All posts tagged: Thoughts

Καλοκαίρι με άρωμα Ελλάδας

Γράφει η Ανδριάννα Καντάρη. Ξυπνάω πρωί να πάω για δουλειά και έρχεται η ώρα να δω τί θα βάλω. Δεν το σκέφτομαι και πολύ, έφυγε η εποχή που το πρωί ζεσταίνεσαι με το κοντομάνικο και το απόγευμα που γυρνάς τουρτουρίζεις φορώντας μία ζακέτα. Η θερμοκρασία έχει ανέβει και ο ήλιος καίει. Ακόμα και το βράδυ έξω, έχει φως…Είναι μέρα! Ο καιρός θέλει κοντομάνικο και πέδιλο. Αφού έχω ετοιμαστεί, βγαίνω έξω, βλέπω τον πεντακάθαρο ουρανό και σκέφτομαι <<επιτέλους καλοκαίρι!>> . Η διάθεση εκτοξεύεται αυτόματα και όλοι γύρω μου μού φαίνονται πιο ξέγνοιαστοι, πιο χαμογελαστοί. Το ίδιο και εγώ. Δεν χρειάζομαι καφέ για να ξυπνήσω, ακόμα και στην δουλειά είμαι πιο κεφάτη. Έπειτα από ένα ωραίο οχταωράκι, ήρθε η ώρα να σχολάσω. Αν ήταν χειμώνας θα πήγαινα κατ’ευθείαν σπίτι να χουχουλιάσω και να δω καμιά σειρά. Ήρθε όμως η εποχή που δεν γίνεται να κλειστείς μέσα, δεν σε χωράνε οι τοίχοι. Η εποχή που όσο κουρασμένος και αν είσαι, έχεις όρεξη για ατελείωτες βόλτες!  Αχ, ποιός δε θα ήθελε να ήταν στην θέση μας; Καλοκαίρι στην πανέμορφη Ελλάδα …

Καλοκαιρινές σκέψεις τον χειμώνα

Γράφει ο Γιώργος Μπεκρής Τέλος καλοκαιριού. Μελαγχολία; Χαρά για τον χειμώνα που έρχεται; Σκέψου o,τι θες! Ένα πράγμα θα σου πω μόνο. Μην κατακλυστείς από «χειμωνιάτικες» ψυχρές σκέψεις. Εύκολο; Σαφώς και όχι. Για ποιο λόγο όμως να έχεις συνεχώς ένα μαύρο πέπλο σκέψεων να περικλείει το νου σου; Ο χειμώνας έρχεται! Στο μυαλό σου όμως ας μείνει το καλοκαίρι. Ο ήλιος, οι γεμάτες μέρες, το κύμα, που πάντα – μα πάντα – θα σκάει και θα σε ταξιδεύει με αυτό τον ήχο. Η θάλασσα, φουρτουνιασμένη ή μη, έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα να ταξιδεύει τη σκέψη σου σε μέρη που μόνο εσύ μπορείς να φανταστείς και να πλάσεις με τον δικό σου μοναδικό τρόπο. Να ονειρευτείς, να ξεφύγεις, να αγκαλιάσεις έναν κόσμο που απλά θα είναι φτιαγμένος για εσένα και όποιον άλλον εσύ θες στη ζωή σου. Μην βάζεις όρια στην φαντασία σου. Μπορείς να δημιουργήσεις -να μεγαλουργήσεις θα έλεγα καλύτερα. Ένα καλοκαίρι στη σκέψη σου έχει τη δυνατότητα να σου κρατήσει την καλύτερη συντροφιά για πάντα. Μακριά από προβλήματα, άγχη και αρνητικές σκέψεις. Βρίσκεσαι στο …

Εκείνος και εκείνη

Εκείνος ήταν ένα μήνυμα «Που είσαι;» τα χαράματα. Εκείνη ήταν η απάντηση μετά από δύο λεπτά, δύο μέρες ή δύο μήνες. Εκείνος ήταν ένα τσιγάρο και ένα ποτήρι κρασί –ποτέ ένα- για να διώξει τη στεναχώρια του, και εκείνη ήταν το μαξιλάρι του, που θα ξάπλωνε όταν θα ήταν λιώμα. Εκείνος ήταν σιωπή στο τηλέφωνο και εκείνη μια ανάσα. Εκείνος ήταν δάκρυα κι εκείνη περισσότερα δάκρυα. Εκείνος ήταν το δικό της μαξιλάρι κι ένα χάδι, κι εκείνη μια αγκαλιά όταν αυτός τη χρειαζόταν. Εκείνος μια ειρωνεία και αυτή μια ακόμη μεγαλύτερη. Εκείνος ένα πλατύ χαμόγελο κι εκείνη μια μελαγχολία που ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της. Εκείνος σκασμένος κι εκείνη το ίδιο. Για διαφορετικούς λόγους. Εκείνος μια αγκαλιά στο κρεβάτι και εκείνη ένα κουμπί σε αυτή την αγκαλιά. Εκείνος γιόρταζε κι εκείνη όμως το ίδιο. Όχι γιατί ήταν και για τους δυο «η μέρα τους». Εκείνη γιόρταζε που ένιωθε κάπως ζωντανή και πάλι. Εκείνος σε ένα αμάξι πιωμένος κι εκείνη σε ένα άλλο αμάξι ακόμη πιο πιωμένη. Το μόνο που τους συνδέει είναι κλήσεις, μηνύματα και …

Συνάντησε με στη μέση.

Υπάρχει αυτή η λεπτή γραμμή. Στην μια άκρη εσύ και στην άλλη εγώ. Και ισορροπούμε πάνω της κρατώντας τη μεγάλη μαύρη ομπρέλα μας, κάνοντας ακροβατικά, προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να μην πέσουμε. Τη διασχίζουμε, κάθε μέρα. Ξεκινάμε το πρωί, κάνοντας μικρά και πιο σταθερά βήματα και όταν φτάνει το βράδυ τρέχουμε. Τρέχουμε άτσαλα, να προλάβουμε να φτάσουμε στη μέση για να συναντηθούμε. Η διαφορά είναι πως τη διασχίζεις ως μια ευθεία. Ο δικός μου ο δρόμος όμως είναι ένας κύκλος. Όταν ξεκινάω το πρωί δεν κοιτάω ευθεία, γυρνάω την πλάτη και κάνω ολόκληρο τον κύκλο για να φτάσω στη μέση. Καταλαβαίνεις; Θέλω κάθε νύχτα που περνάει, κάθε μέρα που χαράζει να σε συναντάω στη μέση. Αν όμως δε φτάνω στην ώρα μου, μη μου κακιώνεις. Μπορεί ο δρόμος να έγινε δύσκολος, να συνάντησα πολλά εμπόδια και ο κακός ο λύκος να με έβγαζε από το δρόμο μου με σκοπό να με καταβροχθίσει. Πάντα ζήλευε την κόκκινη κάπα μου άλλωστε. Θα φτάνω –όχι πάντα- αλλά θα φτάνω. Θα διασχίζω αυτό τον σιχαμένο, καλοσχεδιασμένο κύκλο …