All posts tagged: Our Vibe

Διακοπές στην Αθήνα!

Γράφει ο Γιάγκος Πλατής Είχα καιρό να μείνω στην Αθήνα το Πάσχα. Ή μάλλον… είχα καιρό να παρατηρήσω την Αθήνα το Πάσχα. Άνοιξη, ανάσταση, νέα εποχή… νέα πνευματική εποχή. Αναρωτιέμαι ποιος καταλαβαίνει τη σημασία της ανάστασης, πέρα από τα δόγματα, τα ήθη και τα έθιμα! Τι σημαίνει αυτή η επανεκκίνηση, το πέρασμα από το κακό, για να βγει στην επιφάνεια το καλό; Μου φαίνεται πως η πόλη μου είναι για πρώτη φορά το υπέροχο πασχαλιάτικο φόντο μου, που δεν το αλλάζω. Και καταλαβαίνω ακόμα μια φορά πόσο μου αρέσει να περπατάω μέσα της, να την εξερευνώ. Σαν τουρίστας. Είχα καιρό να μυρίσω τα γιασεμιά, τις γαρδένιες και τις πορτοκαλιές, όπου έχουν μείνει. Ξημερώματα στην Πανεπιστημίου, δειλινά στα Εξάρχεια, νύχτες στο Λυκαβηττό… Σκέφτομαι πού βρίσκομαι. Άνοιξη… Ανάσταση… Μια εικόνα χίλιες λέξεις. Τράβηξα μερικές φωτογραφίες. Ίσως αυτές μιλήσουν καλύτερα από μένα… η κυριαρχία του γκρίζου όαση διάστημα άδειες μέρες πεφταστέρι δίπλα σε μαύρα πρόσωπα πνιγμένο απόγευμα «τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων;»

Η ευτυχία πίσω από τα σίδερα του εαυτού.

Γράφει η Άντζελα Υζεϊράι Δεν αρκεί να γυρίσουμε πίσω. Δεν περισσεύει να κοιτάξουμε μπροστά. Δεν υπάρχει ρίζα που να τρέφεται και να ωριμάζει μόνο με νερό, γιατί κάποια στιγμή θα διψάσεις κι εσύ. Παρακολουθώντας τη διαδικασία ωρίμανσης κάποιου λουλουδιού, η ευτυχία φαντάζει χρονοβόρα και δύσκολη, μα τόσο απότομη όταν η άνοιξη πλησιάζει. Κάθε άνθος έχει τη δική του μοναδική ιστορία να αφηγηθεί. Ανοίγοντας τα πέταλά του, ελευθερώνει τη μυρωδιά του κι εσύ μπορείς να δεις, να ακούσεις, να αισθανθείς. Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι σημαντικότερο στη ζωή από την ευτυχία, από την ερμηνεία της, που τόσοι και τόσοι φιλόσοφοι προσπάθησαν να προσεγγίσουν δίχως ποτέ να την κατακτήσουν. Εγωιστής ο άνθρωπος που δεν γνώρισε ποτέ την σημασία της, μα μονόδρομος ο σκοπός του τον οδηγούσε πάντοτε εκεί. Σκέφτεται «αφού η φύση μπορεί να φτάσει στην ευδαιμονία της ψυχής, εμείς οι άνθρωποι γιατί δεν μπορούμε;». Κάποιος, κάποτε είπε: «αφού μπορούμε να κάνουμε κακό, γιατί είναι τόσο δύσκολο να κάνουμε καλό; Εφόσον μπορούμε να δυστυχήσουμε τόσο εύκολα, γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να ευτυχήσουμε;». Η …

Περί ανθρώπων και μη ανθρώπων

Γράφει η Κατερίνα Δήμτσα Σου έχω πει ποτέ πόσο αγαπάω τους ανθρώπους; Τους εμπιστεύομαι και πιστεύω σ’αυτούς. Αλλά, παράλληλα με αυτή την αισιόδοξη αγάπη, ουκ ολίγες φορές θέλω να τους δείρω. Θα μου πεις η βία δεν είναι λύση. Μα βία είναι όλα εκείνα που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο χωρίς άγρυπνη συνείδηση και ισχυρή προσωπικότητα, εγκλωβισμένο στα στενά όρια της ατομικότητάς του. Αυτή είναι η απρόσωπη βία, που μαστίζει την κοινωνία μας, κλονίζοντάς τη συθέμελα. Και μ’αυτή τη μορφή, η βία κοντεύει να περάσει στο DNA μας. Φαινόμενα που έπρεπε να προκαλούν έκπληξη κι έπειτα αντίδραση, έγιναν τόσο συνηθισμένα που θεωρούνται φυσιολογικά και περνούν πλέον απαρατήρητα. Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα θυμό για τον κόσμο που ζω. Θλίψη. Απογοήτευση. Αγανάκτηση. Ποτέ όμως δεν είχα νιώσει φόβο. Και τον τελευταίο καιρό, σαν να έπεσε η κουρτίνα που μου επέτρεπε να βλέπω μόνο αυτό που ήθελα να δω, συνειδητοποίησα ότι φοβάμαι την κακία και τη μικροψυχία αυτού του κόσμου. Φόβο, γιατί υπάρχουν ψυχές ποτισμένες με μίσος. Άνθρωποι που θέλουν να βλάψουν, που ξεφτιλίζουν, που διαλύουν, που κάνουν επίθεση, νομίζοντας …

Άδραξε τη μέρα ή αλλιώς Carpe Diem.

Γράφει η Έλενα Γούλα «Θα πάμε για καφέ το απόγευμα;», ρώτησε η Δήμητρα, μια φίλη με την οποία είχαμε να βρεθούμε και έξι μήνες μη σου πω, ενώ κάποτε δεν περνούσε ούτε μέρα που να μην τα πούμε έστω και για λίγο. Ήμασταν αυτό που λένε «κολλητές». «Αποκλείεται. Θα είμαι ως αργά στο γραφείο, είμαι κουρασμένη και θα πέσω να κοιμηθώ, έχω και να μαγειρέψω, θα το κανονίσουμε μια άλλη φορά» ή, ακόμα χειρότερα, ένα τηλέφωνο από τη μαμά σου (που είναι και μιας ηλικίας και με θέματα υγείας): «Θα περάσεις σήμερα ή αύριο από το σπίτι να τα πούμε λίγο;». «Όχι βρε μαμά. Δεν προλαβαίνω. Έχω τόσες δουλειές να κάνω μέσα στη βδομάδα, ίσως το σαββατοκύριακο» κι ένα σωρό άλλες δικαιολογίες έτοιμες να αρνηθούν κάτι που ενώ το θέλουμε πολύ το αφήνουμε πάντα για αργότερα. Όλοι ή έστω οι περισσότεροι είμαστε σίγουροι πως εκείνη τη στιγμή προέχουν οι δεκάδες υποχρεώσεις με τις οποίες έχουμε καταφέρει να γεμίσουμε την άδεια μέρα μας. Τίποτα αληθινά για μας, για την ψυχή μας, για τις σχέσεις μας με …

5 συγκροτήματα από την Αθήνα που δεν υπάρχουν πιά

Γράφει ο Γιάγκος Πλατής Η ζωή συνέχεια αποδεικνύει ότι η συνύπαρξη των ανθρώπων έρχεται, για να δημιουργήσει κάτι δυνατό και αξέχαστο και μετά, πολλές φορές, για να ακολουθήσει ο καθένας το δικό του ξεχωριστό δρόμο… Η τέχνη είναι η προσπάθεια κατανόησης της ζωής και αυτονόητα προϋποθέτει τη δημιουργία και τη συντήρηση ανθρώπινων σχέσεων. Η μουσική, ειδικά, που βασίζεται στην ομαδικότητα, αποτελεί προσομοίωση της πραγματικότητας. Η μουσική είναι το ταξίδι και το αποτέλεσμα αλληλοβοήθειας, συνεργασίας, ανοχής και αγάπης μεταξύ των ανθρώπων. Αυτήν τη φορά το άρθρο ασχολείται με πέντε πολύ σημαντικά συγκροτήματα για την ελληνική μουσική σκηνή. Σχήματα που εμφανίστηκαν, σάρωσαν τον τόπο και έπειτα χάθηκαν! Η πορεία ξεκινάει από το μεταίχμιο της δεκαετίας του ’60 με του ’70 μέχρι τις αρχές του 2000. Γκρουπ διαφορετικών ειδών που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, συναυλιακή και δισκογραφική και όλα υπήρξαν εξαιρετικά καινοτόμα για την εποχή τους. Η σειρά τους είναι καθαρά χρονολογική. SOCRATES DRANK THE CONIUM Πολλοί λένε ότι αν είχαν ξένο τραγουδιστή, θα είχαν γίνει μία από τις καλύτερες rock μπάντες του πλανήτη! Για πολλούς όμως, οι Socrates (Drank …

10 τραγούδια που μου θυμίζουν Αθήνα #2

Γράφει ο Γιάγκος Πλατής Το άρθρο αυτό είναι η συνέχεια της προηγούμενης λίστας με τα δέκα τραγούδια που μου θυμίζουν την Αθήνα. Δε δημιουργήθηκε λόγω έλλειψης έμπνευσης για κάτι καινούριο. Απλά τα τραγούδια που μου θυμίζουν διάφορες στιγμές στην πόλη είναι αμέτρητα. Έτσι, αποφάσισα να δώσω συνέχεια και να προσθέσω άλλα 10 τραγούδια που πλαισιώνουν τη δική μου Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η λίστα συμβολίζει κυρίως την πίεση και το βιαστικό ρυθμό που βιώνω στην πόλη. Δέχομαι όμως τα αρνητικά συναισθήματα, καθώς είναι μέρος της ζωής. Η μουσική κάνει τη δύσκολη και σκληρή ζωή στην πόλη πιο ανθρώπινη και πιο αφυπνισμένη. Οι πόλεις είναι σαν λαγούμια. Έχουμε συνηθίσει να περπατάμε κοιτώντας κάτω και ξεχνάμε την ευθεία και τον ουρανό ψηλά. Τα τραγούδια χαρίζουν αυτήν την ανάσα στο αδιέξοδο και την καταπίεση. Η πρωτεύουσα έχει «κουραστεί» τα τελευταία χρόνια από την κοινωνική, πολιτική, ηθική, οικονομική, μα κυρίως πνευματική κρίση. Παρ’ όλα αυτά, πάντα θα υπάρχουν χαραμάδες από όπου θα μπαίνει το φως. Όπως είπε ο σπουδαίος Leonard Cohen «There is a crack in everything. That’s …

Μόνος στο σπίτι…

Γράφει ο Γιώργος Μπεκρής Είσαι μόνος στο σπίτι. Χαζεύεις, κάθεσαι, τακτοποιείς, μαγειρεύεις, χορεύεις, τραγουδάς! Κι όλα πάλι από την αρχή. Ξυπνάς το πρωί, πας στη δουλειά ή στη σχολή, γυρνάς σπίτι και ξεκινάς τα ίδια. Κάποια πράγματα πρέπει να τα κάνεις, κάποια απλά τα κάνεις για την δικιά σου καύλα! Περνάς καλά όταν είσαι μόνος στο σπίτι; Νοιώθεις σαν το παιδάκι της ταινίας που έχει ένα ολόκληρο σπίτι δικό του, για να κάνει ότι θέλει; Ή απλά κάθεσαι μόνος στο σπίτι; Νοιώθεις σαν παιδάκι ή σαν μεγάλος μες στο σπίτι σου; Νοιώθεις το σπίτι να είναι δικό σου; Ουφ, πολλές ερωτήσεις! Τις έχεις κάνει κατά καιρούς στον εαυτό σου φαντάζομαι. Απαντήσεις έδωσες; Ή έστω προσπάθησες να δώσεις; Και θα γυρίσεις να μου πεις «Τι μου λες εσύ τώρα; Έχω τόσα άλλα να σκεφτώ… τόσες άλλες απαντήσεις να δώσω». Και φυσικά θα έχεις δίκιο! Και σαν σπαστικός εγώ, θα σε ρωτήσω κάτι τελευταίο… Μήπως ξεκινάνε όλα από το σπίτι σου; Τον δικό σου προσωπικό χώρο; Το μέρος που καταλήγεις κάθε μέρα για να ξεκουραστείς, να ηρεμήσεις, …

21 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού

Γράφει η Vicky Nikiforidou Ρατσισμός ονομάζεται η διάκριση ανάμεσα σε άτομα, κοινωνικές ομάδες ή σε κατηγορίες ατόμων που χαρακτηρίζονται με βάση τα φυλετικά ή και τα πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά. Ως συνέπεια έχουμε την ανάπτυξη αισθημάτων υπεροχής, ανωτερότητας ή κατωτερότητας προς αυτούς. Ρατσισμός είναι να αποδέχεσαι το διαφορετικό παρά μόνο όταν μοιάζει σε εσένα. Ρατσισμός είναι τα επίμονα και αδιάκριτα βλέμματα τριγύρω. Ρατσισμός είναι το «αγαπάτε αλλήλους» εκτός από τους ομοφυλόφιλους, τις ιερόδουλες, τους άθεους, τους αριστερούς, τους Εβραίους, τους χριστιανούς, τους μάρτυρες του Ιεχωβά, τους βουδιστές, τους οροθετικούς.¨ Εσύ, εσύ δε φέρεις βάρος ευθύνης για τίποτα. Ο κόσμος φταίει, η κοινωνία, οι προκαταλήψεις, η εκπαίδευση και η οικογένεια. Εσύ δεν έχεις μάτια, εσύ δεν έχεις αυτιά. Σου έμαθαν επιλεκτικά τι να βλέπεις και τι να ακούς, σου έμαθαν να μιλάς αλλιώς σε μετανάστη, σε άστεγο, σε αλλοεθνή. Σου έμαθαν πως είναι κακοί, πως απειλείσαι και πως αυτοί ευθύνονται για όλη τη δυστυχία που επικρατεί. Σου έμαθαν να είσαι υπερήφανος για την Ελλάδα αλλά δεν σου έμαθαν πως 25 Μαρτίου δεν γιορτάζουμε την επέτειο του όχι. …

H ομορφιά της Αθήνας στα μάτια νέων ανθρώπων

Γράφει ο Γιάγκος Πλατής Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1993. Πέρα από τα λίγα πρώτα χρόνια της εμφάνισής μου στον πλανήτη, που ζούσαμε στα Σεπόλια, από τα 4 μου είμαι θρέμμα της Κυψέλης και της ευρύτερης περιοχής των Πατησίων. Πέρασα στην Αθήνα τα παιδικά, τα σχολικά και πλέον τα φοιτητικά μου χρόνια. Είμαι από αυτούς που περπατάνε πολύ. Και όχι μόνο για τη σωματική άσκηση αλλά κυρίως για την πνευματική χαλάρωση που μου προσφέρει. Η αλήθεια είναι κιόλας ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα κουράζουν και συχνά ακινητοποιούνται, οπότε το περπάτημα είναι ένας εποικοδομητικός τρόπος να βρίσκομαι έγκαιρα στις υποχρεώσεις μου. Πολλές φορές, όταν τα συναισθήματα και οι σκέψεις με κυριεύουν, το ρίχνω στην πεζοπορία… Συνήθως, όταν θέλω να βάλω τα πράγματα σε τάξη στο κεφάλι μου ή όταν θέλω να ηρεμήσω. Βέβαια, το να περπατάω στην πόλη ήταν και η ευκαιρία που μόνος έδωσα στον εαυτό μου, ώστε να την ξαναγαπήσω και να παρατηρήσω προσεκτικά τις ομορφιές της. Είναι πολλά τα μέρη που με βρίσκουν να χάνομαι μέσα τους αλλά με κανένα δεν αλλάζω την …

Όταν σου λείπει το νησί, εδώ θα έρχεσαι

Γράφει η Άντζυ Τσιώλη Θα ανηφορίζεις ως τ’ Αναφιώτικα και μια αύρα δροσερή, αιγαιοπελαγίτικη θα σε ξυπνά. Δυνατό αγέρι, χειμωνιάτικο θα σου ανακατεύει τα μαλλιά. Και μια γεύση αλμυρή, θαλασσινή θα τυραννά τις αισθήσεις σου. Αγαθά νησιωτικά. Εργάτες τα κουβάλησαν απ’ τον τόπο τους, απ’ την Ανάφη. Κατέφθασαν στην Αθήνα προκειμένου να αναλάβουν την ανοικοδόμηση των ανακτόρων του Όθωνα κι ολόκληρης της πόλης. Εδώ, λοιπόν, εγκαταστάθηκαν, κάτω από τον ιερό Βράχο. Στο βορειοανατολικό άκρο αυτού φιλοτέχνησαν τον οικισμό τους. Η αρχιτεκτονική των Κυκλάδων έρχεται και φωτίζει το γκρίζο της Αθήνας. Σοκάκια στενά και οικίες λιλιπούτιες με πινελιές λευκού και μπλε χρώματος. Και οι Αναφιώτες άρχιζαν να πληθαίνουν. Και ένα λουλούδι αιγαιοπελαγίτικο άνθιζε στο κέντρο της πόλης. Όπως η άγρια ορχιδέα της Ηρακλειάς που καρτερείς να ανθίσει, να βάλει χρώμα στην ημέρα σου και να μοσχοβολήσει. Γεμίζει από αρώματα αυτή η γωνία της Αθήνας. Άρωμα από ούζο καλοκαιρινό, από ιχθύες που σιγοψήνονται στη φωτιά. Και εικόνες από νησιωτικές φιγούρες ψαράδων, παιδιών ξυπόλυτων που τρέχουν, προσώπων ηλιοκαμένων. Θαρρείς πως περιπλανιέσαι σε κάποια κυκλαδίτικη χώρα και πως σε …