the City Think Tank

Στέρεο Νόβα, σας ευχαριστούμε για όλα

Την πρώτη φορά που άκουσα Στέρεο Νόβα ήταν ό, τι πιο ιδιαίτερο και παράξενο είχα ακούσει μέχρι τότε. Ενώ μου κίνησαν το ενδιαφέρον, δυσκολεύτηκα να καταλάβω ακριβώς τι λένε. Χρειάστηκαν κάποια χρόνια και κάποια στάδια που πέρασα, για να συναντηθούμε πραγματικά! Τότε κατάλαβα ότι τα τραγούδια τους ήταν μια εξόρυξη αγνοημένων συναισθημάτων, μια συναρμολόγηση ξεχασμένων κομματιών παζλ του εαυτού μου, ένα χαμένο σημειωματάριο λέξεων, τα λόγια που προσπαθούσα ως παιδί και αργότερα ως έφηβος να αρθρώσω. Αυτό που τους έκανε ξεχωριστούς στη μουσική μου βιβλιοθήκη είναι ο συνδυασμός πρόζας του Κωνσταντίνου Βήτα, χωρίς να ραπάρει αλλά ούτε να απαγγέλει ακριβώς, ο άμεσος και καθημερινός λόγος του και η ραγισμένη ευαισθησία στη φωνή του με φόντο όλα αυτά τα ηλεκτρονικά τοπία. Μαζί με τους Portishead, ήταν οι λόγοι που άρχισα να εξερευνώ την ηλεκτρονική μουσική.

Τα τραγούδια τους είναι οι γεωγραφικές και οι ψυχικές εικόνες των παιδιών της πόλης, που προσπαθούν να συμφιλιωθούν με την εσωτερική τους φωνή αλλά και με τη μιζέρια γύρω τους. Χρώματα αγάπης και χρώματα βίας. Τραγούδια γεμάτα ποιητικότητα, χαρά, θυμό, μελαγχολία, έρωτα, σύγκρουση, ευαισθησία. Οι στίχοι είναι σκόρπιες ψηφίδες της καθημερινής μας σκέψης. Σε παλαιότερα άρθρά μου έχω αναφερθεί στη μουσική πορεία του συγκροτήματος αλλά αυτήν τη φορά θα επικεντρωθώ στην επανένωσή τους, την περασμένη Δευτέρα στον πανέμορφο χώρο του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.

10 χρόνια από την τελευταία τους επανένωση για τη Lifo και 20 χρόνια από την τελευταία δισκογραφική δουλειά τους. Έχω παρακολουθήσει τις σόλο πορείες των δύο ιδρυτικών μελών, του Κωνσταντίνου Βήτα και του Μιχάλη Δέλτα, οι οποίες είναι εξαιρετικές. Μάλιστα, ο Μ. Δέλτα τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με την ψυχοθεραπεία. Έχω διαβάσει τα δυο βιβλία που έχει γράψει εκ των τριών, τα οποία και συστήνω ανεπιφύλακτα. Για του λόγου το αληθές, βέβαια, το καινούριο τους άλμπουμ δε με βρήκε πολύ σύμφωνο μουσικά, πέραν του κομματιού “Νέα μόδα”. Παρ’ όλα αυτά, έχοντας ακούσει οπαδούς του συγκροτήματος που τους είδαν live στα 90’s και λόγω της μεγάλης μου αγάπης για την παλιά μουσική τους, δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω αυτό το ιστορικό reunion.

Πηγαίνουμε παρέα με ένα φίλο μου και αισθάνομαι ευτυχής! Ευτυχής που η διαχρονική μουσική συνεχίζει να υπάρχει. Ο κόσμος είναι ατελείωτος, βλέμματα που δείχνουν την ανυπομονησία χρόνων από παιδιά που μεγάλωσαν στα 90’s αλλά και πολλά νέα πρόσωπα. Λίγα δευτερόλεπτα μας χωρίζουν, ώσπου η εισαγωγή γίνεται με το “Τέλσον” και το “Νέα ζωή 705”, όταν και γίνεται ο πρώτος μεγάλος χαμός. Ο Κ. Βήτα και ο Μ. Δέλτα και πάλι μαζί επί σκηνής. Στο πλευρό τους βρίσκεται, για πρώτη φορά σε συναυλία τους, ένας εξαιρετικός ντράμερ.

Το οπτικό υλικό από πίσω μου θυμίζει Pink Floyd, μαγευτικό, γεμάτο από γεωμετρικά σχήματα και σκηνές της καθημερινότητας, καθώς πολύχρωμα φώτα ολοκληρώνουν το περιβάλλον. Παίζουν διάφορες επιτυχίες του παρελθόντος με μια σύγχρονη επεξεργασία, που ίσως να είναι το μόνο που με ξενίζει, καθώς περίμενα να ακούσω τα τραγούδια με τον ίδιο τρόπο που τα έπαιζαν τότε. Σε κάποια σημεία ρίχνουν τον ρυθμό, σε κάποια άλλα βάζουν ψήγματα dubstep. Όμως σκέφτομαι με τον φίλο που είμαστε παρέα ότι οι καλλιτέχνες τελικά ίσως και να πρέπει να συμβαδίζουν με την εποχή τους, αφού ωριμάζουν, εξελίσσονται και πιάνουν τον παλμό του τώρα. Οι δυο πρωταγωνιστές είναι όπως πάντα μετρημένοι, προσηλωμένοι και μεστοί. Ο Κωνσταντίνος Βήτα αρχίζει στο επικό “Ένα κλεμμένο ποδήλατο” τις βόλτες στη σκηνή με αυτήν την ξένοιαστη αμηχανία και συστολή που τον διακρίνει. Ο κόσμος αισθάνεται τυχερός που ξανακούει ή βλέπει για πρώτη φορά την αλλαγμένη εκτέλεση επιτυχιών τους όπως 3000 μέρες, Ένας μεγάλος κόσμος, Το ταξίδι της φάλαινας, Μοτοκούζι και Προάστια, αλλά και κομματιών από το καινούριο άλμπουμ.

Οι Στέρεο Νόβα μας δείχνουν το πιο καλό τους σημαδί και εμείς ταξιδεύουμε μαζί τους για δυο ώρες περίπου. Ο Κ. Βήτα και ο Μ. Δέλτα αρχίζουν να λύνονται και να απευλεθερώνονται λίγο πριν το φανταστικό encore, όπου το “Μικρό Αγόρι” και το “Παζλ στον αέρα” μας θυμίζουν ότι στη ζωή πρέπει να χορεύουμε σαν να μην υπάρχει αύριο! Σας ευχαριστούμε, Στέρεο Νόβα! Μια μέρα θα λέω πως ήμουν και εγώ εκεί. Σας ευχαριστούμε που μας θυμίζετε ότι η δύναμη έρχεται μέσα από τη συμφιλίωση με τον εαυτό μας και ότι η ζωή είναι το κυνήγι της αλήθειας και της ομορφιάς!

Η playlist ήταν η εξής :
1. Τέλσον
2. Νέα ζωή 705
3. 3000 μέρες
4. Άτλας
5. Ισορροπία
6. Ένας μεγάλος κόσμος
7. Το μάθημα
8. Ένα κλεμμένο ποδήλατο
9. Βίντεο κλαμπ
10. Δεν αλλάζω τα ηχεία μου
11. Το ταξίδι της φάλαινας
12. Ασύμμετρη διάταξη
13. Τα δέντρα
14. Μοτοκούζι
15. Προάστια
16. Τιβί Ο
17. Ουρανός
18. Νέα μόδα
19. Μικρό αγόρι
20. Το παζλ στον αέρα

Θα κλείσω τοποθετώντας στίχους από διάφορα τραγούδια τους που αποτελούν ιδέες και εκφράσεις του δικού μου κόσμου…

“Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο και θα είναι πιο όμορφα και από ένα όνειρο”
“Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω, τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο, κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία”
“Αυτός είναι ο καιρός μου, τώρα ξέρω τι θέλω, ένα μαύρο τριαντάφυλλο και τη δύναμη για να παλεύω”
“Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες”
“Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου, φτιάχνω τον κόσμο μ’ ένα κομμάτι της ψυχής σου”
“Αν κλέβαμε το Volvo απ’ την άλλη άκρη του δρόμου, θα `φευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου;”
“Όπως τότε που ο ουρανός σκοτείνιασε, ήταν η πρώτη φορά που τα μάτια μου δακρύσανε”

 

Φωτογραφίες, βίντεο: Μάριος Βούλγαρης

© 2018, Γιάγκος Πλατής. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

About the author

Γιάγκος Πλατής

Τελειόφοιτος φοιτητής κοινωνιολογίας στο Πάντειο και μουσικός. Του αρέσει να γράφει κειμενάκια, ιστορίες και στίχους. Θα τον βρεις συνήθως σε κάποιο live στο κέντρο της πόλης. Λατρεύει τα θερινά σινεμά, τα μπαρ που παίζουν αδιάκοπα όμορφη μουσική και τα φαλάφελ. Πιστεύει στην προσωπική και την ομαδική εξέλιξη που ξεκινάει από το μέσα του καθενός, στη δύναμη, την αποδοχή και την έκφραση των συναισθημάτων και στη μαγεία της τέχνης και της φύσης.

Leave a Comment