Τα φτηνά τσιγάρα που μίλησαν στην ψυχή μου

Βρίσκομαι κάπου στο Σεπτέμβριο του 2015 και διανύω μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Μια φίλη ανεβάζει μια φωτογραφία στο facebook και γράφει την εξής περιγραφή: – Το δικό σου όνειρo; – Για απόψε είσαι εσύ. Η φωτογραφία δείχνει δυο ανθρώπους να περπατούν σε ένα δρόμο τη νύχτα. Για κάποιο λόγο η εικόνα με τις φράσεις μου κινεί το ενδιαφέρον και αμέσως ρωτάω τη φίλη μου από πού προέρχεται. Μου μιλάει για μια ταινία που λέγεται «Φτηνά τσιγάρα». Κάθομαι, λοιπόν, το ίδιο βράδυ και βάζω την ταινία…

Ακούω τη μαγευτική μουσική του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου στην εισαγωγή και ταυτίζομαι με τον υπαρξιακό μονόλογο του πρωταγωνιστή – σκηνοθέτη, που περιέχει τη φράση: «Είμαι συλλέκτης… Μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου… Στιγμές!». Οι στιγμές μένουν. Όλοι τις μαζεύουμε και τις σκαλίζουμε συνέχεια, σκέφτομαι. Οι στιγμές μας ακολουθούν πάντα, μικρές και μεγάλες, καλές, κακές και γκρίζες!

Καθώς η ιστορία εκτυλίσσεται, από λεπτό σε λεπτό, μπαίνω βαθιά σε μια εσωτερική διεργασία, που πιστεύω ότι τελικά είναι και η επιτυχία κάθε ταινίας! Βάζω τον εαυτό μου στη θέση του πρωταγωνιστή. Με συνεπαίρνουν οι ρόλοι, οι διαρκείς συνομιλίες του πρωταγωνιστή με τον εαυτό του, η μυστήρια γνωριμία του με μια άγνωστη, η ομορφιά της Αθήνας, μια ομορφιά που είχα για πολύ καιρό ξεχάσει… Ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας είναι ιδιαίτερος, με χιούμορ, μυστήριο, ευθύτητα και ρομαντισμό. Είναι τόσο ανθρώπινος σε εποχές που οι υπόλοιποι ξεχνούν τα ανθρώπινα, είναι διαφορετικός! Αναλογίζεται χωρίς σταματημό το λόγο της ύπαρξής του και της ζωής.

Πρόκειται για μια ταινία που πιστεύω ότι θέλει να προβληματίσει το θεατή σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις, μα πάνω από όλα με τη σημαντικότερη σχέση που έχει κάθε άνθρωπος σε αυτήν τη ζωή, με τον εαυτό του! Δίνει έμφαση σε κάθε μικρή στιγμή της ημέρας, της νύχτας και της καθημερινής μας ρουτίνας. Μου κάνει εντύπωση πόσο άμεση μπορεί να γίνει για τον καθένα, αφού τα σκηνικά της διαδραματίζονται σε μέρη «καθημερινά», συνηθισμένα, στο δρόμο, στην καφετέρια, στο τρόλει, σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο κτλ. Ακουμπάει το πιο στοχαστικό και αληθινό κομμάτι μιας ρουτίνας που έχει καταβροχθίσει τον άνθρωπο της πόλης και δεν τον αφήνει να γευτεί τις ομορφιές που υπάρχουν συνέχεια μπροστά στα μάτια του! Η μουσική υπόκρουση αποτελεί τον καλύτερο συνοδοιπόρο κατά τη διάρκεια του έργου, στολίζει κατάλληλα τον ψυχικό πλούτο που σου προσφέρει. Η Έλλη Πασπαλά δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας πάνω στη μουσική του Καλαντζόπουλου. Η επιλογή των ηθοποιών εξαιρετική, καθένας συμβάλλει μοναδικά στην πλοκή με αξέχαστη την ερμηνεία του Κώστα Τσάκωνα.

Η ταινία ήταν το έναυσμα, σε μια δύσκολη περίοδο, για να συνειδητοποιήσω ότι η ομορφιά βρίσκεται σε κάθε στιγμή της ζωής μας, σε ένα τραγούδι που ακούμε στο ραδιόφωνο, στον καφέ που πίνουμε με ένα φίλο, σε μία νέα γνωριμία, στην βόλτα με έναν ωραίο άνθρωπο δίπλα μας, στην πόλη που ζούμε, στους δρόμους, σε ένα τοπίο (είναι μοναδική η σκηνή στο Λυκαβηττό).

Αυτή η ταινία με «αφύπνισε». Ξύπνησε ξανά τα παιδικά μου όνειρα, τα παιδικά μου χρόνια, οικογενειακές ιστορίες, τα πρώτα φιλιά, τα ατελείωτα ξενύχτια με τους αγαπημένους φίλους, το νυχτοπερπάτημα με μια κοπέλα… Η εξαιρετική της σκηνοθεσία και η επιλογή πολλών όμορφων τοπίων της Αθήνας με έκανε να ξαναγαπήσω αυτήν την πόλη, στην οποία γεννήθηκα, μεγάλωσα και ακόμη μεγαλώνω. Μέσα στην κίνηση, την αποξένωση, τη νωχελικότητα, τη βαβούρα, την κόπωση αυτής της πόλης, υπάρχουν τόσο ωραία πράγματα! Η ταινία αποδεικνύει πόσο ειδυλλιακή και ερωτική είναι αυτή η ιστορική πρωτεύουσα, ειδικά τη νύχτα, όταν τα πάντα σωπαίνουν και οι δρόμοι αδειάζουν. Μου θύμισε τους άπειρους μονολόγους που ξεκινώ με τον εαυτό μου, όπως όλοι πιστεύω, όταν περπατώ μέσα στους λαβυρίνθους της, τις συζητήσεις με φίλους που στην πορεία χαθήκαμε και με αυτούς που ακόμη περπατούμε μέσα της και φιλοσοφούμε, μεθάμε, γελάμε, κλαίμε μαζί, την ιστορία των γονιών μου, τις βόλτες με κοπέλες που πέρασαν μέχρι τώρα από τη ζωή μου…

Κάθε φορά που βλέπω τα Φτηνά τσιγάρα είναι σαν να είναι η πρώτη! Κάθε φορά καπνίζω καινούρια φτηνά τσιγάρα. Μπαίνω ξανά στο ρόλο, αναζητώ πτυχές του εαυτού μου, κατανοώ πράγματα που τις άλλες φορές ούτε που πρόσεξα, χάνομαι στη μουσική, σκέφτομαι πόση καχυποψία διακρίνει τους σύγχρονους ανθρώπους και πολλές φορές δικαιολογημένα, για κάτι καινούριο, για μια νέα γνωριμία! Και μετά σκέφτομαι ότι ζούμε, για να διανύουμε κάθε στιγμή με όση περισσότερη δύναμη μπορούμε, να μη σταματάμε ποτέ, να γνωρίζουμε ανθρώπους, να αγαπάμε, να σκεφτόμαστε, να ξεσπάμε, να πραγματοποιούμε τα όνειρά μας, να προσπαθούμε, να ακούμε τη σιωπή του πλήθους και των δρόμων! Είχα τη μεγάλη χαρά να γνωρίσω αυτόν το σπουδαίο καλλιτέχνη και θα κλείσω με τη φράση που του είπα και την πρώτη φορά που μιλήσαμε… Σε ευχαριστώ, Ρένο! Σε ευχαριστώ για το κινηματογραφικό σου έργο, ειδικά για τα Φτηνά τσιγάρα! Ένιωσα σαν να μιλάω εγώ… Και κυρίως σε ευχαριστώ γι’ αυτά που δεν κατάλαβα! Εξάλλου, δεν είναι λίγες οι φορές που δεν καταλαβαίνω ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό!

Κείμενο: Γιάγκος Πλατής

© 2017 – 2020, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under Uncategorized

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!