Think Tank

Τεχνολογική Ασάφεια του Έρωτα

Γράφει ο Valantis.Z

Το θερμόμετρο αγγίζει τους 40 βαθμούς, είναι Κυριακή απόγευμα, κάπου τέλη Ιουλίου, το φυσιολογικό βέβαια θα ήταν να ήμουν σε μία παραλία πίνοντας τα μοχίτο μου όσο το αλάτι στεγνώνει επάνω μου. Ωραίο σκηνικό αλλά για Κυριακή και δη στην Αθήνα, το μόνο που θα στέγνωνε επάνω μου θα ήταν ο διπλανός γιατί δεν θα είχε που αλλού να βάλει την πετσέτα του. Οπότε προτίμησα να φτιάξω έναν καφέ στην ηρεμία του σπιτιού μου με το κλιματιστικό αγκαλιά και μιας και το ανέφερα, πόσο καταπληκτική ανακάλυψη αυτό το κλιματιστικό, ένα δείγμα ότι η τεχνολογία εξυπηρετεί τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Αν ήξερα ποιος το ανακάλυψε θα τον έπαιρνα τηλέφωνο να του δώσω τα συγχαρητήριά μου, αλλά υποθέτω ότι δροσίζεται σέ άλλα σύμπαντα.

Η τηλεόραση ανοιχτή να παίζει, τελείωσαν και τα “Φιλαράκια“, τα οποία ποτέ δεν με κουράζουν όσες φορές και να τα έχω δει. Πλέον παίζει βλακείες, κλασική και σταθερή αξία, σαν την πολιτική, όλο φανφάρες και από ουσία μηδέν. Τι σκέφτομαι και εγώ απογευματιάτικα.

Κλείνω το χαζοκούτι, βάζω μουσική και πιάνω το κινητό μου, ανοίγω μία από αυτές τις εφαρμογές του συνοικεσίου, όχι συνοικέσιο όπως το ξέρει η μάνα μου και ο πατέρας μου, αλλά συνοι-σέξ-ιο επί το ορθότερων. Δεκάδες προφίλ, τα περισσότερα ακέφαλα και τα υπόλοιπα ανεγκέφαλα. Απορώ με ποια λογική φτιάχνεις ένα προφίλ για να έχεις ως πρώτη εικόνα ένα στήθος και πάντα μου γεννάται η απορία, αυτοί οι άνθρωποι στον κοινωνικό τους ή επαγγελματικό τους κύκλο,έτσι συστήνονται; “Ναι γειά σας,είμαι βυζί και λέγομαι έτσι;“. Βέβαια και τα προφίλ που έχουν φώτο έχουν κενό στην ύπαρξη τους. Σεξ..σεξ..σεξ με δύο, με τρεις, με πέντε, με τον Ατρόμητο Περιστερίου και δεν μαζεύεται.

Το σεξ πια είναι τόσο απελευθερωμένο και το βρίσκεις πιο εύκολα και από φιλτράκια καπνού. Δεν είναι βέβαια κακό, αλλά γίνεται όταν αποτελεί αυτοσκοπό. Ίσως να φταίει που είμαι 30 κάτι πια.

Πιάνω κουβέντα με ένα προφίλ που δείχνει να έχει ένα ενδιαφέρον, καλησπέρες κλασικά, από που και τα συναφή και η τρίτη κουβέντα ήταν για σεξ. Καλησπερίζω και αποχωρώ από την τόσο πλούσια και επικοδομητική συζήτησή μας. Παρατάω το κινητό στην άκρη, δυναμώνω την μουσική γιατί παίζει και κομματάρα, το “Johnny Cash-One” και χάνομαι σε σκέψεις.

Πως είναι δυνατόν ενώ έχουμε τόση τεχνολογία που μηδενίζει αποστάσεις εμείς να την χρησιμοποιούμε για να δημιουργούμε αποστάσεις; Πριν 15 χρόνια δεν είχαμε κινητά, βγαίναμε έξω και τους φίλους μας βλέπαμε και τα γκομενάκια μας και η μάνα μας ήταν ήρεμη. Τώρα έχουμε άμεση επαφή ανά πάσα στιγμή με το κινητό μας από άκρη σε άκρη αυτού του ντουνιά και ταυτόχρονα είμαστε μόνοι μας. Παράδοξο ε;

Είναι εντυπωσιακό πως ένα μέσο, όπως η τεχνολογία, το ίντερνετ, αντί να μας ενώνει μας αποξενώνει. Θυμάμαι εκεί στην ενηλικίωσή μου και μετέπειτα, πήγαινες σε ένα κλαμπ και ο κόσμος φλέρταρε, καλά μην φανταστείς και πεταλούδες να κατακλύζουν στομάχια και τον χώρο, αλλά υπήρχε φλερτ στην ατμόσφαιρα, μιλούσες με την δίπλα παρέα, έστελνες κανένα σφηνάκι, ερχόταν κανένα και τώρα το μόνο που έρχεται είναι καμία ειδοποίηση στο κινητό. Αν τσίμπαγε το γκομενάκι, ζητούσες τηλέφωνο και αυτό απαιτούσε τουλάχιστον 3 σφηνάκια για να μαζέψεις το κουράγιο να το κάνεις και την επόμενη ημέρα κανόνιζες ραντεβού με πολύ άγχος βέβαια, θα αρέσεις ή θα μετανιώσει που βγήκε μαζί σου; Σκεφτόσουν ένα ωραίο καφενεδάκι ή μπαράκι για να μπορείς να μιλήσεις ήρεμα, να απλώσεις ίσως και λίγο χέρι εάν όλα έβαιναν καλώς. Μιλούσες με τις ώρες, ήθελες να μάθεις περισσότερα, να δείξεις την καλή σου πλευρά, αθώα χαμόγελα, τυχαία αγγίγματα για να κόψεις αντιδράσεις και κατέληγες κάτω από τον Αθηναϊκό ουρανό να κόβεις βόλτες μέχρι να αποχαιρετιστείτε. Μόλις έφτανες σπίτι περίμενες μία αντίδραση, μία καληνύχτα ή ένα ευχαριστώ εάν πέρασε όμορφα και τότε χαιρόσουν σαν παιδάκι που του έδωσαν την πιο φανταχτερή καραμέλα.

Ήθελες να κάνεις σεξ; Πήγαινες σε κάποιο μπαρ ή κλαμπ, έπινες βέβαια για να έχεις το θάρρος ή θράσος, όπως θες πες το, για να πας να μιλήσεις, η έκβαση βέβαια ποίκιλε, ή έτρωγες χυλόπιτα και έπινες ένα ποτό για να την χωνέψεις ή κατέληγες μέσα στο ασανσέρ με δύο χείλη επάνω σου και να σκέφτεσαι εάν έχεις πάρει προφυλακτικά μαζί. Τώρα πας στο κλαμπ και το μονό φλερτ που κάνεις είναι η παραγγελία του ποτού σου:

“-γεια
-γεια
-τι να φέρω;
-μία παγωμένη μπύρα”.

Κοιτάς τριγύρω σου και άπαντες είναι κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους, κρατούν το ποτό τους, φορούν ένα μειδίασμα στα χείλη, και στατικά χορεύουν ή έτσι νομίζουν. Όσες φορές έχω πρατηρήσει τον κόσμο, πως κινείται, πως διασκεδάζει καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δύσκολα μπορεί να κοινωνικοποιηθεί στην πραγματική ζωή,αυτή που συμβαίνει τώρα εδώ. Πως αλλιώς να εξηγήσω το γεγονός ότι έξω κανείς δεν φλερτάρει αλλά η εκάστοτε εφαρμογη συνοιξεσίου παίρνει φωτιά; Και βέβαια η γλώσσα που αξιοποιούν είναι ξύλινη, προκαθορισμένη από την συνήθεια και την εφαρμογή. Να μπορείς να πεις τόσα με έναν άνθρωπο και αντί αυτού να χρησιμοποιείς γραφικές ατάκες; Πόσο ανίερο. Είμαι σίγουρος πως αν είχα κατ´ιδίαν τον ίδιο άνθρωπο θα ήταν λιγομίλητος και σκυθρωπος.

11006371_10205353761380159_3754044363698094086_n

Ενώ έχεις την τεχνολογία να σε εξυπηρετεί εμείς υποδουλωνόμαστε σε αυτήν. Αντί να την αξιοποιούμε ως προς το συμφέρον μας, να μιλήσουμε με έναν άνθρωπο στην άλλη άκρη της γης, κάνουμε ακριβώς το αντίστροφο, μπαίνουμε εμείς στο καλούπι της τεχνολογίας, μας οδηγεί στο πως θα την χρησιμοποιήσουμε και κατά επέκταση προκαθορίζει την συμπεριφορά μας.

Έχουμε χάσει την άμεση επαφή με τους συνανθρώπους μας, ξεχάσαμε πως είναι να εκφράζεσαι ενώ έχεις τον άλλον απέναντί σου με όλη αυτή την χαριτωμένη αμηχανία, αλλά με περισσή ευκολία μπορούμε να στείλουμε ένα sms με τα θέλω μας, νιώθοντας μία πλασματική ασφάλεια πίσω από την οθόνη και έτσι καταλήγουμε συναισθηματικά ανάπηροι.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που φλερτάραμε με έναν άνθρωπο; Και όταν λέω φλερτ, εννοώ αυτό το χαζό, μελό φλερτ που επιδιώκεις να βλέπεις, να μιλήσεις, να γνωρίζεις, να ανακαλύπτεις πτυχές του ανθρώπου δίπλα σου με ατελείωτες βόλτες και συζητήσεις. Όλη αυτή την δουλειά πια την κάνει το Facebook, μπαίνεις και τσεκάρεις ενδιαφέροντα, επαφές, τοποθεσίες και τα σχετικά. Και ακριβώς σ´αυτό το σημείο ευνουχίζουμε την προσωπικότητά μας, τον ερωτισμό μας, κοιτώντας απλά ένα εικονικό προφίλ. Είμαι σίγουρος πως αν ζούσε ο Λειβαδίτης θα αυτοκτονούσε καταπίνοντας τα ποιήματά του, ο δε Καβάφης δεν θα γύριζε ποτέ στην Ιθάκη του και ο Μάρκες θα άλλαζε τον τίτλο του βιβλίου του σε “Ο έρωτας στα χρόνια της τεχνολογίας“.

Να έχεις ένα τόσο ισχυρό όπλο στα χέρια σου και να το ευτελίζεις, σαν να κυνηγάς κατσαρίδα με το ipad ενώ η παντοφλίτσα που είναι σταθερή και κλασική αξία να είναι άπραγη. Και όλοι γκρινιάζουν, είτε άνδρες είτε γυναίκες για την κατάντια αυτή αλλά το κάνουν με σθένος και επαναστατικά σε κάποιο μέσο δικτύωσης, τόσο δυναμικά.

Εδώ για έναν καφέ πας και αν παρατηρήσεις τους δίπλα σου θα δεις ότι ασχολούνται με το γαμημένο κινητό τους και όχι με τον συνάνθρωπό τους που οι ίδιοι επέλεξαν να πιουν καφέ μαζί του, γελοίο ε; Και όμως, είμαι σίγουρος ότι όλοι μας το έχουμε κάνει, για σκέψου το!

166057_10200796086641139_308280370_n

Το επιτρέψαμε όλο αυτό, γίναμε συμμέτοχοι στην ξενέρα, υποχείρια της τεχνολογίας. Πνίξαμε τον ερωτισμό μας μέσα στο ατελείωτο τσατ, φοβούμενοι να εκφράσουμε αυτό που νοιώθουμε, όσο όμορφο και αν είναι. Τις νύχτες στέλνουμε ατελείωτα μηνύματα αντί να βάλουμε δύο ρούχα και να βγούμε να περπατήσουμε χέρι χέρι.

Υποθέτω ότι εσύ που με διαβάζεις συμφωνείς ε; Χαίρομαι ειλικρινά να ξέρεις, αλλά ρε μανάρι άλλαξε το, ξεκίνα από εσένα και μετά με τον συνάνθρωπό σου. Αν γουστάρεις κάποιο ατομάκι, ντύσου και πήγαινε από εκεί μια βόλτα, βγες μαζί της να πιείτε μια μπύρα. Θα καταλάβεις τι έχανες και χάνεις τόσο καιρό, ακόμη και τον χρόνο που σπατάλησες να διαβάσεις αυτές τις σειρές εδώ ενώ θα μπορούσες να είσαι δίπλα στο κύμα με τον άνθρωπο σου τώρα.

v_ladis

© 2015, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *