All posts tagged: Love

Η ευκαιρία είναι σαν τα συναισθήματα

Γράφει η Άντζελα Υζεϊράι Αναζήτησε το μεγαλύτερο καπέλο που έχει κατασκευάσει ο κόσμος, προσπάθησε να το εντάξεις στα μετρά σου και γίνε ο μοναδικός κάτοχος του. Άδραξε την ευκαιρία και ξεχείλωσε το μανίκι της αυτοκυριαρχίας, εκείνου που τραβά τα ινία του εαυτού, έστω και προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κάποιες φόρες είναι δύσκολο, η ευκαιρία δεν χτύπα ούτε κουδούνια ποδηλάτου, ούτε κόρνες κάτω από το σπίτι. Η ευκαιρία είναι σαν τα συναισθήματα. Κάποιες φόρες, είναι τόσο ανούσιος ο συναισθηματικός φορτισμός για γεγονότα και καταστάσεις που δεν τον απαιτούν. Οπότε εκεί παίζει ρολό η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. Θα μπορούσε να πει κάνεις πως είναι μια μεσαία κατάσταση, με την έννοια πως ο συναισθηματισμός δεν είναι και τόσο βολικός. Πολλές φόρες είναι εναντίον μας, διαλύει κατάστασης, στιγμές, μας φέρνει στα άκρα, σε ένα δεύτερο πρόσωπο/μέλος του εαυτού, που κάποτε μας ευχαριστούσε που βούλιαζε, με το άγχος και τον φόβο ως συμπαραστάτες του τέλους. Γύρω γύρω και παράλληλα βρέθηκε να ξεκινήσει αυτό το άτομο, δίχως να καταλαβαίνουν πολλοί που θέλει να καταλήξει. Η ευκαιρία. Τι είναι στην ουσία η …

Η ζωή δεν είναι μονάχα καφεδάκι…

Γράφει η Ανδριάννα Καντάρη …είναι οι δυσκολίες, η ξεγνοιασιά. Είναι η στεναχώρια, η χαρά. Είναι οι πιέσεις, η ηρεμία. Είναι η ρουτίνα, ένα ταξίδι. Είναι οι αντιθέσεις, η ουσία. Ο έρωτας δεν είναι μόνο ένα βράδυ, ένα κρεβάτι. Είναι το πάθος, το συναίσθημα. Είναι μια σκέψη, ένα πρόσωπο. Ένα τραγούδι, ένας στίχος. Η αγάπη δεν είναι μόνο μία φωτογραφία, μία βόλτα. Είναι η φροντίδα, η θυσία. Είναι ένα χαμόγελο , μια αγκαλιά. Η φιλία δεν είναι μόνο ένα ποτό, ένα check in. Είναι η εμπιστοσύνη. Ένα χέρι βοηθείας, ένα στήριγμα. Η οικογένεια δεν είναι μόνο το αίμα. Είναι η ανιδιοτέλεια, η επικοινωνία. Είναι η αγάπη, η αδελφοσύνη. Δεν υπάρχουν ορισμοί, μα υπάρχει η ουσία. Αυτή η ουσία και οι αξίες που σβήνουν και χάνονται. Και  εσύ αναζητάς βάθος σε μία εποχή που επικροτείται και θαυμάζεται η ρηχότητα στις ψυχές των ανθρώπων. Νιώθεις πως θα ήθελες να ανήκεις σε μία άλλη εποχή. Νιώθεις μόνος. Μα δεν είσαι. Και εγώ είμαι σαν εσένα. Μην αλλάξεις τον εαυτό σου για να ταιριάξεις σε αυτόν τον κόσμο, άλλαξε τον κόσμο…

Free hugs!

Γράφει ο Γιώργος Μπεκρής Αγκαλιά; Αχ ναι θέλω! Το έχω ανάγκη, το ζητώ, με χαλαρώνει, με ηρεμεί, με κάνει να ξεχνάω… ταξιδεύω όταν είμαι μέσα σε μία αγκαλιά! Τις αγαπώ τις αγκαλιές! Με την πρώτη ευκαιρία θα ζητήσω και μια. Πάντα το κάνω και θα το κάνω αυτό. Μια ουσιαστική και γεμάτη αγάπη αγκαλιά – όπως λένε και οι ψυχολόγοι – μπορεί να σου αλλάξει τη διάθεση αμέσως. Τρεις τέτοιες αγκαλιές μες στη μέρα μάλιστα, είναι αρκετές για έναν άνθρωπο να είναι χαρούμενος. Μα γιατί να περιοριστούμε μόνο σε αυτές; Feel free, hug free! Ο αντίλογος της υπόθεσης, ποιος; Φυσικά εσύ, που θα έρθεις να μου πεις ότι γίνομαι γλυκούλης και αγκαλίτσας και καταλήγω ξενέρωτος. Φυσικά εσύ, που θα μου πεις ότι δε σου αρέσουν οι αγκαλιές και αυτά που γράφω σου περνούν αδιάφορα. Λογικό και κατανοητό. Έμενα όμως, μου αρέσουν οι αγκαλιές. Είναι το μέσο μου να δείχνω τα συναισθήματα μου. Είναι ο τρόπος επικοινωνίας μου με άτομα που έχουν μια θέση στη ζωή μου. Οι αγκαλιές είμαι εγώ. Ουσιαστικές, σφιχτές, ατελείωτες και με …

Ροζ Νύχτες

Γράφει ο Δημήτρης Τρυφωνίδης Κάθε γλυκιά ανάμνηση μας αλλάζει όταν την επαναφέρουμε. Δεν γεννιέται με αναμνήσεις όμως το μέλλον καρδιά μου και πρέπει να σε ξεχάσω. Το «κάτι μου» γεννήθηκε από κομμάτια σου. Το χαμόγελο σου έγινε δικό μου και το μυαλό μου πάλι ταξίδεψε μόνο του. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος εκκρίνει ορμόνες, μα τα κύτταρα θυμούνται ακόμα, αισθάνονται την ενέργεια σου στον πυρήνα τους. Το καλοκαίρι απομακρύνεται. Όχι, δεν σε θυμάμαι. Όχι, δεν σε θυμάμαι. Θυμάμαι τον ήλιο που έλαμπε τα σώματά μας στην άμμο. Στα παπούτσια μου νομίζω ότι έχω ακόμα λίγη άμμο, να μου θυμίζει το εμείς. Και πέρασαν κιόλας 20 μέρες γυρισμού. Ροζ ερεθισμένου γυρισμού. Και ακόμα έχω στα παπούτσια μου άμμο. Κυριακή βράδυ και στο μετρό ο κόσμος  πιο παραπληγικός από ποτέ. Αρχίζω να σε θυμάμαι.  Άνθρωποι κατάλευκοι, σχεδόν φωσφοριζέ τρώνε απειλητικά τα νύχια τους και σιγά-σιγά και τις αρθρώσεις τους. Παραδίνονται στη θλίψη τους. Θυμάμαι τα μάτια σου. Αλλήθωρα μωρά τσιρίζουν σε μια γλώσσα σλάβικη που δεν λέω να καταλάβω. Άνθρωποι μόνοι και κοινωνικοί κοιτάν με μάτια μισόκλειστα έξω από …

Summer sex

Γράφει ο Δημήτρης Τρυφωνίδης Βρισκόμαστε στη μέση του καλοκαιριού και οι ματιές στις ελληνικές παραλίες ξεπερνούν και επισήμως το 1.000.0000.000. Λέτε να πολλαπλασιαστούν τον Αύγουστο; Σε κοιτάω, με κοιτάς, κοιταζόμαστε. Θα μείνουμε μέχρι να νυχτώσει; Θέλω να έρθουμε πιο κοντά. Πόσοι δεν το σκεφτήκατε αυτό κοιτώντας δυο μάτια στην παραλία συνοδευμένα από ένα καυτό κορμί; Ή πόσοι δε προτείνατε στο ταίρι σας αντί για ποτό απόψε, να αράξετε σε κάποια παραλία με μπύρες και χαλαρή μουσική τα δυο σας; Περιμένουμε κάθε χρόνο αυτή την εποχή για να ξεχαστούμε από το άγχος της καθημερινότητας, τις βεβαρημένες υποχρεώσεις, τις παρεξηγήσεις. Να αφήσουμε ελεύθερο τον εαυτό μας να φλερτάρει και να βιώσει μέχρι το μεδούλι το καλοκαιρινό sex mood. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει ιδανικότερη εποχή για έρωτα από την μία και fun/sex από την άλλη. Ο καθένας θα επιλέξει πως και τι. Πάντως σίγουρα η λίμπιντο σκαρφαλώνει στα ύψη και στις δύο περιπτώσεις, είτε μιλάμε για μία νέα γνωριμία που θα καταλήξει σε άκρως αισθησιακό σεξ στην αμμουδιά κάποιας απόμερης παραλίας, είτε για μία σχέση που …

Έρωτας καλοκαίρι

Γράφει ο Δημήτρης Τρυφωνίδης Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου. Οι μπλέ κουρτίνες κυματίζουν αργά και αντανακλούν το χρώμα τους στους λευκούς τοίχους. Ο ήλιος έχει τρυπώσει για τα καλά στο δωμάτιο. Να ερωτεύεσαι θα πει να απελευθερώνεσαι στον εαυτό σου. Πόσο μάλλον όταν ζεις στην Αθήνα. Σε αυτή την πόλη που όσα συμβαίνουν μας καθιστούν θεατές, ο έρωτας αποφασίζει να μας κάνει πρωταγωνιστές. Μας επιλέγει, τον διπλαρώνουμε και το ζούμε. Μέριασε για τα καλά καλοκαίρι και η ανάγκη για ελευθερία ειδικά εδω, τώρα, άρχισε να ξυπνά τα κύτταρα της αγάπης. Πρωινοί καφέδες στο κέντρο, βόλτες σε τόσες διαφορετικές γωνιές, σε κάθε προάστιο, μπουγελώματα στις αυλές, μνήμες, χαμόγελα, βανίλια καιμάκι στα χείλια και πιο αργά μπύρες, συζητήσεις, βραδινές βουτιές στην παραλία, αγκαλιές, όνειρα, ελπίδες και το επόμενο πρωινό πάντα κάτι καινούργιο. Πάντα κάτι διαφορετικό. Κάτι έχει ο έρωτας. Κάτι τον σέρνει κοντά μας και μας αλλάζει το μυαλό. Εμπειρίες γεμάτες από νερό και αλάτι. Στην Αθήνα… Ναι γίνεται. Κι αργότερα σε κάποιο νησάκι. Να ανεμίζουν οι μπλε κουρτίνες κάθε πρωι στην ψυχή μας. Αυτο μετράει.

Αυτό το κείμενο δεν είναι για σένα.

Έφυγες. Έφυγες χωρίς εξήγηση και άφησες εμένα πίσω να μαζέψω τα κομμάτια μου που σκόρπισες χωρίς δεύτερη σκέψη. Με άφησες πίσω -χωρίς καμία δυσκολία- και δεν ήξερα τι να μαζέψω πρώτα. Την καρδιά μου που την έσπασες σε χίλια κομμάτια; Το κορμί μου που ένιωσα να γίνεται ένα με το πάτωμα; Ή το μυαλό μου; Που έλιωσε χάνοντας την κάθε επαφή με το υπόλοιπο σώμα μου; Θα μπορούσες να με πεις τρελή. Γιατί ειλικρινά ένιωσα να τρελαίνομαι. Η σκέψη πως με κορόιδεψες, πως όλα όσα έζησα και ένιωσα τόσο αληθινά μπορεί να ήταν και ψεύτικα. Δεν ξέρω, ήθελα να φωνάξω. Να φωνάξω δυνατά. Αλλά μετά σκεφτόμουν.. Τι θα κερδίσω με αυτό; Θα ξεδώσω για μερικά δευτερόλεπτα, ναι. Αλλά δε θα καλύψει αυτό το τεράστιο κενό μέσα μου. Αυτό το κενό που εσύ άφησες. Το μόνο που ήθελα μετά από όλα όσα συνέβησαν, ήταν να ηρεμήσω. Να μη σε ξαναδώ πουθενά, και να προσπαθήσω να κρατήσω μόνο τα καλά και όχι τα άσχημα. Αλλά όπου και να πήγαινα, ότι και να έκανα, όποια μουσική και να άκουγα γύριζε πίσω ένα κομμάτι σου. Μια ανάμνηση από σένα. Δεν ξέρω …