All posts tagged: Μικαέλα Πανηγυροπούλου

athensvibe

Η σφαίρα

Στο πάρκο επικρατεί απόλυτη ησυχία τα μεσάνυχτα. Μουσική ακούγεται ελαφρά από τα ακουστικά μου και ένας κρύος φθινοπωρινός αέρας με διαπερνάει. Όλη μέρα σήμερα έχω διαρκώς την εντύπωση πως κάποιος με ακολουθεί. Στο δρόμο για το σπίτι νιώθω δυο μάτια καρφωμένα πάνω μου. Όμως όποτε γυρνάω να κοιτάξω, το μόνο που αντικρίζω είναι σκιές. Σκιές που μοιάζουν με τη δική του. Πλησιάζοντας στο σπίτι μου το νιώθω όλο και πιο έντονα. Μέσα στο σκοτάδι βλέπω τη μορφή ενός άντρα να κοιτάζει προς το μέρος μου. Δε μπορώ να διακρίνω χαρακτηριστικά μα κάτι πάνω του μοιάζει οικείο. Αρχίζει να με πλησιάζει και το βήμα μου γίνεται όλο και πιο γρήγορο. Μαζί με το δικό μου όμως, ακολουθεί και το δικό του. Αρχίζω να τρέχω και εκείνος το ίδιο. Μπαίνω λαχανιασμένη στο σπίτι και πριν προλάβει να κλείσει η πόρτα μπαίνει μέσα. Ανεβαίνω τις σκάλες και ακούω το βαρύ βήμα του να πλησιάζει. Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου και μπαίνω μέσα αλλά με προλαβαίνει πριν καταφέρω να την κλείσω. Σπρώχνω την πόρτα με όση δύναμη έχω …

Εκείνος και εκείνη

Εκείνος ήταν ένα μήνυμα «Που είσαι;» τα χαράματα. Εκείνη ήταν η απάντηση μετά από δύο λεπτά, δύο μέρες ή δύο μήνες. Εκείνος ήταν ένα τσιγάρο και ένα ποτήρι κρασί –ποτέ ένα- για να διώξει τη στεναχώρια του, και εκείνη ήταν το μαξιλάρι του, που θα ξάπλωνε όταν θα ήταν λιώμα. Εκείνος ήταν σιωπή στο τηλέφωνο και εκείνη μια ανάσα. Εκείνος ήταν δάκρυα κι εκείνη περισσότερα δάκρυα. Εκείνος ήταν το δικό της μαξιλάρι κι ένα χάδι, κι εκείνη μια αγκαλιά όταν αυτός τη χρειαζόταν. Εκείνος μια ειρωνεία και αυτή μια ακόμη μεγαλύτερη. Εκείνος ένα πλατύ χαμόγελο κι εκείνη μια μελαγχολία που ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της. Εκείνος σκασμένος κι εκείνη το ίδιο. Για διαφορετικούς λόγους. Εκείνος μια αγκαλιά στο κρεβάτι και εκείνη ένα κουμπί σε αυτή την αγκαλιά. Εκείνος γιόρταζε κι εκείνη όμως το ίδιο. Όχι γιατί ήταν και για τους δυο «η μέρα τους». Εκείνη γιόρταζε που ένιωθε κάπως ζωντανή και πάλι. Εκείνος σε ένα αμάξι πιωμένος κι εκείνη σε ένα άλλο αμάξι ακόμη πιο πιωμένη. Το μόνο που τους συνδέει είναι κλήσεις, μηνύματα και …

Athens Vibe

Το δικό μου ευχαριστώ.

Δύο χιλιάδες δεκαπέντε. Το λέω και γεμίζει το στόμα μου. Ήταν μια γεμάτη χρονιά από όλες τις απόψεις. Μια χρονιά που θα έλεγα πως μου έχει αφήσει μια περίεργη γεύση στο στόμα μου, γλυκόπικρη θα τη χαρακτήριζα. Μια χρονιά με πολλούς καινούριους ανθρώπους, ιδέες, δημιουργικότητα, ευκαιρίες, ανθρώπους που ήταν πάντα εδώ για μένα, άτομα σκάρτα. Δε θέλω να μιζεριάσω, το μόνο που θέλω να πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους που είναι τόσα χρόνια εδώ για μένα, δίπλα μου σε κάθε βήμα από πολύ κοντά αλλά και από μακριά. Ένα ακόμη σε καινούριους ανθρώπους που μπήκαν στη ζωή μου και με στήριξαν πολύ περισσότερο από όσο περίμενα, με κατάλαβαν, με άκουσαν, με βοήθησαν να εξελιχθώ και μου έδωσαν πάτημα να συνεχίσω να κάνω αυτά που αγαπώ. Για φέτος λοιπόν θα κάνω τη διαφορά. Θα κλείσω τα κεφάλαια μου με όμορφα λόγια, χωρίς θυμό, χωρίς μεμψιμοιρίες. Θα ευχαριστήσω όσους μου φέρθηκαν σκάρτα, γιατί με έφεραν ένα βήμα πιο κοντά στο να καταλάβω ποια είμαι πραγματικά, να ανακαλύψω τα όρια και την υπομονή μου, …

Ανθρω-ποιά;

Τρεις μέρες τώρα νιώθω ρίγη να διαπερνούν το σώμα μου. Ανατριχίλα. Παρασκευή βράδυ και γυρνάω σπίτι μετά από μια όμορφη βραδιά. Η τηλεόραση ανοιχτή και ξαφνιάζομαι από το έκτακτο δελτίο ειδήσεων που παρακολουθεί ο πατέρας μου. Το πλαίσιο στο κάτω μέρος της οθόνης γράφει: «Τρόμος στο Παρίσι, πάνω από 127 νεκροί και πολλοί τραυματίες». Παραμένω κολλημένη στην οθόνη παρόλο που την απεχθάνομαι και οι εικόνες είναι σοκαριστικές. Ο νους μου δε μπορεί να χωρέσει πως διαλέγεις να πάρεις τόσους αθώους στο λαιμό σου, και μαζί και τον ίδιο σου τον εαυτό. Ξαπλώνω στο κρεβάτι μα δε μου κολλάει ύπνος. Οι εικόνες περνάνε συνεχώς από μπροστά μου. Όλα τα άψυχα σώματα καλυμμένα με άσπρα σεντόνια. Ξημερώνει Σάββατο και οι ειδήσεις μιλάνε μόνο για αυτό. Μαθαίνουμε κι άλλα, τον ακριβή αριθμό των νεκρών. 125 νεκροί, 415 τραυματισμένοι και 80 σε κρίσιμη κατάσταση. Και όλα αυτά σε τριάντα τρία λεπτά. Τριάντα τρία λεπτά ήταν αρκετά για να σπείρουν τον τρόμο στο Παρίσι. Την Κυριακή το πρωί ένα κείμενο πέφτει στα χέρια μου. Αυτό της 22χρονης κοπέλας που επέζησε …

“Άνθρωπε, ερωτεύσου.”

Είναι βράδυ. Ανάβω το φωτιστικό του γραφείου και κάθομαι στην κόκκινη καρέκλα μου. Ποτέ δε μου άρεσε ιδιαίτερα αυτή η καρέκλα, ένιωθα σα να με ανάγκαζε να κάτσω εντελώς ίσια –όπως φροντίζει πάντα να μου υπενθυμίζει η μητέρα μου- και δε μπορούσα να συγκεντρωθώ. Σήμερα όμως είναι διαφορετικά. Νιώθω ανήσυχη, νιώθω την ανάγκη να γράψω, όχι στον υπολογιστή μου όμως -όπως συνήθως. Αυτό θα το κάνω μετά. Νιώθω πως θέλω να αποξενωθώ για λίγο τουλάχιστον από την τεχνολογία. Κλείνω το κινητό μου, κλείνω τον υπολογιστή και βγάζω το κάλυμμα της γραφομηχανής. Τα πλήκτρα είναι τόσο κρύα. Αλλάζω μελανοταινία και πέφτω στη δουλειά. «Σήμερα ήταν μια από αυτές τις μέρες. Ξέρεις, από εκείνες που έχεις χαραμίσει μια ολόκληρη ημέρα στο δρόμο και όταν το βράδυ ξαπλώνεις στο κρεβάτι νιώθεις πως δεν έχεις κάνει τίποτα σημαντικό; Τίποτα από όσα θα ήθελες να κάνεις τουλάχιστον. Κάθε βράδυ λες “Δεν πειράζει, και αύριο μέρα είναι” και οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά περνούν δίχως να το καταλάβεις. Ξαφνικά η άνοιξη έγινε καλοκαίρι και το καλοκαίρι φθινόπωρο και βρίσκεσαι στο …

Η μαριονέτα και το κουτί.

Το ρολόι δείχνει τρεις και είκοσι οκτώ. Το ίδιο τραγούδι παίζει στο repeat εδώ και ώρες. Οι στίχοι του τριβελίζουν το μυαλό μου. Τα παράθυρα διάπλατα ανοιχτά, ο αέρας έντονος, κρύος. Μα εγώ δεν έχω αέρα. Ασφυκτιώ. Νιώθω σα να βρίσκομαι σε ένα τετράγωνο κουτί με μια μονάχα στρογγυλή τρυπούλα στην κορυφή του, ίσα – ίσα να αναπνέω. Σύγχυση. Ώρες ώρες οι αισθήσεις μου με εγκαταλείπουν, όταν δεν έχω αρκετό οξυγόνο. Τότε ανοίγεις το κουτί, να πάρω μια ανάσα. Με συνεφέρεις, μου δίνεις μια γουλιά νερό και πάλι από την αρχή. Με κρατάς εκεί, σα την μαριονέτα σου που το μόνο που περιμένει είναι πότε θα τη βγάλεις από αυτό το σκονισμένο και ασφυκτικό μπαούλο και θα νιώσει τον αέρα -που τόσο πολύ αγαπάει- να τη διαπερνάει. Πνίγομαι, το καταλαβαίνεις; Με πνίγεις. Μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ. Νιώθω τα χέρια σου να πιέζουν το κεφάλι μου και από τις δύο πλευρές μη μπορώντας να αντιδράσω. Είναι βέβαια και οι φορές που με βγάζεις από το κουτί και ουρλιάζω, σε δαγκώνω, σε χτυπάω. …

Συνάντησε με στη μέση.

Υπάρχει αυτή η λεπτή γραμμή. Στην μια άκρη εσύ και στην άλλη εγώ. Και ισορροπούμε πάνω της κρατώντας τη μεγάλη μαύρη ομπρέλα μας, κάνοντας ακροβατικά, προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να μην πέσουμε. Τη διασχίζουμε, κάθε μέρα. Ξεκινάμε το πρωί, κάνοντας μικρά και πιο σταθερά βήματα και όταν φτάνει το βράδυ τρέχουμε. Τρέχουμε άτσαλα, να προλάβουμε να φτάσουμε στη μέση για να συναντηθούμε. Η διαφορά είναι πως τη διασχίζεις ως μια ευθεία. Ο δικός μου ο δρόμος όμως είναι ένας κύκλος. Όταν ξεκινάω το πρωί δεν κοιτάω ευθεία, γυρνάω την πλάτη και κάνω ολόκληρο τον κύκλο για να φτάσω στη μέση. Καταλαβαίνεις; Θέλω κάθε νύχτα που περνάει, κάθε μέρα που χαράζει να σε συναντάω στη μέση. Αν όμως δε φτάνω στην ώρα μου, μη μου κακιώνεις. Μπορεί ο δρόμος να έγινε δύσκολος, να συνάντησα πολλά εμπόδια και ο κακός ο λύκος να με έβγαζε από το δρόμο μου με σκοπό να με καταβροχθίσει. Πάντα ζήλευε την κόκκινη κάπα μου άλλωστε. Θα φτάνω –όχι πάντα- αλλά θα φτάνω. Θα διασχίζω αυτό τον σιχαμένο, καλοσχεδιασμένο κύκλο …

Παρακαλώ περιμένετε.

Αυτή η εκνευριστική ηρεμία χτύπησε πάλι. Το σπίτι άδειο, ησυχία. Μόνο ο ήχος από το κλιματιστικό και τα πλήκτρα του υπολογιστή. Αυτό που με φοβίζει όμως είναι ότι ξέρω τι ακολουθεί. Ηρεμία πριν την καταιγίδα βλέπεις. Είναι αυτή η στιγμή που περιμένεις, και οι μέρες περνάνε άκρως βασανιστικά μέχρι να γίνει το μεγάλο μπαμ. Η πυρηνική έκρηξη. Η έκρηξη που θα τα διαλύσει όλα στο πέρασμα της. Αναμονή. Το χειρότερο συναίσθημα, να ξέρεις πως κάτι κακό πλησιάζει, και να μένεις άπραγος, να κοιτάς το κενό και να περιμένεις. Απλά να περιμένεις. Δε μπορείς να κάνεις και πολλά, γιατί αυτή τη φορά δεν είναι στο χέρι σου. Πόσο σε πονάει που δεν είναι στο χέρι σου; Πόσο θα ήθελες να είναι στο χέρι σου; Είναι σα να κάθεσαι στην ταράτσα ενός κτιρίου, να νιώθεις πως τα θεμέλια του δεν είναι γερά, να καταλαβαίνεις πως έρχεται η στιγμή που θα κατεδαφιστεί και θα γίνει σκόνη κι εσύ να χαζεύεις τη θέα. Ωραία όμως που είναι η θέα. Σε κάνει να ξεχνάς την καταστροφή που έρχεται. Αυτό το …

Η δύναμη που έχεις πάνω μου.

Δαγκώνοντας το στυλό μου και τσαλακώνοντας το ένα χαρτί μετά το άλλο, προσπαθώ να ξετυλίξω το κουβάρι των σκέψεών μου. Τελευταία ο καιρός κυλάει πιο αργά από ποτέ στο μυαλό μου. Οι μέρες κυλούν αργά και οι περισσότερες νύχτες με βρίσκουν ξάγρυπνη γράφοντας. Το ημερολόγιο στον τοίχο όμως διαφωνεί. Οι μέρες κυλούν κανονικά, ο καιρός περνάει και κάθε μέρα παίρνω τον κόκκινο μαρκαδόρο μου και σβήνω άλλη μια μέρα. Με πιάνει πάλι αυτή η ατέρμονη πολυλογία για άσχετα πράγματα και χάνω την ουσία του θέματος. Προσπαθώ να γράψω για σένα, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω από που να αρχίσω. Είσαι ένας γρίφος. Ένας γρίφος που όσο και να προσπαθώ δε μπορώ με τίποτα να λύσω. Μεταξύ μας, ίσως να μη θέλω κιόλας, για να μη χαλάσω αυτή την ασύλληπτη μαγεία που σε περιβάλλει. Οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα από μέσα μου -σπάνια δυσκολεύομαι τόσο πολύ να γράψω, το παραδέχομαι. Νομίζω πως ότι και να γράψω δε θα είναι αρκετό για να εκφράσω αυτά που θέλω να πω. Ας μη το καθυστερώ όμως άλλο. Θέλω πριν κοιμηθώ το …

Άκου τους τοίχους, κάτι έχουν να σου πουν.

Γιατί υπάρχουν τόσοι άνθρωποι μόνοι, αφού υπάρχουν τόσοι άνθρωποι μόνοι; Γιατί φοβόμαστε να εξωτερικεύσουμε τα συναισθήματά μας; Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις έγιναν τόσο περίπλοκες ενώ θα έπρεπε να είναι τόσο απλές; Γιατί οι τοίχοι κατέληξαν να είναι οι αποδέκτες των μύχιων σκέψεων μας; Γιατί….; #ΑιώνιοΕρώτημα Μια λαϊκή παροιμία λέει ότι οι τοίχοι έχουν αυτιά, αλλά επίσης έχουν και συναισθήματα. Μικρές ιστορίες αγάπης, μίσους, αγανάκτησης, απογοήτευσης αλλά και έρωτα, που κατακλύζουν την πόλη. Ιστορίες που όλοι λίγο πολύ έχουμε δει αλλά συνάμα έχουμε προσπεράσει παρόλο που όλοι μας –ναι, ακόμη κι εσύ που πιστεύεις ότι δεν!- έχουμε βιώσει κάτι ανάλογο, αν όχι εντονότερο. Ιστορίες παρμένες από τους τοίχους του δρόμου, συγκεντρωμένες στον τοίχο του διαδικτύου. Ένας τοίχος όπου οι απανταχού ερωτευμένοι, απογοητευμένοι αλλά και κάθε λογής σκεπτόμενοι άνθρωποι βρίσκουν ένα αποκούμπι στις όποιες σκέψεις και συναισθήματα τους βασανίζουν. Πόσα λόγια έμειναν και μένουν ανείπωτα, βασανίζοντας τις σκέψεις του καθενός μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Κι αυτό γιατί; Επειδή διστάσαμε να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε. Κι όλα αυτά επειδή τα ”πρέπει” κατατρόπωσαν τα ”θέλω”. Επειδή …