All posts tagged: Think Tank

Hollywood VS Χαρίσσα

Γράφει η Harissa Bakllava Για πολύ καιρό έβλεπα τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, ως κάτι ανεξιχνίαστο και άπιαστο. Παλιά βλέπετε δεν είχα ίντερνετ και δεν έβλεπα τόσο συχνά παλιές ταινίες. Μόνο αυτές που έδειχνε η τηλεόραση. Οι ίδιες ταινίες που μάλλον έχουμε μάθει απ’ έξω. Όπως το Pretty Woman, Terminator, Top Gun – και όλες οι ταινίες του Tom Cruise – και, πολλές άλλες cult. Με την μουσική των 80’s και των 90’s ήμουν πιο κοντά. Ευτυχώς υπήρχε το καλό παλιό MAD και το KISS. Όμως και πάλι, όλα τα άκουγα και τα έβλεπα με αδιαφορία. Για να μην μιλήσω για την μόδα, ειδικά των 90’s. Έφτασε λοιπόν η εποχή που απέκτησα ίντερνετ και ο κόσμος μου άλλαξε. Η αγάπη για την μουσική παλαιών δεκαετιών μεγάλωσε. Και άρχισα να βλέπω τις ταινίες του περίφημου John Hughes. Ο τυπάς έκανε εφηβικές ταινίες χωρίς να βάζει φραγμούς σε όσα γίνονταν στα σχολεία τότε. Φυσικά υπήρχε η μυθοπλασία, αλλά δεν τον σταματούσε από το να μιλάει για σεξ. Και δεν μπορώ να σκεφτώ έναν άνθρωπο που …

Διακοπές στην Αθήνα!

Γράφει ο Γιάγκος Πλατής Είχα καιρό να μείνω στην Αθήνα το Πάσχα. Ή μάλλον… είχα καιρό να παρατηρήσω την Αθήνα το Πάσχα. Άνοιξη, ανάσταση, νέα εποχή… νέα πνευματική εποχή. Αναρωτιέμαι ποιος καταλαβαίνει τη σημασία της ανάστασης, πέρα από τα δόγματα, τα ήθη και τα έθιμα! Τι σημαίνει αυτή η επανεκκίνηση, το πέρασμα από το κακό, για να βγει στην επιφάνεια το καλό; Μου φαίνεται πως η πόλη μου είναι για πρώτη φορά το υπέροχο πασχαλιάτικο φόντο μου, που δεν το αλλάζω. Και καταλαβαίνω ακόμα μια φορά πόσο μου αρέσει να περπατάω μέσα της, να την εξερευνώ. Σαν τουρίστας. Είχα καιρό να μυρίσω τα γιασεμιά, τις γαρδένιες και τις πορτοκαλιές, όπου έχουν μείνει. Ξημερώματα στην Πανεπιστημίου, δειλινά στα Εξάρχεια, νύχτες στο Λυκαβηττό… Σκέφτομαι πού βρίσκομαι. Άνοιξη… Ανάσταση… Μια εικόνα χίλιες λέξεις. Τράβηξα μερικές φωτογραφίες. Ίσως αυτές μιλήσουν καλύτερα από μένα… η κυριαρχία του γκρίζου όαση διάστημα άδειες μέρες πεφταστέρι δίπλα σε μαύρα πρόσωπα πνιγμένο απόγευμα «τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων;»

Η ευτυχία πίσω από τα σίδερα του εαυτού.

Γράφει η Άντζελα Υζεϊράι Δεν αρκεί να γυρίσουμε πίσω. Δεν περισσεύει να κοιτάξουμε μπροστά. Δεν υπάρχει ρίζα που να τρέφεται και να ωριμάζει μόνο με νερό, γιατί κάποια στιγμή θα διψάσεις κι εσύ. Παρακολουθώντας τη διαδικασία ωρίμανσης κάποιου λουλουδιού, η ευτυχία φαντάζει χρονοβόρα και δύσκολη, μα τόσο απότομη όταν η άνοιξη πλησιάζει. Κάθε άνθος έχει τη δική του μοναδική ιστορία να αφηγηθεί. Ανοίγοντας τα πέταλά του, ελευθερώνει τη μυρωδιά του κι εσύ μπορείς να δεις, να ακούσεις, να αισθανθείς. Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι σημαντικότερο στη ζωή από την ευτυχία, από την ερμηνεία της, που τόσοι και τόσοι φιλόσοφοι προσπάθησαν να προσεγγίσουν δίχως ποτέ να την κατακτήσουν. Εγωιστής ο άνθρωπος που δεν γνώρισε ποτέ την σημασία της, μα μονόδρομος ο σκοπός του τον οδηγούσε πάντοτε εκεί. Σκέφτεται «αφού η φύση μπορεί να φτάσει στην ευδαιμονία της ψυχής, εμείς οι άνθρωποι γιατί δεν μπορούμε;». Κάποιος, κάποτε είπε: «αφού μπορούμε να κάνουμε κακό, γιατί είναι τόσο δύσκολο να κάνουμε καλό; Εφόσον μπορούμε να δυστυχήσουμε τόσο εύκολα, γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να ευτυχήσουμε;». Η …

Περί ανθρώπων και μη ανθρώπων

Γράφει η Κατερίνα Δήμτσα Σου έχω πει ποτέ πόσο αγαπάω τους ανθρώπους; Τους εμπιστεύομαι και πιστεύω σ’αυτούς. Αλλά, παράλληλα με αυτή την αισιόδοξη αγάπη, ουκ ολίγες φορές θέλω να τους δείρω. Θα μου πεις η βία δεν είναι λύση. Μα βία είναι όλα εκείνα που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο χωρίς άγρυπνη συνείδηση και ισχυρή προσωπικότητα, εγκλωβισμένο στα στενά όρια της ατομικότητάς του. Αυτή είναι η απρόσωπη βία, που μαστίζει την κοινωνία μας, κλονίζοντάς τη συθέμελα. Και μ’αυτή τη μορφή, η βία κοντεύει να περάσει στο DNA μας. Φαινόμενα που έπρεπε να προκαλούν έκπληξη κι έπειτα αντίδραση, έγιναν τόσο συνηθισμένα που θεωρούνται φυσιολογικά και περνούν πλέον απαρατήρητα. Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα θυμό για τον κόσμο που ζω. Θλίψη. Απογοήτευση. Αγανάκτηση. Ποτέ όμως δεν είχα νιώσει φόβο. Και τον τελευταίο καιρό, σαν να έπεσε η κουρτίνα που μου επέτρεπε να βλέπω μόνο αυτό που ήθελα να δω, συνειδητοποίησα ότι φοβάμαι την κακία και τη μικροψυχία αυτού του κόσμου. Φόβο, γιατί υπάρχουν ψυχές ποτισμένες με μίσος. Άνθρωποι που θέλουν να βλάψουν, που ξεφτιλίζουν, που διαλύουν, που κάνουν επίθεση, νομίζοντας …

Άδραξε τη μέρα ή αλλιώς Carpe Diem.

Γράφει η Έλενα Γούλα «Θα πάμε για καφέ το απόγευμα;», ρώτησε η Δήμητρα, μια φίλη με την οποία είχαμε να βρεθούμε και έξι μήνες μη σου πω, ενώ κάποτε δεν περνούσε ούτε μέρα που να μην τα πούμε έστω και για λίγο. Ήμασταν αυτό που λένε «κολλητές». «Αποκλείεται. Θα είμαι ως αργά στο γραφείο, είμαι κουρασμένη και θα πέσω να κοιμηθώ, έχω και να μαγειρέψω, θα το κανονίσουμε μια άλλη φορά» ή, ακόμα χειρότερα, ένα τηλέφωνο από τη μαμά σου (που είναι και μιας ηλικίας και με θέματα υγείας): «Θα περάσεις σήμερα ή αύριο από το σπίτι να τα πούμε λίγο;». «Όχι βρε μαμά. Δεν προλαβαίνω. Έχω τόσες δουλειές να κάνω μέσα στη βδομάδα, ίσως το σαββατοκύριακο» κι ένα σωρό άλλες δικαιολογίες έτοιμες να αρνηθούν κάτι που ενώ το θέλουμε πολύ το αφήνουμε πάντα για αργότερα. Όλοι ή έστω οι περισσότεροι είμαστε σίγουροι πως εκείνη τη στιγμή προέχουν οι δεκάδες υποχρεώσεις με τις οποίες έχουμε καταφέρει να γεμίσουμε την άδεια μέρα μας. Τίποτα αληθινά για μας, για την ψυχή μας, για τις σχέσεις μας με …

10 τραγούδια που μου θυμίζουν Αθήνα #2

Γράφει ο Γιάγκος Πλατής Το άρθρο αυτό είναι η συνέχεια της προηγούμενης λίστας με τα δέκα τραγούδια που μου θυμίζουν την Αθήνα. Δε δημιουργήθηκε λόγω έλλειψης έμπνευσης για κάτι καινούριο. Απλά τα τραγούδια που μου θυμίζουν διάφορες στιγμές στην πόλη είναι αμέτρητα. Έτσι, αποφάσισα να δώσω συνέχεια και να προσθέσω άλλα 10 τραγούδια που πλαισιώνουν τη δική μου Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η λίστα συμβολίζει κυρίως την πίεση και το βιαστικό ρυθμό που βιώνω στην πόλη. Δέχομαι όμως τα αρνητικά συναισθήματα, καθώς είναι μέρος της ζωής. Η μουσική κάνει τη δύσκολη και σκληρή ζωή στην πόλη πιο ανθρώπινη και πιο αφυπνισμένη. Οι πόλεις είναι σαν λαγούμια. Έχουμε συνηθίσει να περπατάμε κοιτώντας κάτω και ξεχνάμε την ευθεία και τον ουρανό ψηλά. Τα τραγούδια χαρίζουν αυτήν την ανάσα στο αδιέξοδο και την καταπίεση. Η πρωτεύουσα έχει «κουραστεί» τα τελευταία χρόνια από την κοινωνική, πολιτική, ηθική, οικονομική, μα κυρίως πνευματική κρίση. Παρ’ όλα αυτά, πάντα θα υπάρχουν χαραμάδες από όπου θα μπαίνει το φως. Όπως είπε ο σπουδαίος Leonard Cohen «There is a crack in everything. That’s …

Μόνος στο σπίτι…

Γράφει ο Γιώργος Μπεκρής Είσαι μόνος στο σπίτι. Χαζεύεις, κάθεσαι, τακτοποιείς, μαγειρεύεις, χορεύεις, τραγουδάς! Κι όλα πάλι από την αρχή. Ξυπνάς το πρωί, πας στη δουλειά ή στη σχολή, γυρνάς σπίτι και ξεκινάς τα ίδια. Κάποια πράγματα πρέπει να τα κάνεις, κάποια απλά τα κάνεις για την δικιά σου καύλα! Περνάς καλά όταν είσαι μόνος στο σπίτι; Νοιώθεις σαν το παιδάκι της ταινίας που έχει ένα ολόκληρο σπίτι δικό του, για να κάνει ότι θέλει; Ή απλά κάθεσαι μόνος στο σπίτι; Νοιώθεις σαν παιδάκι ή σαν μεγάλος μες στο σπίτι σου; Νοιώθεις το σπίτι να είναι δικό σου; Ουφ, πολλές ερωτήσεις! Τις έχεις κάνει κατά καιρούς στον εαυτό σου φαντάζομαι. Απαντήσεις έδωσες; Ή έστω προσπάθησες να δώσεις; Και θα γυρίσεις να μου πεις «Τι μου λες εσύ τώρα; Έχω τόσα άλλα να σκεφτώ… τόσες άλλες απαντήσεις να δώσω». Και φυσικά θα έχεις δίκιο! Και σαν σπαστικός εγώ, θα σε ρωτήσω κάτι τελευταίο… Μήπως ξεκινάνε όλα από το σπίτι σου; Τον δικό σου προσωπικό χώρο; Το μέρος που καταλήγεις κάθε μέρα για να ξεκουραστείς, να ηρεμήσεις, …

21 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού

Γράφει η Vicky Nikiforidou Ρατσισμός ονομάζεται η διάκριση ανάμεσα σε άτομα, κοινωνικές ομάδες ή σε κατηγορίες ατόμων που χαρακτηρίζονται με βάση τα φυλετικά ή και τα πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά. Ως συνέπεια έχουμε την ανάπτυξη αισθημάτων υπεροχής, ανωτερότητας ή κατωτερότητας προς αυτούς. Ρατσισμός είναι να αποδέχεσαι το διαφορετικό παρά μόνο όταν μοιάζει σε εσένα. Ρατσισμός είναι τα επίμονα και αδιάκριτα βλέμματα τριγύρω. Ρατσισμός είναι το «αγαπάτε αλλήλους» εκτός από τους ομοφυλόφιλους, τις ιερόδουλες, τους άθεους, τους αριστερούς, τους Εβραίους, τους χριστιανούς, τους μάρτυρες του Ιεχωβά, τους βουδιστές, τους οροθετικούς.¨ Εσύ, εσύ δε φέρεις βάρος ευθύνης για τίποτα. Ο κόσμος φταίει, η κοινωνία, οι προκαταλήψεις, η εκπαίδευση και η οικογένεια. Εσύ δεν έχεις μάτια, εσύ δεν έχεις αυτιά. Σου έμαθαν επιλεκτικά τι να βλέπεις και τι να ακούς, σου έμαθαν να μιλάς αλλιώς σε μετανάστη, σε άστεγο, σε αλλοεθνή. Σου έμαθαν πως είναι κακοί, πως απειλείσαι και πως αυτοί ευθύνονται για όλη τη δυστυχία που επικρατεί. Σου έμαθαν να είσαι υπερήφανος για την Ελλάδα αλλά δεν σου έμαθαν πως 25 Μαρτίου δεν γιορτάζουμε την επέτειο του όχι. …

Περιπλανώμενες σκέψεις

Γράφει ο Valantis.Z Θα είναι γύρω στις 10:00 πμ, κατεβαίνω την Μητροπόλεως και βρέχει ασταμάτητα, αφού νομίζω ότι έχει μουλιάσει κάθε κύτταρο του οργανισμού μου, βρίσκω ένα ωραίο καφέ, θυμίζει κάτι από Μονμάρτη και μπαίνω στον πειρασμό αν και έχω να κάνω αρκετές δουλείες ακόμη, να απολαύσω ένα ζεστό καφέ. Εντάξει το σκηνικό θα μπορούσε να ήταν κινηματογραφικό, από εκείνα τα σενάρια τα χαζορομαντικά, ένας ανεκπλήρωτος έρωτας που περνάει διάφορα εμπόδια για να καταλήξουν αμφότεροι αγκαλιασμένοι σε μία φωτεινή γωνιά του δρόμου. Θα μου πεις ποιος ο συσχετισμός; Μα σαφώς η ρομαντική οπτική και συνάφεια των καταστάσεων, βέβαια εμένα μου λείπει το έτερον ήμισυ. Ευτυχώς διαθέτουμε και αυτόν τον ρομαντισμό, γιατί με έχει κουράσει η κυνικότητα των τριγύρω μου. Με κουράζει ο τρόπος σκέψης των περισσοτέρων, τόσο μονοδιάστατος, ξερόλες και κυνικοί. Ή μήπως εγώ ζω σε μία δική μου φούσκα όπου εντάξει δεν θα δεις μονόκερους και πήγασους αλλά μία πιο ευαίσθητη και ρομαντική οπτική, όπως έχει πει εξάλλου και ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις, ‘μην υποτιμάτε την ευαισθησία, θεωρώντας την κάτι εύθραυστο, Είναι η πιο σκληρή …