκο “Έγινε η απώλεια συνήθειά μας”, που ήταν πολύ επιτυχής. Επηρεασμένοι από to gothic, το new wave, τη λογοτεχνία, την ποίηση και το beatnik κίνημα έφτιαξαν έναν ξεχωριστό ήχο για τα ελληνικά δεδομένα, κάτι σαν dark wave – post punk με ελληνικό στίχο. Οι στίχοι τους, οι οποίοι χαρακτηρίζονταν από λυρισμό και σκοτεινό ρομαντισμό, ήταν το σήμα κατατεθέν τους. Ο σκοτεινός ήχος και το εμπλουτισμένο λεξιλόγιο τους έκανε να μπουν στα τρία μεγαθήρια γκρουπ της ελληνικής ροκ σκηνής κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 (τα άλλα δύο ήταν οι Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά). Άνοιξαν τις συναυλίες πολύ μεγάλων ονομάτων (Tindersticks, Sisters of Mercy, Cure, Metallica…). Επίσης, συμμετείχαν στο δίσκο συλλογή της ΕΜΙ “Στον Π – Αφιέρωμα στον Παύλο Σιδηρόπουλο”, διασκευάζοντας το τραγούδι “Θάνατος”. Το 2009 ανακοίνωσαν τη διάλυσή τους. Στο ενεργητικό τους είχαν 6 δίσκους και 4 singles. Το 2015, όμως, μετά από την επίσημη ανακοίνωση του Ανεστόπουλου για τη μάχη του με τον καρκίνο, που δυστυχώς έχασε μετά από ένα χρόνο, τα Κρίνα ενώθηκαν για δυο ιστορικές συναυλίες στην Τεχνόπολη, παρέα με το Γιάννη Αγγελάκα, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και τους Last Drive, υπό τον τίτλο “Και η αγάπη πάλι θα καλεί”. Μερικές από τις επιτυχίες τους ήταν τα: Μέρες Αργίας, Έγινε η απώλεια συνήθειά μας, Βάλτε να πιούμε και Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.

Ένα κομμάτι από τον instrumental δίσκο “Ο Γύρος Της Μέρας Σε Ογδόντα Κόσμους” που έβγαλαν το 2005

Και ένα στιγμιότυπο από τη φαντασμαγορική τους επανένωση

ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ

Οι Στέρεο Νόβα ήταν το πρώτο ελληνικό συγκρότημα ηλεκτρονικής μουσικής που σημείωσε τεράστια επιτυχία ακροβατώντας μεταξύ underground και mainstream. Αν και η ιστορία τους άρχισε κοντά στα τέλη του ’80, μετά από τη γνωριμία των δυο πρώτων μελών σε ένα πάρτι, του Κωνσταντίνου Βήτα και του Μιχάλη Δέλτα, στη δισκογραφία εμφανίστηκαν το 1992 με το ομώνυμο ντεμπούτο τους. Επηρεασμένοι από hip hop, acid – house, ambient και rock ακούσματα και μεγαλωμένοι στα δυτικά προάστια, δημιούργησαν ένα πρωτόγνωρο μουσικό ιδίωμα, βασισμένο στον απλό και καθημερινό ελληνικό στίχο. Ο Κ. Βήτα παρουσίασε με τα λόγια τους όλες τις αστικές εικόνες της Αθήνας γεμάτες οργή, έρωτα, θλίψη, νοσταλγία, χορό… Λίγο αργότερα προστίθεται στο συγκρότημα και ένας παλιός φίλος του Μιχάλη Δέλτα,ο Αντώνης Πι. Σιγά σιγά, παρά την προσεκτική τους στάση και συμμετοχή στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, κατάφεραν να κάνουν την έκρηξή τους και να γίνουν η πιο αξιοπρόσεκτη και ιδαίτερη μπάντα του ’90, μακριά από τα μονοπάτια του rock και του hip hop, που οι περισσότερες μπάντες τότε ασχολούνταν. Μερικές από τις βασικές του επιρρόες ήταν: Λένα Πλάτωνος, David Bowie, Kraftwerk, Brian Eno… Εξέδωσαν έξι άλμπουμ και το 1997 χωρίστηκαν οριστικά, αφού είχε προηγηθεί η αποχώρηση του Α. Πι. Συχνά χρησιμοποιούσαν στα τραγούδια τους ήχους της πόλης, όπως γαβγίσματα, κόρνες, ήχους οχημάτων κτλ. Το κάθε μέλος ακολούθησε τη δική του σόλο καριέρα. Κάποια από τα τραγούδια τους που έμειναν αξέχαστα με τα χρόνια είναι: Ένα κλεμμένο ποδήλατο, Το ταξίδι της φάλαινας, Μικρό αγόρι, Ένας μεγάλος κόσμος, Νέα ζωή 705 και Ηλίθια αστεία. Θετικά και σημαντικά σχόλια για αυτούς έκαναν μεγάλοι τραγουδοποιοί και εκπρόσωποι άλλων μουσικών σκηνών όπως ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Παύλος Παυλίδης, ο Θάνος Ανεστόπουλος, ο Αλέξης Καλοφωλιάς και ο Μάνος Χατζιδάκις.

Από τον πρώτο δίσκο

Και κάτι χωρίς λόγια

FF.C (FortiFied Concept)

Οι FF.C ήταν το πρώτο hip hop σχήμα της Ελλάδας και φτιάχτηκαν το 1987 από τον ιδρυτή και παραγωγό Δημήτρη Πετσούκη ή Σκηνοθέτη και στη συνέχεια μπήκαν ο Κώστας Κουρμένταλας ή Ρυθμοδαμαστής και ο Θοδωρής Μάγγος ως mc’s. Ενώ αρχικά ξεκίνησαν γράφοντας αγγλικό στίχο, στη συνέχεια γύρισαν στον ελληνικό και μετά από τις αλλαγές κάποιων dj, εδραιώθηκε στο σχήμα και ο DJ Everlast. Κάποια στιγμή, πριν σχηματιστούν οι Active Member, γνώρισαν τον BD Foxmoor, που είχε ήδη αρχίσει να στήνει την εταιρία παραγωγής Freestyle productions και κυκλοφόρησαν έτσι τον πρώτο δίσκο “Σκληροί καιροί”. H συνεργασία τους με τον BD Foxmoor τελείωσε γρήγορα, παρ’ όλα αυτά, διότι τα μέλη των FF.C δεν ήταν ευχαριστημένα από τη συμπεριφορά και τη διαδικασία μέσω της οποίας βγήκε ο δίσκος. Τότε, αποχώρησε από το σχήμα και ο Μάγγος, καθιστώνας τον Κουρμένταλα το μόνο mc. Το γκρουπ περιόδευσε σε όλη την Ελλάδα μοιράζοντας τη σκηνή με πολλά γκρουπ της εποχής, όπως οι Terror X Crew (T.X.C.), οι Razastarr, οι ΝΕΒΜΑ και οι Παρεμβολές. Τέταρτο ανεπίσημο μέλος έγινε στην πορεία και η Μαρία Ρίζου που συνόδευε με τα φωνητικά της διάφορα τραγούδια (Δε με νοιάζει πια, Είσαι ακόμα εδώ, Φταίω κι εγώ, Ας χαθώ στο όνειρο κτλ). Έγιναν γνωστοί στο ευρύ κοινό με την επιτυχία “Παραμύθι”. Επιπλέον, πολύ σημαντική υπήρξε η επιλογή και η συμμετοχή των FF.C, το 2003, στο πανευρωπαϊκό hip – hop festival Soundappeal που έγινε στη Γερμανία και έλαβαν μέρος διάφορα σχήματα της Ευρώπης. Το 2005, το συγκρότημα διαλύθηκε, αφού κυκλοφόρησε επτά δίσκους. Πρώτα αποχώρησε ο Ρυθμοδαμαστής, ο οποίος μέχρι και σήμερα απέχει από τη μουσική γενικότερα.

Και μια συνεργασία με τον Οδυσσέα από τους Razastarr

© 2017 – 2018, Γιάγκος Πλατής. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under Uncategorized

Απόφοιτος κοινωνιολογίας στο Πάντειο και μουσικός. Του αρέσει να γράφει κειμενάκια, ιστορίες και στίχους. Θα τον βρεις συνήθως σε κάποιο live στο κέντρο της πόλης. Λατρεύει τα θερινά σινεμά, τα μπαρ που παίζουν αδιάκοπα όμορφη μουσική και τα φαλάφελ. Πιστεύει στην προσωπική εξέλιξη που ξεκινάει από το μέσα του καθενός, στη δύναμη, την αποδοχή και την έκφραση των συναισθημάτων και στη μαγεία της τέχνης και της φύσης.