Συνάντησε με στη μέση.

Υπάρχει αυτή η λεπτή γραμμή. Στην μια άκρη εσύ και στην άλλη εγώ. Και ισορροπούμε πάνω της κρατώντας τη μεγάλη μαύρη ομπρέλα μας, κάνοντας ακροβατικά, προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να μην πέσουμε. Τη διασχίζουμε, κάθε μέρα.

Ξεκινάμε το πρωί, κάνοντας μικρά και πιο σταθερά βήματα και όταν φτάνει το βράδυ τρέχουμε. Τρέχουμε άτσαλα, να προλάβουμε να φτάσουμε στη μέση για να συναντηθούμε. Η διαφορά είναι πως τη διασχίζεις ως μια ευθεία. Ο δικός μου ο δρόμος όμως είναι ένας κύκλος. Όταν ξεκινάω το πρωί δεν κοιτάω ευθεία, γυρνάω την πλάτη και κάνω ολόκληρο τον κύκλο για να φτάσω στη μέση. Καταλαβαίνεις;

Θέλω κάθε νύχτα που περνάει, κάθε μέρα που χαράζει να σε συναντάω στη μέση. Αν όμως δε φτάνω στην ώρα μου, μη μου κακιώνεις. Μπορεί ο δρόμος να έγινε δύσκολος, να συνάντησα πολλά εμπόδια και ο κακός ο λύκος να με έβγαζε από το δρόμο μου με σκοπό να με καταβροχθίσει. Πάντα ζήλευε την κόκκινη κάπα μου άλλωστε.

Θα φτάνω –όχι πάντα- αλλά θα φτάνω. Θα διασχίζω αυτό τον σιχαμένο, καλοσχεδιασμένο κύκλο – φυλακή μέχρι να λύσω τα δεσμά του και να μπορώ κι εγώ να ξεκινάω το πρωί και να πηγαίνω ευθεία. Για να σε συναντάω στη μέση το απόγευμα. Να έχουμε χρόνο. Να έχουμε χρόνο να περάσουμε το βράδυ περπατώντας μαζί, χορεύοντας και ισορροπώντας πάνω στη γραμμή, και όχι τρέχοντας σα τους τρελούς για να συναντηθούμε. Να χαζεύουμε και λίγο στη διαδρομή. 

Θα σε δω αύριο στη μέση της γραμμής λοιπόν. Κι αν όχι αύριο, θα σηκωθώ χαράματα για να προλάβω μεθαύριο. Στη μέση, ακούς;

© 2015, Μικαέλα Πανηγυροπούλου. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under stories

Weirdo, γατομάνα, μουσικός και συγγραφέας ενός μυθιστορήματος που δε θα τελειώσει ποτέ. Ερωτευμένη με τον έρωτα, λάτρης του vintage, των μικρών bar, του φθινοπώρου και του film-noir. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει κόψει τις παρέες με τον Ηρώδη και τη Μήδεια, και κάνει guest εμφανίσεις στο τμήμα Προσχολικής Αγωγής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας. Αν θέλεις να τη βρεις, ακολούθα τα νιαουρίσματα.