Τα κιλά μου ήμουν εγώ

Athens Vibe

Γράφει ο Δημήτρης Τρυφωνίδης

Ζούμε στην εποχή που δεν μπορεί να μας αγγίξει η εμπιστοσύνη του έρωτα. Στην εποχή που τα πουλιά πετούν χαμηλά, σαν να προσπαθούν να μας αλλάξουν αυτόν τον κόσμο. Ζούμε στην εποχή που η αγάπη πήρε “βραβείο ομορφιάς” και οι σκέψεις μας έγιναν άρθρα για να ταυτιστούν οι πολλοί. Κι όταν χτίζεις αλλιώτικη εποχή, δική σου, αγνοώντας όλα τα παραπάνω συμβαίνει κάτι μαγικό. Αλλάζεις…

«Διαβάζω ότι οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που αναγνώρισαν την παχυσαρκία ως ιατρική διαταραχή. Ο Ιπποκράτης έγραψε: “H παχυσαρκία δεν είναι απλώς µια ασθένεια αλλά είναι ο προάγγελος άλλων”. Υπήρξα, λοιπόν, παχύσαρκος. Έβαλα κι εγώ το λιθαράκι µου για να αυξηθεί κατά 0,001% το ποσοστό της παιδικής παχυσαρκίας. Παίρνω όλη την ευθύνη πάνω µου και αποφασίζω να µε αλλάξω στα 18».

…γιατί ένα παιδί δεν ευθύνεται ποτέ για τα κιλά που πήρε ή έχασε. Ένα παιδί δεν ξέρει ποτέ τι να φάει και πως να το φάει. Κι όταν μεγαλώσει ως ενήλικας πια, πολλές παλιές κακές συνήθειες μένουν. Και καλείται να τις αλλάξει μόνος του. Καλείται να διορθώσει λάθη. Τα λάθη της παιδικής ηλικίας. Σε αυτά τα λάθη το παιδί απλά προσπαθεί να γνωρίσει τον εαυτό του, τα χαρίσματά του, προσπαθεί να χτίσει την προσωπικότητά του, τον παρατηρεί, τον συνηθίζει εν τέλει. Η ζωή φαντάζει να είναι δική του, μα είναι κιόλας; Εσείς αναρωτηθήκατε ποτέ: πως θα ήταν άραγε ο κόσµος αν όλοι οι άνθρωποι είχαν γεννηθεί χοντροί; Κλείστε για λίγο τα μάτια και φανταστείτε το…

«Γεννήθηκα µόλις 2.800 γρ. και δεν είχα καµία προδιάθεση να πάρω κιλά, κανένα “γονίδιο” και καµία ένδειξη κληρονοµικότητας. Ωστόσο, καθώς µεγάλωνα, τα µάγουλά µου άρχισαν να φουσκώνουν. Η εικόνα των ανθρώπων που µου τσιµπούσαν τα µάγουλα υπάρχει ακόµα έντονη. Στην θύμηση της παραπάνω εικόνας δεν υπάρχει τίποτα χαριτωμένο σε αυτό. Το αναπνευστικό πρόβληµα που αντιµετώπιζα συνεπαγόταν τη λήψη κορτιζόνης, η οποία διήρκεσε κάπου στα 10 χρόνια. Τη δράση του ισχυρού φαρµάκου συµπλήρωναν ο παππούς και η γιαγιά και άλλοι ενήλικες γύρω μου, που µου χάριζαν γλυκά για να µε ευχαριστήσουν».

Ζεις και μαζί με σένα τρέφεις και πολλούς άλλους γύρω σου χωρίς να το καταλαβαίνεις. Και τα κιλά αυξάνονται. Το να ασχοληθεί κανείς με τον εαυτό του αποδεικνύεται μία δύσκολη υπόθεση. Πολλές φορές νομίζει ότι ασχολείται. Στην πραγματικότητα είναι τόσο μακρυά απ’ αυτό. Πόσο μάλλον όταν ο εαυτός του είναι ανήμπορος να αναγνωρίσει τις ικανότητες και τα δυναμικά του, αν και άξιος και ικανός. Η εμφάνιση είναι στον κόσμο μας ένα δώρο για μια λίγο πιο εύκολη ζωή. Αν όμως δεν έχεις ή τουλάχιστον δεν πιστεύεις ότι έχεις την εμφάνιση που θα ήθελες να έχεις για να πετύχεις κάτι, τότε τι κάνεις; Αλλάζεις.

«Ως παιδί στο τέλος κάθε άνοιξης, όταν άρχιζα να συνέρχοµαι από την κορτιζόνη, ξεκινούσα διατροφή. Σχεδόν κάθε άνοιξη και µια καινούρια διατροφή! Δεν µπορώ, όµως, ακόµα και σήµερα, να βρω τα ουσιαστικά αίτια αυτής της άσχηµης εξέλιξης. Μπλοκάρει το μυαλό μου. Το µόνο που µπορώ να πω µε σιγουριά είναι ότι, από ένα σηµείο και µετά, τα κιλά µου ήµουν εγώ και εγώ τα κιλά µου! Μια απίστευτα στενή επαφή ανάµεσά µας έδειχνε πως δεν θέλαµε να χωριστούµε. Όλα είχαν γίνει συνήθεια. Και δεν μπορούσα να το χωνέψω».

Και δεν αλλάζεις την εμφάνισή σου μόνο. Αλλάζεις τον εαυτό σου, ριζικά. Ότι μας ενοχλεί φαίνεται. Ότι δεν μας ενοχλεί πάλι φαίνεται. Αυτά που δεν φαίνονται ούτε καν σε εμάς καλούμαστε να ανα-γνωρίσουμε. Αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης μας, θέτουμε τον εαυτό μας σε μία κατάσταση αυστηρής κριτικής και διόρθωσης αυτού, ενώ εκείνος ζητά χρόνο για να επανορθώσει. Ζητά ηρεμία για να τα βάλει όλα σε μία σειρά με ό,τι μεράκι του απέμεινε. Τότε κουράζεται, βαριέται, κλείνεται στο σπήλαιό του και επιστρέφει στον παλιό τρόπο σκέψης. Σε εκείνον τον τρόπο σκέψης οι απολαύσεις της ζωής περιορίζονται στις λιγοστές ελευθερίες του. Στο φαγητό. Δεν χρειάζεται όμως βιασύνη. Οι στόχοι της ζωής είναι η διαδρομή. Και την διαδρομή πρέπει να την απολαμβάνεις, έστω κι έτσι.

«Χοντρέ, είσαι χοντρός, σκάσε ρε χοντρέ. Δεν µπορώ να θυµηθώ πολλά από τα συναισθήµατά µου· τα βασικά και αυτονόητα µόνο, όταν έπεφτα ψυχολογικά: µοναξιά και δειλία. Στην πραγµατικότητα, όµως, ήµουν δυνατός, το αισθανόμουν. Ήµουν ένα παιδί που φανταζόταν έναν άλλο Δηµήτρη κοιτώντας τον καθρέφτη. Στην προκειµένη περίπτωση, ο δικός µου καθρέφτης ήταν η ζυγαριά. Όταν πετύχαινα το στόχο µου, ο καθρέφτης µού χαµογελούσε. Οι υποχρεώσεις µου δεν διέφεραν από των άλλων παιδιών. Διάβασµα, παιχνίδι, φίλοι, µπάσκετ ή ποδόσφαιρο, αγγλικά, γερμανικά… Το πρόγραµµά µου ήταν βαρύ. Η διατροφή µου “πανάλαφρη”, αλλά απαιτητική. Σε όλα αυτά, σχεδόν κάθε χρόνο είχα και τον προσωπικό µου στόχο να χάσω κάποια κιλά. Συνολικά στη ζωή µου έχω χάσει 146 κιλά. Ξεκίνησα την πρώτη µου διατροφή για να χάσω 7 κιλά σε ηλικία 7 ετών. Τα έχασα. Από τα 62 κιλά έφτασα στα 55. Αργότερα, 8 ετών έχασα 10 κιλά. Στα 10 έχασα 13 κιλά. Στα 13 έχασα 17 κιλά. Στα 16 έχασα 22 κιλά. Στα 18 έχασα 77 κιλά και επιτέλους τα κατάφερα. Σταθεροποιήθηκα».

Οι ισορροπίες δύσκολα κρατιούνται, πόσο μάλλον σε μία σκάρτη κοινωνία που αισθάνεται όμορφα με το να πικάρει τον διπλανό της. Είτε γεννιέσαι χοντρός είτε γίνεσαι, η κοινωνία θα σε κάνει να το ακούσεις τόσες φορές ώστε θα το αφοµοιώσεις. “Είµαι χοντρός”, “είµαι άσχηµος”, “δεν είµαι αποδεκτός”, “δεν µπορώ να κάνω το Α”, “δεν µπορώ να πετύχω το Β”. Θα το ακούσεις τόσες πολλές φορές από τους γύρω σου που, ακόµα κι αν δεν είσαι, θα γίνεις χοντρός. Πρόκειται για έναν λεκτικό… πόλεµο.

Τον πόλεμο αυτόν τον νικάς. Γίνεσαι εγωιστής και τον νικάς. Ο “καλός” εννοούμενος εγωισμός, λέει: “Μένω με τον εαυτό μου και τον ακούω καλά τι έχει να μου πει (αφουγκράζομαι με νου, καρδιά, εσωτερική αίσθηση) τι  νιώθω τώρα, τι θέλω για εμένα για να είμαι χαρούμενος, δημιουργικός, ήρεμος. Στη συνέχεια κάνω τις κινήσεις που χρειάζονται για να μου δώσω ό,τι καλύτερο μπορώ. Ο σεβασμός, η εκτίμηση, η φροντίδα, η ομορφιά που δίνω στον εαυτό μου, αντανακλάται σε όλους γύρω χωρίς να χρειάζεται να κάνω το παραμικρό και τότε ο εγωισμός γίνεται ανιδιοτελής γενναιοδωρία, αλτρουισμός.

© 2016, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under stories

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!