Τσάι και συμπάθεια

Σύντροφε συναγωνιστή,

Καλησπέρα. Έλαβα το τελευταίο σου γράμμα και με μεγάλη ανησυχία συνειδητοποίησα πως, παρά τη συμμετοχή σου στο πρόγραμμα αναμόρφωσης και τις συστηματικές φροντίδες να σε φέρουμε στον ίσιο δρόμο, εξακολουθείς να αντιτάσσεσαι στον καθολικά αποδεκτό αγώνα μας και να μην πιστεύεις στα κοινά μας ιδεώδη. Θα ήθελα απλά να σου υπενθυμίσω πως έννοιες όπως η ατομικότητα εμπίπτουν εντός της φιλελεύθερης ρητορικής, εμείς αγαπάμε τα μεγάλα σύνολα (“ο λαός”, “οι πολίτες”, “η συμφωνική της Βιέννης” έστω) και, στην τελική, τι να την κάνεις τη κριτική ικανότητα όταν όλα πηγαίνουν ρολόι; Για το λόγο αυτό, σήμερα θα σου μιλήσω για το θανάσιμο αμάρτημα της ελευθερίας του λόγου.

Δεν ξέρω αν το έχεις παρατηρήσει -εντάξει, ξέρω πως δεν το έχεις παρατηρήσει, πού να πιάσει wifi στη Σιβηρία; -αλλά έχουμε την τύχη να είμαστε ένας λαός με τρομερές απόψεις, κυριολεκτικά πάνω στο οτιδήποτε. Γνήσιοι απόγονοι του Θεμιστοκλή, εκμεταλλευόμαστε κάθε δημόσιο βήμα για διάλογο και διαξιφισμό απόψεων -και επειδή έχουμε περάσει και ρωμαϊκή κατοχή, τα πράγματα δε θέλουν πολύ να εξελιχθούν σε αρένα, με καρκίνους, κατάρες και πληροφορίες για τη μάνα σου να εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση με τρόπο που οι εκπομπές του Λεβέντη πίσω στα τιμημένα 90’s να μοιάζουν με random απόγευμα στο “Ουράνιο τόξο” της ΕΡΤ. Δυστυχώς τα λιοντάρια προστατεύονται από υπερβολικά πολλές συνθήκες προστασίας της άγριας ζωής, στερώντας μας έτσι ένα χάρμα αγωνιστικό χάρμα οφθαλμών, γκουρού της ενημέρωσης vs άγρια ζωή. Το πρόβλημα που θα μας απασχολήσει δεν είναι οι πανεπιστήμονες με τους οποίους συμβιώνουμε -θα το αναλύσουμε αλλού. Σήμερα θα ασχοληθούμε με την εκφορά των απόψεων. Αναλύω:

Μέσα στο αγελαίο, και εξαγριωμένο, πλήθος μία ομάδα ανθρώπων ξεχωρίζει. Αν ήμασταν η πλέμπα του Westeros, θα ήταν οι Lannisters. Αν ήμασταν απεργοί εκπαιδευτικοί, θα ήταν η Claire Underwood. Αν ήμασταν η κοιμισμένη μάζα, θα ήταν ο Mr Robot (και οι δύο γιατί, φυσικά, κάθε μεγάλο πνεύμα έχει δικαίωμα στην αντίφαση). Επίσης, αν ήμασταν ηλίθιοι, θα τους παίρναμε και στα σοβαρά. Φυσικά αναφέρομαι στους μεγαλόψυχους, μεγαλόστομους, ψαγμένους και αφ’ υψηλού ομιλούντες political correct προασπιστές της αστικής δημοκρατίας, του ευρωπαϊκού προσώπου της χώρας, του γκότζι μπέρι και του άπερολ σπριτζ. Και δικαιωματικούς απόφοιτους  των πολιτικών επιστημών, ή έστω, των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών (σόρι guys). Εάν αναρωτιέσαι ποιος θα μπορούσε να κάνει αναζήτηση στο google “Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής naked photos”, ποιος θεωρεί τα συγγράμματα του Σημίτη πιο ερεθιστικό ανάγνωσμα και από το Fifty Shades of Grey και ποιος, εάν κοιτούσε τον καθρέφτη του Έριζεντ, θα έβλεπε τον εαυτό του σε ένα μπαλκόνι να χαιρετά τα πλήθη αφ’ υψηλού,  πρόκειται για την παραπάνω κατηγορία ανθρώπων που έρχεται να μας σώσει από το βόρβορο των ταξικών διεκδικήσεων, του δικαιώματος να γράψεις status χωρίς τις προγραμματικές δηλώσεις του “Ποταμιού” ανοικτές σε διπλανό tab και της επιθυμίας να σχολιάσεις και καμιά άλλη είδηση εκτός απ’ όσες εμφανίζονται στην αρχική σου ως πρωτοσέλιδα στην A.V. και στη Liberal. Για να μη σε κουράζω, εν ολίγοις, αποχαιρέτα τις παλιές, καλές εποχές της ελεύθερης κριτικής. Εκεί που, συνήθως, μία άποψη θα αντικρουόταν με αντεπιχείρημα, οι νέοι ψαγμένοι γκουρού της πολιτικής ανάλυσης θα σου απαντήσουν με αόριστες στατιστικές έρευνες, τις οποίες  δε θα μπουν καν στο κόπο να προσκομίσουν και των οποίων τη μεθοδολογία κατάρτισης αγνοούν παντελώς. Δεν είναι πρόβλημα έλλειψης πληροφόρησης. Είναι παντελής απουσία κριτικής σκέψης ή μάστιγα ηθελημένης διαστρέβλωσης. Αυτός ο διαξιφισμός απόψεων συνήθως παίρνει την εξής απλή μορφή: “Βρέχει” θα ανεβάσεις εσύ, “Αμφιβάλλω. Διάβασες τα νέα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ;” θα απαντήσει από κάτω ο γνήσιος απόγονος του Θεμιστοκλή.

Φυσικά, μη θεωρήσεις πως τέτοιοι φωτισμένοι μέλλοντες πολιτικοί παράγοντες θα μπουν ποτέ στον κόπο να απαντήσουν σε απόψεις. Σε μία εποχή που οποιαδήποτε άποψη να θεωρηθεί προσβλητική από τον οποιοδήποτε, έχουμε θάψει άκλαφτες τις κριτικές συζητήσεις. Πλέον, ο διάλογος διεξάγεται εντός αυστηρά τυποποιημένων πλαισίων που διευκολύνουν την άμεση και αμετάβλητη ταμπελοποίηση των ομιλητών. Είσαι ελεύθερος να έχεις άποψη και είμαστε ελεύθεροι να σε σταυρώσουμε για αυτήν εάν θεωρούμε πως θίγεις οποιαδήποτε κατηγορία ανθρώπων. Συνοπτικά, ούτε “καλημέρα” δεν μπορείς να μου πεις καθώς σε κάποιο άλλο μέρος της γης είναι νύχτα και η πρόκριση του μεσογειακού κλίματος της Ελλάδας και του τυχαίου γεγονότος πως εμείς ανήκουμε στην πλευρά που έχει μοίρα είναι προσβλητική για τους φίλους μας στη Νικαράγουα, παλιοκόπανε. Και ούτε κόπανο μπορώ να σε πω γιατί, στην τελική, ο κόπανος δεν είναι παρά ένα ξύλο και θα έχουν δίκιο να μου την πέσουν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις. Και, προς θεού, όταν λέω “να μου την πέσουν” δεν εννοώ ερωτικά, πράγμα που θα σήμαινε πως θεωρώ πως όσοι συμμετέχουν σε αυτές τις οργανώσεις είναι σεξουαλικά στερημένοι και αφού συμμετέχουν και γυναίκες ή ομοφυλόφιλοι μπορεί να αναπαραγάγω σεξιστικά και ομοφοβικά στερεότυπα… Ναι, οκ, fuck it. Μπορούμε κάλλιστα να πάρουμε όρκο σιωπής και να κοιταζόμαστε μεταξύ μας -αλλά όχι πάνω από 10 δευτερόλεπτα καθώς αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί παρενόχληση. Αυτό που ξεκίνησε ως εξασφάλιση των δικαιωμάτων των κοινωνικά κατατρεγμένων ομάδων έχει καταλήξει ένα φίμωτρο που, όπως θα διαπιστώσεις, σπάνια χρησιμοποιούν αυτές οι ίδιες οι θιγόμενες ομάδες, οι οποίες έχουν αναπτύξει πολύ πιο ισχυρούς μηχανισμούς αντιμετώπισης. Άλλωστε, το να το παίζεις προσβεβλημένος συνήθως αποτελεί μία πολυτέλεια για όσους έχουν λύσει το βασικό τους πρόβλημα -της κοινωνικής ύπαρξης, ενίοτε και της επιβίωσης -με την ευκολία που ένα κακομαθημένο παιδί κάνει μούτρα που δεν περνάει το δικό του.  Τις περισσότερες φορές δε, χρησιμοποιείται για εντελώς άσχετους λόγους, από εντελώς άσχετους ανθρώπους, καθώς είναι το πιο εύκολο σπρέι για να σημαδέψεις το στόχο. Εύκολα θα παρατηρήσεις πως κανένα σχόλιο για φτωχούς δε θεωρείται politically incorrect. Αντιθέτως, έχουμε γεμίσει σελίδες γκλάμουρους, γιατί μπορεί να χάσαμε το δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή ζωή, αλλά όχι και το ψώνιο μας.

Παρότι δεν κάνω επιμνημόσυνα, αντί υστερόγραφου, θα σου πω απλά πως ο σεβασμός στους νεκρούς είναι απαραίτητος. Ο σεβασμός στο έργο κάποιου που έτυχε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια, όμως, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Κρίνουμε και κρινόμαστε και όταν επιθυμείς να παράσχεις ένα έργο (καλό ή κακό αδιάφορο) πιο μακροπρόθεσμο από τα στενά, βιολογικά όρια της ύπαρξης, πρέπει να περιμένεις πως και η κριτική σε αυτό δεν μπορεί να σταματήσει όταν θα σε καλέσει ο Άγιος Πέτρος να περάσεις περιοδεύων. Κάθε άλλο, και οι ζωντανοί έχουν τη μνήμη τους και σίγουρα η καλύτερη μνήμη είναι η ιστορική. Η παραχάραξη της ιστορίας δεν μπορεί να θεωρείται σεβασμός και οι μεγαλοστομίες δεν κοστίζουν τίποτα. Αντιθέτως, η ενασχόληση με τα κοινά κοστίζει πολλά σε πολλούς που δεν έχουν τη διακριτική ευχέρεια να εγκαταλείψουν αυτό το δεδομένο μπάχαλο άμεσα.

Αλίμονό μας να ζούμε σε μία κοινωνία που κλονίζεται και προσβάλλεται τόσο εύκολα και αρκείται να δηλώσει το θυμό της σαν κακομαθημένο τρίχρονο και όχι να πολεμά καθημερινά κάνοντάς τον όπλο.

Με συγχωρείς αν σε προσέβαλε που καταθέτω μία άποψη. Θα μπορούσα να σε καλέσω απλά για τσάι και συμπάθεια -Σιβηρικό ice tea και πάντα συμπάθεια, γιατί με τόσους ευφημισμούς προκειμένου να αυτολογοκριθούμε και να αμβλύνουμε τις απόψεις μας για τυχόν μη ορθές πολιτικά τοποθετήσεις, θα καταντήσουμε να μιλάμε σαν ερωτευμένα teletubbies που τριπάρουν με μαγικά μανιτάρια.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,

Ιβάν ο Νευρικός.

 

© 2017, Athens Vibe. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under YOU.
Author

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!