Ξενιτεμένο μου πουλί

Σύντροφε συναγωνιστή,

Επιτέλους, μετά τον ανένδοτο ενάντια στην αριστεία και σε οτιδήποτε μπορεί να επιφέρει διάκριση, έφτασε επιτέλους η ώρα ο άγρυπνος, παντεπόπτης οφθαλμός αυτής της χώρας να στραφεί αμείλικτος στους ριψάσπιδες και φυγόπονους εκείνους που εγκατέλειψαν αυτόν τον ευλογημένο τόπο αναζητώντας ειδεχθή πράγματα όπως δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή ζωή και αξιοκρατία. Δυστυχώς, έχουμε απεμπολήσει εδώ και χρόνια εκείνες τις εξαίρετες μεθόδους να ξεπαστρεύουμε ό,τι δε μας μοιάζει και πλέον αντί να τους πετροβολούμε ή, έστω, να τους καίμε στην πυρά –αν και το barbecue είναι αμερικανόφερτο έθιμο –πλέον αρκούμαστε σε μερικές δηλώσεις δυσαρέσκειας. Δηλαδή, εμείς παλέψαμε τόσο για να σας κάνουμε πιο προλετάριους και από τους τιμημένους προλετάριους, διαλύοντας όλες τις υποδομές και καταργώντας οποιαδήποτε μαθησιακή διεργασία απαιτεί περισσότερη κατανάλωση φαιάς ουσίας απ’ όση θα μπορούσε να κάνει και ένα λάχανο, για να σηκωθείτε να φύγετε στο εξωτερικό; Και ποιον θα προσφέρουμε τώρα ως ανειδίκευτους εργάτες των πεντακοσίων ευρώ στις πολυεθνικές που παρακαλάνε να έρθουν να επενδύσουν σε αυτόν τον παραγωγικό παράδεισο που λέγεται Ελλάδα; Δε σας αφήσαμε εμείς αμόρφωτους για να σας εκμεταλλεύονται άλλοι! Κι αν καταφέρατε να μορφωθείτε, με ποιο δικαίωμα προδίδετε τους υπόλοιπους και δίνετε το κακό παράδειγμα φεύγοντας; Δηλαδή, άμα είχαμε αφήσει και τη Διαμαντοπούλου να αναβαθμίσει τα αγγλικά στα σχολεία τώρα θα είχαμε μείνει τρεις κι ο κούκος να τα λέμε μεταξύ μας! Έτσι δουλειές δε γίνονται και παραγωγική ανασυγκρότηση δεν επιτυγχάνεται -και δυσκολεύεσαι και πάρα πολύ να βρεις τέταρτο για μπιρίμπα, εκτός αν ο κούκος είναι εκπαιδευμένος. Θα μπορούσατε να έχετε μείνει εδώ, να βασιστείτε στις γνωριμίες του μπαμπά σας και να συνεχίσετε την οικογενειακή επιχείρηση, σαν τους παλιούς καλούς χτιστάδες. Κι εσείς φεύγετε στο εξωτερικό για να παλέψετε με τα δικά σας όπλα. Αίσχος.

Ευτυχώς, τέτοιες περιπτώσεις αποτελούν τη σιωπηλή μειοψηφία –γιατί πρέπει να είσαι και λίγο ηλίθιος για να πας σε μία μάζα ηλιθίων και να τους πεις πως είναι ηλίθιοι. Ή έστω αυτοκτονικός. Το χαρακτηριστικό ενός ηλίθιου είναι πως δεν αναρωτιέται ποτέ αν είναι ηλίθιος. Κατά τη κοσμοθεώρησή του, εκείνος τα κάνει όλα σωστά. Απλά οι υπόλοιποι είναι μαλάκες. Επειδή, όμως, είμαστε στην εξουσία για να εκφράσουμε τους πολλούς, δεν μπορούμε να απορρίψουμε τέτοιες ιδέες. Αντιθέτως, τώρα τελευταία τις περνάμε και αφιλτράριστες στην εκπαίδευση. Συνεπώς, όσο κι αν με πληγώνει που το παραδέχομαι, αμφιβάλλω πως υπήρξε λογοκρισία στο κείμενο του Θεοτοκά. Η άποψη αυτή αποτελεί απόδειξη της εδραίωσης της επανάστασης στην καρδιά του λαού, ο οποίος ψάχνει παντού σοβιετικές πρακτικές. Κι όμως, εδώ έχουμε ξεκάθαρα να κάνουμε με την ελληνικότατη πρακτική του «δεν έχει σημασία αν δε γίνεις τίποτα, αρκεί να μη γίνεις μαλάκας». Η οποία σε γενικές γραμμές ακούγεται υγιέστατη, εκτός από το γεγονός πως, στην αντίληψη του Έλληνα, μαλάκας είναι ο οποιοσδήποτε πλην του ίδιου. Τεχνίτη, λοιπόν, δε θα σε κάνουμε σίγουρα γιατί η ελληνική οικογένεια δεν καταδέχεται να μην υπάρχει στο σόι ένας γιατρός, ένας δικηγόρος, ένας αρχιτέκτονας, αλλά αφού δε θα σε κάνουμε και τίποτα άλλο, ποιος ο λόγος να θέσουμε αντικειμενικά κριτήρια; Εσύ θα τα βγάζεις πέρα στη ζωή σου με το «εγώ μπορεί να είμαι ένα τίποτα, αλλά εσύ είσαι ένας μαλάκας». Στο ενδιάμεσο, κανένας δε φαίνεται να εκτιμά το γεγονός πως γλιτώνουμε τα παιδιά από την κριτική διαδικασία εκπαιδεύοντάς τα σε απόψεις που εκφράζονται με το δίπολο «καλός –κακός» κι από την ανάλυση της επιχειρηματολογίας εξετάζοντάς τα σε δοκιμιακό λόγο του ’60.

Βέβαια, και η τόση αχαριστία δε μας νοιάζει, έτσι κι αλλιώς στο προσεχές μέλλον οι εξετάσεις θα καταργηθούν και οι υποψήφιοι των ανώτατων σχολών θα εισέρχονται σε αυτές μετά από ψηφοφορία του κοινού. Στο απώτερο μέλλον, ελπίζουμε πως θα έχουν ισοπεδωθεί παντελώς τέτοιες βλέψεις. Ελπίδα μας, ο σοφός λαός, αυτή η αγαστή νέα γενιά η οποία έχει μάθει να προσπαθεί να βολευτεί στη ζωούλα της, στη δουλίτσα της, στη σχεσούλα της, στο σπιτάκι της. Να τους σώσουμε; Δεν μπορούμε. Ελπίζουμε πως αυτοί θα σώσουν εμάς. Είναι ο κυρίαρχος λαός, που τα πάντα ξέρει και τα πάντα εν σοφία ποιεί, που ανησυχεί για οποιαδήποτε αλλαγή, που εχθρεύεται ό,τι δεν του μοιάζει ή ό,τι δεν κατανοεί και επιθυμεί διακαώς τη δικαίωσή του μέσω της εξομοίωσης των πάντων. Η γενιά που δεν οραματίζεται τον εαυτό της. Μία ευτυχισμένη, κατά βάθος, γενιά που έμαθε να αρκείται στα λίγα. Φουντίτσα, καφές και τσοντούλα, αλληλοεπιδρώντας στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας με μία οθόνη, καταβάλλοντας την ελαχιστότερη δυνατή προσπάθεια, λέγοντας δόξα τω θεώ για μια κακοπληρωμένη δουλειά –γιατί προφανώς χρειάζεται θεϊκή παρέμβαση για να δουλέψεις οκτάωρο με 500 ευρώ –και αναζητώντας την ολοκλήρωσή της στα γκομενικά, γιατί μεγαλώσαμε με Sex and the City και ο βασικός άξονας των ανησυχιών μας δεν είναι να παλέψουμε για τη βελτίωση, αλλά πότε θα μας αποκαταστήσει ο Mister Big – σε παρακαλώ, μη με πάρεις για σεξιστή επειδή εστιάζω στις γυναίκες, ίσα-ίσα τις θεωρώ πιο ενδιαφέρουσες, εμείς οι άντρες τις θεωρούμε όλες αξιωματικά πουτ@ν#ς και οι βαθυστόχαστες αναλύσεις μας πάνω στο γυναικείο φύλο τελειώνουν περίπου στις τρεις φράσεις.

Μετά από όλα αυτά, σύντροφε συναγωνιστή, σε ρωτάω: εγώ, πότε θα γίνω μάνα;

Με αγωνιστικούς,

Ιβάν ο Νευρικός.

© 2017, Athens Vibe. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under YOU.
Author

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!