Think Tank

Τα φλασάκια της νύχτας

Γράφει ο Δημήτρης Τρυφωνίδης

Υπάρχουν κάποιες όμορφες στιγμές σε αυτή την διαδρομή που ονομάζεται ζωή. Στιγμές που πλημμυρίζεται ολόκληρη η καρδιά και το μυαλό σου μαζί από χαρά. Χαρά: το απώτερο νόημα της ζωής, το νόημα με κάθε τρόπο, έστω κι αν δε το παραδέχεσαι. Και τι θα μπορούσε να σε κάνει χαρούμενο σε αυτό τον κόσμο, από κάποια απλά, καθημερινά, ίσως αναπάντεχα πολλές φορές φλασάκια από μνήμες, που αφού καταφέρεις να τα αγγίξεις, καρδιοχτυπάς και χαμογελάς με την γαλήνια αίσθηση που σου δημιουργούν.

Αναρωτιέσαι πως θα γίνει να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο χωρίς να το επαναφέρεις. Πως θα χτίσεις μνήμες καινούργιες, χαρούμενες για να έχεις να σκέφτεσαι όταν ταξιδεύεις μακριά, όταν περπατάς μόνος σου στον δρόμο αργά το βράδυ, όταν θα προσπαθείς να ξεφύγεις από κάτι που σε στεναχωρεί πολύ… Μνήμες από φίλους, από γνωριμίες, επιτυχίες, χαμόγελα, έρωτα. Φλασάκια μπουκωμένα από στιγμές χαράς. Δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι τόσο όλη αυτή τη χαρά. Μπορείς να δημιουργήσεις καινούργια. Δική σου. Ξανά. Ζώντας… Χωρίς να πατάς pause στη ζωή σου γενικότερα…

Κάθε βράδυ που πέφτω στο κρεβάτι, στο μεταίχμιο μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, κάνω όνειρα για αύριο. Βλέπω εικόνες. Πετυχαίνω σε όλα. Στα όνειρά μου γεννιούνται ιστορίες με τέλος, χαρακτήρες με ουσία και κάθε αρχή είναι εύκολη.

Εκεί μπορείς να δεις ότι θέλεις, όπως επιθυμείς. Διαστρεβλώνεις το παρελθόν που σε πόνεσε και χτίζεις ένα άλλο παρελθόν, αλλιώτικο. Εκεί είσαι όπως πάντα θα ήθελες να είσαι, συναντάς τους ανθρώπους που πάντα λαχταρούσες να συναντήσεις, σου φέρονται όπως σου αξίζει και δεν βλέπεις γύρω σου σκληρότητα ή πόνο. Δεν σε προστατεύει κανείς, αφού δεν αισθάνεσαι απειλή. Η ειλικρίνεια δεν είναι απλά ένα απαιτούμενο προσόν, αλλά υπάρχει κιόλας στις ζωές των γύρω σου. Ο έρωτας είναι απλό πράγμα και δεν βασανίζεσαι. Η φιλία βασίζεται στην αγάπη και όχι σε προσχέδια συναισθημάτων. Η δουλειά σου δεν έχει δόλο ή φθόνο και ο μισθός σου αρκεί για τόσες μπύρες όσες έπινες παλιά όταν τριγυρνούσες έξω.

Δεν θέλω να ξημερώσει. Θέλω να ονειρεύομαι πως κάνω κάτι. Κι όταν ξυπνάω προσπαθώ να ξανακοιμηθώ. Η πραγματικότητα με ανοιχτά τα μάτια είναι μία φθηνή φθορά των ονείρων. Αρνούμαι να σηκωθώ.

Η αλήθεια είναι πως το πρωί αρνείσαι να τολμήσεις να προσπαθήσεις όλα όσα θέλεις για σένα. Καθηλώνεσαι απ’ τον ίδιο σου τον εαυτό σε συνέχεια παλαιών πεποιθήσεων. Κι όταν τελικά ξεκινά η μέρα σου, συνειδητοποιείς πως δεν χαίρεσαι, παρά μόνο αγγίζοντας αυτά τα μαγικά φλασάκια. Κλήσεις αναπάντητες προς κάθε κατεύθυνση, εισερχόμενα μηνύματα ασάφειας, στάχτη στα μάτια, εξαφανίσεις χωρίς εξηγήσεις, χαοτικές αναζητήσεις στο ίντερνετ, συντομευμένες-συντονισμένες για το ιδανικό. Χέρια σταυρωμένα, βλέμμα τυφλό.

Και οι μνήμες ξεθωριάζουν. Αρχίζουν να ξεθωριάζουν.Το μόνο εύκολο είναι να κολλήσεις στην πραγματικότητα και να μην μπορείς να ονειρεύεσαι ξύπνιος. Μα θυμήθηκες τόσες φορές, κοιμήθηκες άλλες τόσες… Για πόσο ακόμα πιστεύεις ότι θα υπάρχουν χαρές για να θυμάσαι; Δεν αντέχουν τα φλασάκια. Δεν χωράνε άλλες μνήμες και θα γίνει άδειασμα. Πρέπει να αδειάσεις. Πρέπει να διαλέξεις εάν θες να ζήσεις την χαρά τώρα ή την χαρά  που με νύχια και με δόντια αποθηκεύεις στις μνήμες σου.

Και μετά από λίγο πέφτω πάλι για ύπνο για να φέρω κοντά μου όσα χρειάζομαι.

© 2017, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *