Think Tank

10 τραγούδια που μου θυμίζουν Αθήνα #2

Το άρθρο αυτό είναι η συνέχεια της προηγούμενης λίστας με τα δέκα τραγούδια που μου θυμίζουν την Αθήνα. Δε δημιουργήθηκε λόγω έλλειψης έμπνευσης για κάτι καινούριο. Απλά τα τραγούδια που μου θυμίζουν διάφορες στιγμές στην πόλη είναι αμέτρητα. Έτσι, αποφάσισα να δώσω συνέχεια και να προσθέσω άλλα 10 τραγούδια που πλαισιώνουν τη δική μου Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η λίστα συμβολίζει κυρίως την πίεση και το βιαστικό ρυθμό που βιώνω στην πόλη. Δέχομαι όμως τα αρνητικά συναισθήματα, καθώς είναι μέρος της ζωής.

Η μουσική κάνει τη δύσκολη και σκληρή ζωή στην πόλη πιο ανθρώπινη και πιο αφυπνισμένη. Οι πόλεις είναι σαν λαγούμια. Έχουμε συνηθίσει να περπατάμε κοιτώντας κάτω και ξεχνάμε την ευθεία και τον ουρανό ψηλά. Τα τραγούδια χαρίζουν αυτήν την ανάσα στο αδιέξοδο και την καταπίεση. Η πρωτεύουσα έχει «κουραστεί» τα τελευταία χρόνια από την κοινωνική, πολιτική, ηθική, οικονομική, μα κυρίως πνευματική κρίση. Παρ’ όλα αυτά, πάντα θα υπάρχουν χαραμάδες από όπου θα μπαίνει το φως. Όπως είπε ο σπουδαίος Leonard Cohen «There is a crack in everything. That’s how the light gets in». Τα τραγούδια, λοιπόν, είναι χαραμάδες. Θα παραθέσω τα κομμάτια λέγοντας λίγα σχόλια για τον εκάστοτε καλλιτέχνη και τις αναμνήσεις που μου φέρνουν στο νου, όπως έκανα και στην προηγούμενη λίστα.

ΜΙΚΡΟ – ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΗ

Θυμάμαι μια άλλη Αθήνα… Όταν ήμουν μικρός, οι γειτονιές ήταν πιο ζωηρές, εορταστικές και επικοινωνιακές. Η πόλη δεν έμοιαζε με ζούγκλα αλλά με όαση. Θυμάμαι οικογενειακά τραπέζια, συζητήσεις στους δρόμους, βόλτες με φίλους και πολλά πάρτυ. Μου έρχονται στο μυαλό πυκνοκατοικημένοι από γέλια δρόμοι και ουσιαστικές χειραψίες, πριν χαθούν στη μαυρίλα της κρίσης και της απόλυτης αποξένωσης. Ίσως η πτώση και η κρίση είναι η ευκαιρία να εκτιμήσουμε την καλοσύνη, την ομορφιά και την αλήθεια. Οι Μίκρο είναι ένα από τα πιο αξιόλογα σχήματα της ελληνικής ηλεκτρονικής σκηνής, με μεγαλύτερη επιτυχία το «Η σειρά σου». Ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη, το 1997 και τώρα συνεχίζουν την πορεία τους στην Αγγλία.
«Θυμάμαι τότε που χορεύανε όλοι, δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η πόλη»

VODKA JUNIORS – RISE UP

Αυτό το τραγούδι με φέρνει κοντά με όλα αυτά που με κατακλύζουν βλέποντας τη χαμένη Αθήνα, την Αθήνα που υποφέρει από την κρίση, το χάος και την κατάθλιψη. Θυμώνω με την πόλη που δεν κατάφερα μέχρι τώρα να αφήσω και πολλές φορές είναι σαν να με πνίγει και να με κρατάει σφιχτά. Είναι οι φορές που η πόλη μοιάζει με φυλακή, με κρατητήριο, με τόπο απομάκρυνσης των ανθρώπων. Οι Vodka Juniors δημιούργηθηκαν το 2000 στην Αθήνα και είναι δύσκολο να χαρακτηρίσεις τη μουσική τους. Είναι punk, είναι dub – reggae… Έχουν κάνει πολλές πετυχημένες περιοδείες σε Ελλάδα και Ευρώπη.

«I hate this place and I hate this town, all it ever does is to bring me down»

TOM WAITS – YESTERDAY IS HERE

Προβληματίζομαι και παρατηρώ όσα συμβαίνουν γύρω, αλλά κυρίως αυτά που συμβαίνουν μέσα μου. Και περπατάω και τρέχω μες στην πόλη και μαζί τρέχει και ο λογισμός μου… Συγκρούεται το τώρα με το πριν, για να έρθει το μετά… Άλλες πόρτες ανοίγουν και άλλες κλείνουν. Η κοινωνία συνεχίζει ακάθεκτη και πληγωμένη, όμως ο χρόνος παρακολουθεί αμέριμνος. Και εκεί που περπατάω ακούγεται ο Tom Waits… Πάντα βαθύς, θεατρικός, σαρκαστικός, ιδιαίτερος. Άλλοτε με την οργισμένη βραχνάδα και άλλοτε με την απαλή του δύναμη, έρχεται να βάλει τις συγκρούσεις σε τάξη και να μετατρέψει τη σύγχυση σε όρεξη για ζωή!

«Well, today’s grey skies, tomorrow’s tears… You’ll have to wait ‘til yesterday is here»

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ – VENCEREMOS

Τελικά οι σχέσεις των ανθρώπων, οποιασδήποτε μορφής, είναι ό, τι πιο όμορφο! Και ό, τι πιο δύσκολο συνάμα! Οι πόλεις δε βοηθούν πάντα στη γέννηση σχέσεων, ειδικά μια πόλη σαν την Αθήνα, με την απόσταση και τη γρηγοράδα της. Και καλά να δημιουργήσεις σχέσεις… Το θέμα είναι να τις διατηρήσεις! Αυτά δεν έλεγε κι ο Νικόλας ο Άσιμος στα Εξάρχεια; Άλλοι τον είπαν τρελό, άλλοι κακούργο… Ξεκίνησε παρέα με το Γιάννη Ζουγανέλη και το Σάκη Μπουλά. Κάποια στιγμή, η ιστορία δείχνει ότι αποκόπηκε από όλα, ώσπου αποκόπηκε και από τον ίδιο του τον εαυτό! Το σίγουρο είναι ότι άφησε το στίγμα του, δυστυχώς έστω και μετά την αυτοκτονία του.

«Θες ν’ αγγίξεις την αλήθεια. Για βγες απόξω απ’ τη συνήθεια»

GUNS N’ ROSES – WELCOME TO THE JUNGLE

Ένας φίλος μου είπε μια φορά, κουρασμένος από τη μουντάδα της Αθήνας και τις οικονομικές δυσκολίες, ότι η πόλη είναι σαν ζούγκλα. Κάθε μέρα είναι και ένας αγώνας επιβίωσης. Και επικρατεί φόβος, κριτική και φανατισμός. Ο άνθρωπος δε ζει, για να ζήσει, αλλά για να επιβιώσει. Ή έτσι τον έμαθαν να ζει. Κάπως έτσι τα είπαν και οι Guns n’ Roses σε άλλη εποχή και μέρος. Μήπως τελικά όλα έχουν αλλάξει αλλά όλα είναι ίδια;

«You know where you are? You ‘re in the jungle, baby, you ’re gonna die»

LOU REED – WALK ON THE WILD SIDE

Κάνε μια βόλτα στο Κέντρο της Αθήνας και δες λίγο τη μιζέρια και την αποξένωση. Προφανώς και πρέπει να κοιτάς μπροστά και να βλέπεις τη φωτεινή πλευρά αλλά, για να το πετύχεις, πρέπει να αντιμετωπίσεις τη σκοτεινή πλευρά. Νιώσε λίγο τι συμβαίνει γύρω και πώς θα μπορούσες να βοηθήσεις την κατάσταση ξεκινώντας από τον εαυτό σου! Μη βιάζεσαι! Μην προσπερνάς την αλήθεια! Ο Lou Reed άρχισε με τους θρυλικούς Velvet Underground στα μέσα του ’60 και μετά τη διάλυσή τους, τα έδωσε κυριολεκτικά όλα στη μουσική! Μαζί με τον Iggy Pop, τον David Bowie, τον Elton John και κάποιους ακόμη, αποτελούν τους πατέρες του punk και του glam rock. Απεβίωσε στις 27 Οκτωβρίου 2013.

«Everybody had to pay and pay. A hustle here and a hustle there»

ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ – ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Και εδώ, όπως σε καθετί που αφορά την Αθήνα, κολλάνε πάντα οι Στέρεο Νόβα. Εξέφρασαν με θράσος , ειλικρίνεια και τρυφερότητα καθετί που συμβαίνει στην πόλη. Είπαν αυτά που πολλοί δε βρίσκουν τα λόγια να πουν. Όπως είπα και στην προηγούμενη λίστα, κάθε τραγούδι τους είναι κομμάτι μιας επαναστικής και πνιγμένης μαγείας. Ακούγοντας το συγκεκριμένο τραγούδι συνειδητοποιώ πόσο ξεχωριστός είναι ο καθένας και δίνω χώρο και σεβασμό στη διαφορετικότητα ακόμα μια φορά. Όλα ξεκινούν όταν συσχετιζόμαστε με τους άλλους.

«Και κάπως έτσι περπατάει ο ένας πίσω απ’ τον άλλο, γελώντας ή κλαίγοντας σ’ έναν κόσμο μεγάλο»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΗΤΑ – ΟΛΑ ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΝ

Ο Κωνσταντίνος Βήτα (ιδρυτής, στιχουργός και ερμηνευτής των Στέρεο Νόβα) δε σταμάτησε με τη διάλυση του συγκροτημάτος. Συνέχισε τη δική του πορεία στο χώρο της ηλεκτρονικής και της ανεξάρτητης ελληνικής σκηνής, παρουσιάζοντας σχεδόν πάντα τη δική του Αθήνα. Το συγκεκριμένο τραγούδι μοιάζει με περιπλάνηση τη νύχτα στους δρόμους, δίνοντας έμφαση στην αδυναμία να απομακρυνθούν οι σκέψεις για ένα πρόσωπο που δεν είναι κοντά πια αλλά σίγουρα καθόρισε τη ζωή! Ο ίδιος ο Κ. Βήτα έχει πει για την Αθήνα ότι η μουσική του είναι οι δρόμοι της…

«Θα συγκρούομαι πάντα στη μαγική σου πλάτη, θα σε ψάχνω στα πιο αδιάφορα πάρτι»

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ – ΕΙΜΑΙ ΣΚΙΑ ΠΟΥ ΓΥΡΝΑ

Πάντα η μουσική μου κρατάει συντροφιά, μια συντροφιά που αποζητούν όλοι οι άνθρωποι. Πηγαίνουμε χέρι χέρι σε όλα, καλά και κακά, σαν ένα ζευγάρι που δε χωρίζει ποτέ, ακόμα και αν για λίγο χωρίσουν οι δρόμοι μας. Και χαίρομαι που πάντα με βοηθάει να συνειδητοποιήσω ποιος είμαι, στα δύσκολα και τα ωραία. Ένα διαφορετικό τραγούδι του Μιχάλη Χατζηγιάννη, σε ακουστική εκδοχή, που χρονολογείται στα πρώτα του βήματα… Τότε, που ακόμα έγραφε φανταστική ποπ μουσική με ελληνικό στίχο, κάτι που πιστεύω ότι λίγοι κατάφεραν με επιτυχία και περιεχόμενο.

«Τρέχεις μα σε προσπερνά αυτό που ξέχασες να ζήσεις»

ΔΑΝΑΗ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ – ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΧΑΘΕΙΣ

Ένα κομμάτι που πρωτοείπε η μεγάλη Σοφία Βέμπο και ξαναείπε η εξίσου μεγάλη Δανάη. Ένα κομμάτι από αυτά που ίσως δικαιολογημένα κάποιοι αποκαλούν «βαριά». Από αυτά που μας φέρνουν κοντά με την έννοια της απώλειας ή του χωρισμού και με αγαπημένα πρόσωπα που πια δεν είναι δίπλα μας… Οι φωνές τους έχουν σιγήσει ή οι παρουσίες τους βρίσκονται κάπου αλλού… Ένα νοσταλγικό σπάραγμα, μία απελπισμένη προσπάθεια επανένωσης χωρίς αντίκρισμα κι ένα επίσης φανταστικό βίντεο. Εδώ, τα λόγια περισσεύουν…

«Θα σ’ έχω δίπλα μου και θα ‘σαι μακριά μου»

© 2017 – 2018, Γιάγκος Πλατής. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

About the author

Γιάγκος Πλατής

Τελειόφοιτος φοιτητής κοινωνιολογίας στο Πάντειο και μουσικός. Του αρέσει να γράφει κειμενάκια, ιστορίες και στίχους. Θα τον βρεις συνήθως σε κάποιο live στο κέντρο της πόλης. Λατρεύει τα θερινά σινεμά, τα μπαρ που παίζουν αδιάκοπα όμορφη μουσική και τα φαλάφελ. Πιστεύει στην προσωπική και την ομαδική εξέλιξη που ξεκινάει από το μέσα του καθενός, στη δύναμη, την αποδοχή και την έκφραση των συναισθημάτων και στη μαγεία της τέχνης και της φύσης.

Leave a Comment