All posts tagged: Θέατρο

ΔΕΙΠΝΟ ΒΑΣΙΛΙΣΣΩΝ: Η νέα σπαρταριστή μαύρη κωμωδία

Μετά τη “Συγκατοίκηση της Συμφοράς” (βραβείο κοινού queer theatre awards 2016) και το “Δικός Σου” (βραβείο κοινού queer theatre awards 2017) o Bαλεντίνος Τσίλογλου επιστρέφει με τη νέα μαύρη κωμωδία «ΔΕΙΠΝΟ ΒΑΣΙΛΙΣΣΩΝ» που υπογράφει και σκηνοθετεί ο ίδιος από το Νοέμβριο στο L.A (Life n’ Art) THEATER. Υπόθεση του έργου. Η Κλεοπάτρα χωρισμένη, η Αμαλία αδειούχα και η Ελισάβετ απολυμένη. Τρείς φίλες από τα παλιά, σχηματίζουν μια “ανορθόδοξη” οικογένεια και συγκατοικούν για μια εβδομάδα. Μαζί τους μένει ο εξωστρεφής Ζάν, φοιτητής δραματικής σχολής. Η αρμονική τους συνύπαρξη αναστατώνεται από ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα. Με τον ερχομό του, ο Κάρολος δημιουργεί απρόσμενες καταστάσεις που ταράζουν την καθημερινότητα τους. Φανερώνονται αλήθειες που έκρυβαν η μια από την άλλη και ανατρέπουν τα πάντα! Το μέντιουμ τα έλεγε, αλλά ποιός τον άκουγε! Η σκηνοθετική γραμμή της παράστασης στηρίχθηκε στο γκροτέσκο, με σαφείς αναφορές στον παλιό, σουρεαλιστικό κινηματογράφο και σε ελληνικά τραγούδια. Επιπλέον, τα σκηνικά, τα κοστούμια, η μουσική και ο φωτισμός συμπρωταγωνιστούν με τους χαρακτήρες του έργου ενισχύοντας την αισθητική αυτή. Στόχος της παράστασης να ψυχαγωγήσει, αλλά και να περάσει …

Σήμερα έχω δυο εισιτήρια για το θέατρο θέλει κανείς;

Γράφει η Έλενα Γούλα Τις προάλλες με αφορμή τα γενέθλια μιας συναδέλφου και τα δώρα που δέχτηκε έπεσε στο τραπέζι η ερώτηση: ποιο είναι τελικά το ιδανικό δώρο; Για τον Γιώργο τα ακριβά πουκάμισα, για τη Μαρία τα παπούτσια, για τη Ζωή τα ταξίδια, για τον Φοίβο τα αξεσουάρ της μηχανής του. Όταν έφτασε η σειρά μου και είπα ένα εισιτήριο για το θέατρο με κοίταξαν όλοι σαν να με έβλεπαν για πρώτη φορά. Μα καλά, να σου προσφέρει τι το θέατρο; Αυτή η ερώτηση ενώ αρχικά με σόκαρε στη συνέχεια με προβλημάτισε. Σε μια εποχή που όλα γύρω καταρρέουν με συνοπτικές διαδικασίες και παίζεται καθημερινά ένα δράμα γύρω από την επιβίωση, για τους περισσότερους η αξία των πραγμάτων σταματά στη χρήση που έχουν αυτά, αν έχουν, στην καθημερινή τους ζωή και μόνο. Οτιδήποτε αφορά λοιπόν στην ψυχή και στο πνεύμα είναι περιττό; Αλήθεια θα έπρεπε να θεωρείται το θέατρο είδος πολυτελείας στις μέρες μας; Μόνο αν η ευτυχία στη ζωή ενός ανθρώπου θεωρείται περίσσευμα. Το θέατρο είναι ανάσα, χαρά, λυγμός, χάδι στην ψυχή κι …

Το Θέατρο σήμερα

Γράφει η Μαρία – Νεφέλη Γκότση Ο Κάρολος Κουν είχε πει ότι «κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας», διότι οι άνθρωποι διοχετεύουν τα συναισθήματά τους και την ελπίδα τους για το αύριο στην τέχνη, είτε ως ηθοποιοί είτε ως θεατές. Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Όταν ο κόσμος τρέχει ακατάπαυστα και όλοι είναι έτοιμοι να φωνάξουν «Θέλω να κατέβω!», υπάρχει αυτός ο χώρος στον οποίο ο χρόνος σταματά, είτε «πλημμυρίζοντας» την πλατεία με γέλιο, είτε με δάκρυ ή με προβληματισμό. Μέσα στους διαλόγους, τους χαρακτήρες και τα γεγονότα μιας θεατρικής παράστασης όλοι βλέπουν ένα κομμάτι του εαυτού τους, το ελάττωμα ενός ρόλου, μια κίνηση ή μια ατάκα. Τα σύγχρονα θεατρικά έργα, πέρα από το –πάντα επίκαιρο- κλασικό ρεπερτόριο, έρχονται και θίγουν φλέγοντα ζητήματα όπως η οικονομική κρίση, οι διαταραγμένες ανθρώπινες σχέσεις, οι νέοι κοινωνικοί κανόνες, το προσφυγικό, η πολιτική, η σταδιακή κατάρριψη των -κλισέ πια- ταμπού. Επιπλέον χρησιμοποιούνται λούμπεν φιγούρες, τονίζοντας το ύφος της αστικής ζωής, και πιο συγκεκριμένα της αστικής νύχτας. Βλέπουμε έργα που αναφέρονται στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα, ή την αέναη μάχη των φύλων, Βλέπουμε …

«Δικός σου»…

Ο Αδάμ μεγάλωσε με την φράση «τι θα πει ο κόσμος» και με μια μητέρα «παλαιών αρχών», να παρεμβαίνει στη ζωή του. Με οδηγό τον έρωτα κάνει την προσωπική του επανάσταση και σπάει τον ασφυκτικό κλοιό της οικογένειας, καταρρίπτοντας τις αναστολές, κρατώντας τις ενοχές. Η συνάντηση του με το Μάνο θα αποβεί μοιραία. Η ευτυχία όμως δεν θα διαρκέσει για πολύ. Η πραγματικότητα συνθλίβει το όνειρο. Το τέλος καραδοκεί. Οι δύο εραστές μένουν μετέωροι ανάμεσα στα «θέλω» και τα «πρέπει». «ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ»… Ένα σύγχρονο, κοινωνικό έργο του Γιώργου Αγγελίδη που θα μπορούσε να είναι αληθινή ιστορία. Ο Βαλεντίνος Τσίλογλου επιχειρεί μια ελεύθερη κατάδυση στο πρώτο θεατρικό έργο του Γιώργου Αγγελίδη, αναδεικνύοντας με τη σκηνοθετική του ματιά την ευαισθησία της αγριότητας, διανθισμένη με κωμικές ανάσες. Το έργο παρουσιάζει την ιστορία δύο ερωτευμένων ανθρώπων σε έναν κόσμο, που έμαθε να κάνει πόλεμο και όχι … έρωτα… Στόχος της παράστασης είναι η αποδοχή της διαφορετικότητας από την κοινωνία και πιο συγκεκριμένα από την ίδια την οικογένεια, που αποτελεί τον πρώτο και βασικότερο πυρήνα διαμόρφωσης και εκπαίδευσης του ανθρώπου. …

athensvibe

“Πέρασε ένας χρόνος” στην οδό Θυάμιδος 9 στον Κολωνό

«Τι κάνει ένα άτομο, άνθρωπο; Τι κάνει μια οικογένεια, γένος; Τι κάνει ένα σπίτι, εστία; Τι κάνει μια συνήθεια, παράδοση;» Τόπος δράσης: Ένα σπίτι Χρόνος δράσης: 20ος αιώνας Πρόσωπα: Άνθρωποι μνήμες Υπάρχουν κάποια πράγματα πέρα από κάθε λογική που οι άνθρωποι συνεχίζουν να κάνουν ακόμα και σήμερα. Κάποιοι από πεποίθηση, άλλοι από φόβο αλλά οι  περισσότεροι από ένα συλλογικό ασυνείδητο που είναι χαραγμένο στο DNA τους. Τι σχέση μπορεί να έχει ένας άνθρωπος που έζησε στις αρχές του 20ου αιώνα με κάποιον που ζει σήμερα. Ποιες μνήμες, ποιες ιστορίες τον ακολουθούν; Ποιες παραδόσεις τον καθορίζουν; πιστεύει σε αυτές ή όχι; Ο μύθος και η παράδοση πολλές φορές γίνονται βίωμα, μια συνήθεια που ακολουθείται πιστά χωρίς κανείς να σκέφτεται από που προέρχεται, ένα στοιχειό που μας κυνηγάει – και κάποιες φορές το κυνηγάμε – και καθορίζει συμπεριφορές ή και ολόκληρες ζωές. Ένας άνθρωπος πριν φτάσει να γίνει άτομο, είναι συλλογικότητα, είναι μνήμη· η μνήμη του λαού του, η μνήμη των προγόνων του, οι μύθοι, οι παραδόσεις και τα στοιχειά που κουβαλάει. Επτά νέοι ηθοποιοί, με όχημα την ελληνική παράδοση και την ελληνική ιστορία του 20ου αιώνα, …

Athens Vibe

Είδαμε «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ» στο Θέατρο Βέμπο

Μία κλασική θεατρική παράσταση, ύμνος στο κίνημα του ηδονισμού, με τον αισθητισμό και την ματαιοδοξία να κυριαρχούν στο μεγαλύτερο μέρος της. Αν και αποτελεί μία σταθερή αξία στα θεατρικά τεκταινόμενα, ελάχιστες φορές έχει ανέβει στο Ελληνικό θεατρικό σανίδι. Έτσι στις παρυφές του 2016, ανεβαίνει στο θέατρο Βέμπο η συγκεκριμένη παράσταση με μία εκ νέου προσέγγιση, αυτή της τεχνολογίας. Βίντεο εναλλάσονται υπό την ηδονική έκφραση του εγωκεντρικού πρωταγωνιστή καθώς παίζει πιάνο, μία χαρακτηριστική σκηνή της παράστασης. Επίσης πολλά καίρια σημεία της παράστασης προβάλλονται σε ένα μεγάλο κινηματογραφικό πανί ενώ ο θεατής συνέχιζει να έχει οπτική πρόσβαση στην θεατρική σκηνή. Πως επιτυγχάνεται αυτό; Μπορείτε βεβαίως να το μάθετε με μία επίσκεψη κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο Βεμπο. Πέραν της προσέγγισης αυτής του έργου, ο θίασος αποτελείται κυρίως από νεαρά άτομα, που καταβάλλουν κάθε φιλότιμη προσπάθεια να φανούν αντάξιοι του θεατρικού έργου. Επίσης δεν θεωρώ τυχαία την προβολή των παραστάσεων την Δευτέρα και Τρίτη, είναι μία καλή ευκαιρία με το ξεκίνημα της εβδομάδας να απολαύσουμε ένα ωραίο θεατρικό έργο. «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ» στο Θέατρο Βέμπο

“Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια”: Μια πρεμιέρα βγαλμένη από τον καλό ελληνικό κινηματογράφο

της Μικαέλας Πανηγυροπούλου Δευτέρα βράδυ και τα φώτα της Αθήνας έχουν ανάψει. Έχει φορέσει τα γιορτινά της και είναι πιο όμορφη από ποτέ. Ντύνομαι λοιπόν και κατευθύνομαι κοντά στον Βοτανικό, στο θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος μαζί με την ομάδα του Athens Vibe για να παρακολουθήσουμε την επίσημη πρεμιέρα της «Στέλλας με τα κόκκινα γάντια» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λάλου. Η πρώτη μου εικόνα, ένα πέτρινο εξωτερικά θέατρο με μια μεγάλη κόκκινη πόρτα. Κατευθύνομαι στο φουαγιέ, κάθομαι και περιμένω με ανυπομονησία να ξεκινήσει η παράσταση. Η ώρα έχει φτάσει, μπαίνουμε μέσα στην αίθουσα και καθόμαστε στους κόκκινους καναπέδες. Η πρώτη εικόνα μου είναι οπτικοακουστική. Όλοι οι ηθοποιοί μαζεμένοι γύρω από ένα πιάνο τραγουδάνε αλησμόνητα τραγούδια και το διασκεδάζουν πραγματικά. Ήδη έχω αρχίσει να μπαίνω στο κλίμα της παράστασης. Τα φώτα χαμηλώνουν και η παράσταση ξεκινάει. Παρακολουθώ αποσβολωμένη τους διαλόγους, τους χαρακτήρες έναν – έναν, τη σκηνοθεσία, τους φωτισμούς. Όλα αριστουργηματικά δοσμένα με μια οπτική αρκετά διαφορετική από την ταινία του ’55. Η Στέλλα δεν τραγουδάει στο κέντρο «Ο παράδεισος» μα στην ταβέρνα «Η Μαρία», ο Μίλτος δεν είναι γνωστός ποδοσφαιριστής, …

Athens Vibe

Πού να σου εξηγώ… στοιχειωμένη αθωότητα στο Life n’ Art Theater

«ΠΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΕΞΗΓΩ… ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ» 2ος χρόνος στο Life n’ Art Theater ΠΡΕΜΙΕΡΑ Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015, στις 21.30 Το έργο Ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ. Ιστορίες ανθρώπων που λυγίζουν κάτω από ακραίες καταστάσεις. Πώς μετατρέπονται από θύματα σε θύτες, χάνοντας ό,τι πολυτιμότερο έχουν…την αθωότητά τους. Το έργο αυτό τολμά να κοιτάξει τη ζωή κατάματα, να δώσει σάρκα κι οστά σε «αφανείς ήρωες», και δε διστάζει να θίξει κρίσιμα θέματα, όπως είναι η σεξουαλική κακοποίηση κι η ενδοοικογενειακή βία. Επιπλέον, με έναν τρόπο επικίνδυνα γοητευτικό πραγματεύεται πανανθρώπινα θέματα, τον έρωτα, την απογοήτευση, φτάνοντας μέχρι και την άρνηση του ίδιου του θανάτου. Μέσα σε ένα πλαίσιο ρετρό, ο φόβος, το κυρίαρχο ανθρώπινο ένστικτο, μετουσιώνεται σε ένα μεγάλο «θέλω». Το «Πού να σου εξηγώ…στοιχειωμένη αθωότητα» επιστρέφει για 2η χρονιά με νέες ιστορίες, όλες ενωμένες σε μία. Κι αυτή η ιστορία μοιάζει σίγουρα με κάποια ιστορία που έχεις ζήσει. Αν όχι εσύ, κάποιος άλλος που σου μοιάζει. Μοιάζουμε μεταξύ μας οι άνθρωποι, ωστόσο, ποτέ δεν είμαστε ίδιοι. Υπάρχουν αυτά που μας ενώνουν, κι άλλα τόσα που μας χωρίζουν. …

Athens Vibe

Άδειες Λιμουζίνες: Ο υπουργός πενθεί στο BlackBox

Πόσο μας εξουσιάζει το παρελθόν μας; Η αγάπη της εξουσίας εξουδετερώνεται από την εξουσία της αγάπης; Οι παλιές αγάπες και φιλίες είναι δεσμά ή κληρονομιά; Όταν είσαι νέος έχεις ιδέες ή όταν έχεις ιδέες είσαι νέος; Το έργο «Άδειες Λιμουζίνες, Ο υπουργός πενθεί», περιγράφει τα προσωπικά, υπαρξιακά και κοινωνικά αδιέξοδα ορισμένων ανθρώπων της εξουσίας. Σε ένα υπουργικό γραφείο, ο υπουργός αρνείται να παρουσιασθεί. Άδειες λιμουζίνες πηγαινοέρχονται. Ένας ολόκληρος κύκλος ανθρώπων που ζούσαν γύρω του μπαίνει στη στενωπό της αβεβαιότητας. Στηρίζονται και προδίδουν ο ένας τον άλλον με το ρυθμό που ανασαίνουν… Ανακαλύπτουν το προσωπικό δράμα του υπουργού κι έτσι τους δίνεται η αφορμή να ξαναδούν τον εαυτό τους και να διαπιστώσουν πόσο έχουν απομακρυνθεί από αυτόν. Τελικά βρίσκουν μία λύση για να συνεχίσουν τη ζωή τους επινοώντας μία νέα εξουσία. Το έργο δε φιλοδοξεί να μεταφέρει πολιτικά συνθήματα ούτε πανανθρώπινα μηνύματα. Θέλει απλώς, με χιούμορ και αμεσότητα, να μας κάνει να σκεφθούμε για την ανθρώπινη φύση. Μήπως καταφέρουμε να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα… Μια ανατρεπτική παράσταση με χιούμορ, καθημερινούς διαλόγους και κωμικοτραγικές εναλλαγές που αποτυπώνουν τα …

«Ιώβ» η βιβλική ενσάρκωση της υπομονής στο Θέατρο «Ιλίσια Βολανάκης»

  Η νέα θεατρική σεζόν 2015–2016 στο «Ιλίσια-Βολανάκης», ξεκίνησε με εναρκτήριο έργο τον «Ιώβ» -η βιβλική ενσάρκωση της υπομονής-,  βασισμένο σε επιλεγμένα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς και σε κείμενα που αφορούν στην ιστορία του Ιώβ από την παγκόσμια λογοτεχνία και ποίηση. Στην ιδιαίτερη αυτή παράσταση θα συναντηθούν ο πάντα ανατρεπτικός Τσέζαρις Γκραουζίνις και ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, ο οποίος φέτος θα κινηθεί σε «κόντρα», για εκείνον, υποκριτικούς  δρόμους. Αφορμή για τη συγκεκριμένη παράσταση στάθηκαν οι πολιτικές αναταράξεις των τελευταίων μηνών, ο φόβος των ανθρώπων για το απρόοπτο και, εν γένει, το ευμετάβλητο της ζωής. Ο Ιώβ, πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, ήταν φημισμένος για το ήθος και την ορθοφροσύνη του. Δεν είχε κανένα παράπονο από τη ζωή του, ως τη στιγμή που από ένα καπρίτσιο του Σατανά, μπήκε στο θεϊκό στόχαστρο. Ο Θεός τον υποβάλλει σε δοκιμασίες, αφαιρώντας του όλα όσα του είχε προσφέρει γενναιόδωρα, προκειμένου ν’ αποδείξει στο Σατανά ότι η αγάπη που του έτρεφε ο Ιώβ ήταν από σεβασμό και όχι από φόβο, μην τυχόν στερηθεί την ευδαιμονία. Ο Ιώβ, παρά τον πόλεμο δοκιμασιών, …