Το φαινόμενο της νυχτοπεταλούδας

athens vibe

του Δημήτρη Αναστασιάδη

Είναι πάλι 3 το βράδυ κι ακόμη ο ύπνος δεν μου κολλάει. Κακιά συνήθεια που αποκτάς μετά την ουσιαστική σου ενηλικίωση. Η νύχτα έχει μια μαγική ιδιότητα να σε στέλνει τιμωρία στα σκαλοπάτια των σκέψεων σου και να σε αφήνει αιμόφυρτο μέχρι το πρώτο φως της μέρας. Και εκεί ξανασηκώνεσαι, μαζεύεις τα κομμάτια σου και συνεχίζεις την πορεία σου.

3:15

Βαρύ το κλίμα κι απόψε, κάποιος θα ερωτεύεται εκεί έξω. Άλλος θα κλαίει, άλλος θα ελπίζει κι άλλος θα προσεύχεται για κάτι ή κάποιον που έχασε. Κι όμως, όλους κάτι μας αναγκάζει το πρωί να βγάλουμε την μάσκα της νυχτερινής περιήγησης και να συνεχίσουμε να ελπίζουμε.

Πάλι το κασετόφωνο το ξέχασα ανοιχτό. Αποκοιμήθηκα πάνω στην θύμηση μιας ζωής που φανταζόμουν πως θα έχω. Τι κι αν τα πράγματα άλλαξαν κατά κόρον; Τι κι αν τελικά δεν βρήκα το φως, όπως όλες οι σοβαρές –κατά κύριο λόγο- νυχτοπεταλούδες;

Ίσως τελικά, όλα τα πράγματα που μας συμβαίνουν να έχουν έναν λόγο ή μια κρυμμένη διδαχή. Το θέμα είναι να ξέρεις να βαδίζεις προς το φως με όλους τους διαφορετικούς δρόμους που το μυαλό σου μηχανεύεται. Αγάπες, απογοητεύσεις, αποχωρισμοί, επιτυχίες, έρωτες, νίκες και ήττες, όλα είναι μια πορεία που σε μαθαίνουν κάτι παραπάνω από το να εκπληρώσεις όλα σου τα θέλω. Σε μαθαίνουν να είσαι δυνατός, για ο,τι έρθει κατά πάνω σου. Τι θα ήταν το φως άλλωστε χωρίς λίγη νοθεία σκοταδιού;

Οι Αθηναίες νυχτοπεταλούδες σου δίνουν τον απόλυτο οδηγό επιβίωσης. Κοίτα προς το φως, κι αν το χάσεις, ξαναπροσπάθησε αλλού. Μπορεί να σου πάρει ατελείωτα βράδια που θα παλεύεις με όλο σου το είναι. Μπορεί –μάλιστα- να θες να παραδώσεις τα όπλα σου και να παραιτηθείς από το αιώνιο κυνήγι του φωτός. Ποιος είπε άραγε ότι ζούμε σε καιρούς για ονειροπόλους; Ή στην τελική, ότι οι νυχτοπεταλούδες δεν έχουν κάποιο σκοπό σε αυτή τη Γη;

Η ενηλικίωση είναι μια σειρά γεγονότων που ουδεμία σχέση έχει με αληθινά γεγονότα, πρόσωπα ή καταστάσεις. Παίζεις σε μια τεράστια σαπουνόπερα, που μικρός γέλαγες μαζί της. Γίνεσαι αργά αλλά πολύ σταθερά αυτό που κορόιδευες πιο μικρός: ο αγχωμένος πωλητής στο μαγαζί, ο μπαμπάς με τα νεύρα λόγω δουλειάς, η υστερική κυρία του 5ου, η μελαγχολική γκόμενα που αναζητά έναν γκόμενο για να αποκτήσει ζωή, ο τύπος που ζει από το μέτρημα των σεξουαλικών του εμπειριών κι άλλες τόσες υπερτασικές καρικατούρες.

Ποτέ μην αφήσεις εκείνη την μικρή τρύπα μέσα σου που κραυγάζει ένα παιδί, να κλείσει. Η ζωή δεν στα φέρνει σχεδόν ποτέ όπως τα θες, κι αν στα φέρει το τίμημα είναι πολύ υψηλό. Όταν χάναμε στο σχοινάκι, παραπατούσαμε και τρώγαμε τα μούτρα μας, πάντα υπήρχε μια δεύτερη ευκαιρία να μπούμε στο παιχνίδι και να φτάσουμε μακρύτερα από την προηγούμενη φορά.

Τώρα πια το σχοινάκι αντικαταστάθηκε με καριέρα, ερωτική ζωή, φίλους και καθημερινή βιοπάλη. Κι αν πέσεις, παραπατήσεις ή χάσεις, δεν είναι πια απλά ένα παιχνίδι. Κι όμως, η διαδικασία ανάκαμψης δεν διαφέρει. Το πρώτο βήμα σε όλα είναι να ξαναπροσπαθήσεις. Στην ουσία, το παιχνίδι σε νοιάζει, όχι απαραίτητα η νίκη. Κι αν σε ενδιαφέρει η νίκη, η ζωή έχει τον τρόπο της να σου κάνει μια πρόχειρη ανάνηψη. Το να χάσεις και να κερδίσεις, είναι μέρη του ίδιου παιχνιδιού, όχι αυτοσκοπός.

Κι αν κάτι με έμαθε στις 4:30 –πια- το ξημέρωμα, μια άγρυπνη νυχτοπεταλούδα, είναι ότι η προσπάθεια να βρεις το φως είναι πιο διασκεδαστική, όταν έχεις χάσει το το δρόμο σου από το ίδιο το φως.

© 2016, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr