Το χρονικό μιας καραμπίνας.

Ημέρα Χ και είμαστε ακόμα σε καραντίνα, ή και όχι. Ημέρα Χ και είμαστε ακόμα σε καραμπίνα. Έχετε δει αυτό το αστειάκι που κυκλοφορεί στα social media με το «Φατσέα» ο οποίος λέει «είμαστε όλοι σε καραμπίνα»; Ίσως αυτό να μας ταιριάζει τελικά. Ίσως να είμαστε όντως σε «καραμπίνα» γιατί μόνο μια τέτοια λέξη που συνοδεύει μαζί της την βία μπορεί να περιγράψει την κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρας και για να λέμε τα πράγματα ως έχουν ολόκληρος ο κόσμος.

Εδώ και κάποιο καιρό έχουμε αναγκαστεί να μπούμε σε μια συνθήκη η οποία είναι βγαλμένη από ταινία και μάλιστα από blockbuster.

Ζούμε μια κατάσταση όπου είναι δύσκολο να την περιγράψει κανείς με λόγια όμως εγώ θα προσπαθήσω, γιατί όπως είπε και κάποιος πολύ πιο έξυπνος από εμένα «όταν η πραγματικότητα σε ξεπερνάει, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να την αφηγηθείς.

Είτε θα την κατανοήσεις, είτε θα γράψεις το επόμενο best seller που θα εκδοθεί» (σε παρακαλώ πολύ θεέ μου ας είναι το δεύτερο).

Από τις αρχές του 2020 ο κόσμος έχει κληθεί να αντιμετωπίσει το φαινόμενο Covid-19 ,κατά κόσμον Κορονοϊό ( όταν σου μπαίνει με το δεξί η νέα δεκαετία… rest in peace earth) όπου όπως όλοι ξέρουμε ξεκίνησε από την Ασία, στη συνέχεια επεκτάθηκε στην Ευρώπη, ενώ τώρα πλέον όλη η υφήλιος αντιμετωπίζει έναν αόρατο εχθρό, όπως δικαιολογημένα αποκαλείται (Dan Brown μπορείς να πας σπίτι σου, δεν χρειάζεται να δίνεις ιδέες για καινούριες θεωρίες συνομωσίας).

Όντας ως πανδημία και επίσημα, ο Covid-19 έχει αναγκάσει όλο τον πλανήτη να μπει σε «καραμπίνα» και να μην κυκλοφορεί. Ο ιός αυτό αφήνει χιλιάδες πλέον νεκρούς στο πέρασμα του και ακόμα περισσότερους πληγέντες. Διανύουμε μια κατάσταση η οποία αποτελεί απειλή για την παγκόσμια υγεία, οικονομία και ευημερία ( τόσο σωματική όσο και ψυχική). Έχοντας την ατυχία και την τύχη παράλληλα να εργάζομαι αυτές τις μέρες σε επιχείρηση παροχής τροφίμων (Super market δηλαδή) έχω το «προνόμιο» να έρχομαι σε καθημερινή επαφή με αρκετό κόσμο.

Κάπου εδώ να τονίσω ότι εγώ σαν άνθρωπος έχω μάθει να διαχειρίζομαι «κρίσεις» λόγω προσωπικών εμπειριών, που δεν σας αφορούν (1ον too much information, 2ον κοιτάτε τη δουλεία σας). Αυτή την πληροφορία δεν την μοιράζομαι μαζί σας για να σας δείξω πόσο γενναίος είμαι, που μεταξύ μπορεί και να μην είμαι, αλλά για να σας δώσω να καταλάβετε ότι εμένα ,και το λέω χωρίς να ντρέπομαι, δεν με έχει τρομάξει ο Covid-19. Αντιθέτως με έχει κάνει να αγχωθώ αρκετά ο πανικός με τον οποίο αντιμετωπίζει ο κόσμος την παγκόσμια αυτή κρίση.

Πιο συγκεκριμένα αυτό που με έχει τρομοκρατήσει πιο πολύ είναι ότι ,με βάση τη προσωπική μου εμπειρία, ο κόσμος έχει χωριστεί σε δύο στρατόπεδα. Εκείνους οι οποίοι αγνοώντας το λυπηρό παράδειγμα της γειτονικής Ιταλία η οποία μετράει καθημερινά εκατοντάδες νεκρούς και εκείνο της Ισπανίας όπου νοσηλευτές και γιατροί είναι αναγκασμένοι να ναρκώνουν τους άνω των 65 έτσι ώστε να πεθαίνουν σε «γαλήνη» για να είναι σε θέση να βοηθήσουν τους νεότερους, λένε το πολύ γνωστό «έλα μωρέ υπερβολές» ή το καλύτερο «εγώ δεν μπορώ να κάθομαι συνέχεια μέσα» (λες και οι υπόλοιποι ευχαριστούν την τύχη τους που είναι αναγκασμένοι να κοιτάνε τους τέσσερις τοίχους) και αρνούνται να συμμορφωθούν με την τωρινά δεδομένα. Και εκείνους οι οποίοι έχοντας κάνει μέσα στο κεφάλι τους μια τρομερή μίξης αμάθειας, εσφαλμένης πληροφόρησης και μερικής χαζομάρας νομίζουν ότι όλοι νοσούν και ότι ο ιός κολλιέται με το βλέμμα.

Προς θεού γνωρίζω πολύ καλά ότι υπάρχουν και εκείνοι οι λίγοι οι οποίοι αναλαμβάνουν το κομμάτι της ατομικής τους ευθύνης όπου τους αναλογεί και συμμορφώνονται με τους περιορισμούς χωρίς να τρέχουν στο super market και να αδειάζουν τα ράφια από τα χαρτιά υγείας.

Όμως οι αλήθεια είναι ότι έχω αρχίσει να πιστεύω ότι έχουν μείνει αξιοσημείωτα λίγοι οι οποίοι κρατούν τα οχυρά της λογικής. Αυτό είναι λοιπόν που με τρομάζει πιο πολύ από όλα, ότι όταν κλιθήκαμε να αντιμετωπίσουμε μια μαζική απειλή, εμείς είτε αψηφήσαμε τον υπαρκτό κίνδυνο θεωρώντας ότι δεν μας αφοράς, είτε τρέξαμε στα σούπερ μάρκετ και στα φαρμακεία και αποφασίσαμε να αποθηκεύσουμε μάσκες, χαρτιά υγείας και αλεύρι, γιατί αυτός είναι ο ελληνικός τρόπος προστασίας από τον ιό.

Πριν ολοκληρώσω θέλω να πω ότι γνωρίζω πως έχω υπάρξει άδικος με την Ελλάδα και ότι και στον υπόλοιπο κόσμο συμβαίνουν ακριβώς τα ίδια και ίσως και αρκετά χειρότερα, εξάλλου η ανοησία δεν κάνει γεωγραφικές διακρίσεις.

Όμως εγώ την ελληνική πραγματικότητα βιώνω και αυτή είναι που κατά κύριο λόγο αυτή την στιγμή με απασχολεί.  

Κλείνοντας αυτό που θέλω να σας παρακαλέσω είναι να κλείσετε την πόρτα σας στο πανικό, να αναλάβετε το μερίδιο της ατομικής σας ευθύνης που σας αναλογεί και να συμμορφώνεστε με τους κανόνες που μας υποδεικνύουν οι ειδικοί για να προστατευτείτε εσείς και οι αγαπημένοι σας και τέλος να κάνουμε όλοι μαζί μια προσπάθεια να είμαστε άνθρωποι και να ενδιαφερόμαστε, διότι μόνο ενωμένοι θα καταφέρουμε να βγούμε συντομότερα από την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.

Μέχρι την επόμενη φορά… να προσέχετε.

Κείμενο:  Νίκος Δροσανάκης
Φωτογραφίες: @athensvibe 

© 2020, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under stories

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!