Stories

Χρύσα Κατσαρίνη: “Το Stand Up Comedy είναι τρόπος ζωής”.

athensvibe

Η Χρύσα Κατσαρίνη είναι κωμικός, ηθοποιός, διατροφολόγος, σκιέρ, πολυμίξερ αλλά πάνω από όλα.. για δέσιμο. Ας τη γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από τη συνέντευξη που μου παραχώρησε.

Για αρχή ας μας συστηθείς να σε γνωρίσουμε καλύτερα. Ποια είναι η Χρύσα Κατσαρίνη;

Ποια είναι η Χρύσα Κατσαρίνη, αυτό που μιλάς στο τρίτο ενικό για τον εαυτό σου και είναι ξεκάθαρη ένδειξη ψυχασθένειας. Είμαι Stand Up comedian, ουσιαστικά αυτό με χαρακτηρίζει. Έχω τελειώσει δραματική σχολή, είμαι διαιτολόγος, είμαι σκιέρ, είμαι ρομαντική, είμαι.. και ξεκινάει πρώτο ραντεβού τώρα όλο. 

Τι είναι για σένα το Stand Up comedy;

Το Stand Up comedy έχει μετατραπεί νομίζω σε τρόπο ζωής γιατί είναι τρόπος ζωής. Κάθε τι που συμβαίνει στην ζωή μου έχει από πισω την σκέψη «ααα αυτό μπορεί να γίνει καλό κείμενο». Δηλαδή μπορεί να συζητάμε τώρα, να σταματήσω και να σου πω «περίμενε μισό λεπτό» και να σημειώσω κάτι στο τετράδιο. Είναι ο,τι καλύτερο έχω αποφασίσει να κάνω στη ζωή μου, είμαι πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος. Πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούν να πουν ότι κάνουν αυτό που λατρεύουν, πληρώνονται από αυτό και ζουν από αυτό. Κι εγώ ζω από αυτό.

Πέρα από το Stand Up comedy, με τι άλλο ασχολείσαι;

Πέρα από το Stand Up αυτή τη στιγμή κάνω μια ιντερνετική εκπομπή στο Comedy Lab με τίτλο «ΧΙΚ» το οποίο  θα συνεχιστεί σύντομα. Επίσης ετοιμάζω και μια ακόμη ιντερνετική εκπομπή στο Netwix αν όλα πάνε καλά, θα έχουμε σύντομα νέα και από αυτό.

Πως ένιωσες την πρώτη φορά που βγήκες στη σκηνή και ποια ήταν η αντίδραση του κόσμου;

Πρώτη φορά ήταν στη Θεσσαλονίκη σε ένα μαγαζί που λεγότανε Seeshaw και ξεκίνησε με κάπως ανορθόδοξο τρόπο. Ξεκίνησα με μια ώρα υλικό, κάτι που ουσιαστικά δε γίνεται (είχα βάλει και κάτι ανέκδοτα μέσα…πολύ στενάχωρο). Τότε δεν υπήρχαν ούτε comedy clubs ούτε open mics, δηλαδή δε μπορούσες να δοκιμάσεις πέντε λεπτά κάπου οπότε αποφάσισα ότι θα το κάνω. Είχα κλείσει πέντε παραστάσεις τότε και μπορώ να πω πως ήταν ο,τι καλύτερο έχω αποφασίσει να κάνω για τη ζωή μου. Θα την χαρακτήριζα πολύ κακή παράσταση συγκρίνοντας με τις τωρινές αλλά η αποδοχή του κόσμου ήταν τεράστια και δε το περίμενα. Αν η αποδοχή του κόσμου δεν ήταν τόσο μεγάλη δεν ξέρω αν θα συνέχιζα, αν δηλαδή δεν είχα λάβει αυτή την αγάπη και αυτά τα γέλια.

athensvibe

Από που εμπνέεσαι τα θέματα που πλαισιώνουν μια παράσταση σου;

Ουσιαστικά μιλάω κυρίως για τον εαυτό μου πάνω στη σκηνή. Εμπειρίες μου, φόβους μου, ανασφάλειες, προηγούμενες σχέσεις, τη μητέρα μου και όλα μου τα κείμενα βγαίνουν από τον δικό μου τρόπο σκέψης και τη δική μου οπτική γωνία. Αν το καλοσκεφτείς είναι εγωπαθές σαν επάγγελμα. Είσαι πάνω στη σκηνή, έχεις γράψει το κείμενο και μιλάς για τον εαυτό σου, δηλαδή το επόμενο βήμα δεν ξέρω ποιο είναι, να έχεις πάνω στη σκηνή ένα καθρέφτη. Αυτοσαρκάζομαι πάρα πολύ πάνω στη σκηνή, νομίζω πως το 70% των κειμένων μου είναι τέτοια κείμενα. Για μένα ο αυτοσαρκασμός είναι απαραίτητος. Αν δεν παρατηρήσεις πρώτα τον εαυτό σου πως θα παρατηρήσεις και τους γύρω σου. Πέρα από αυτό, ο κόσμος συνδέεται μαζί σου. «Κι αυτή περνάει αυτά που περνάω κι εγώ, ας την ακούσω να δω τι έχει να πει». Και με αυτή τη σύνδεση χτίζεται και μια οικειότητα με το θεατή.

Ασχολείσαι και με το Youtube τα τελευταία χρόνια, πως ήρθε η αρχική ιδέα για το «ΑΟΥΤΣ» και πως ξεκίνησε η συνεργασία με το Comedy Lab;

Αχ το «ΑΟΥΤΣ», το ΑΟΥΤΣ. Παρόλο που δε με αντιπροσωπεύει πια δε μπορώ με τίποτα να το μισήσω γιατί ήταν η πρώτη μου δουλειά. Η αρχική ιδέα για το ΑΟΥΤΣ ουσιαστικά ξεκίνησε με κείμενα τα οποία δε μπορούσαν να μεταφερθούν στο Stand Up λόγω της δομής τους, και επίσης επειδή θεωρούσα ότι υπήρχαν τότε πράγματα που ήθελα να πω. Δεν ίσχυε, αλλά ήταν πράγματα που αφορούσαν την ηλικία στην οποία βρισκόμουν. Άλλη ωριμότητα έχω τώρα και πάνω στη σκηνή και εκτός, άλλα πράγματα είναι αυτά που με επηρεάζουν και με κάνουν να θέλω να μιλήσω. Το ίδιο συμβαίνει και με κάποια παλιά κείμενα μου στο Stand Up, ακόμη τα λέω και νιώθω ότι δε με αντιπροσωπεύουν πια και λίγο πεθαίνει η ψυχή μου,  αλλά όσο γράφονται καινούρια σιγά – σιγά θα φύγουν και τα παλιά. Η συνεργασία με το comedy lab ξεκίνησε όταν ο Τζώρτζης Ποφάντης που ήταν μέσα στους υπεύθυνους του Comedy Lab με είχε βρει σε μια παράσταση και μου λέει «Εμείς θα συνεργαστούμε». Κατάφαση, όχι ερώτηση. Ήξερε ήδη και τη δική μου απάντηση. Έτσι ξεκίνησε και συνεχίζει ακόμη, συνεργαζόμαστε πολύ καλά με τα παιδιά και με έχουν στηρίξει πολύ.

Μίλησε μας για την νέα σειρά επεισοδίων με τίτλο «ΧΙΚ». Τι πραγματεύεται και πως την εμπνεύστηκες;

Ουσιαστικά πίνω και κάνω ερωτήσεις στον κόσμο που περνάει στο δρόμο. Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι γενικώς δεν πίνω. Δηλαδή μπορεί να πιω ένα μαρτίνι και να έρθω στο κέφι. Για το ΧΙΚ πίνω δυο σφηνάκια τσίπουρο πριν ξεκινήσουμε και γίνομαι έτσι όπως με βλέπετε.

Και έχεις και ένα γέλιο..

Πολλοί άνθρωποι που δε με ξέρουν λένε «α γελάει ψεύτικα» και η πρώτη μου σκέψη είναι «ποιος θα γελούσε ΈΤΣΙ ψεύτικα;» Ξεκίνησε επειδή μου έλεγαν όλοι ότι αν είμαι γενικώς διασκεδαστική, όταν πίνω αυτό πολλαπλασιάζεται γιατί χάνω κι εγώ λίγο τον έλεγχο μου και αφήνομαι περισσότερο. Και επίσης είμαι πολύ άνετη με το να μιλάω με τον κόσμο έξω και συνειδητοποιώ ότι μου βγαίνουν και πράγματα όταν μιλάω με κόσμο, για αυτό θεώρησα ότι είναι καλή ιδέα.

athensvibe

Θεωρείς το «ΧΙΚ» την εξέλιξη του «ΑΟΥΤΣ» ή είναι δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα για σένα;

Είναι τελείως διαφορετικά σίγουρα. Στο ένα μιλάς σε μια κάμερα, ενώ στο άλλο μιλάς με κόσμο. Και νομίζω ότι μου ταιριάζει πιο πολύ το να μιλάω με κόσμο, από το να μιλάω σε μια κάμερα. Γιατί στην κάμερα δεν υπάρχει ούτε το κοινό που υπάρχει στο Stand Up που νιώθω μια άνεση γιατί υπάρχουν προσλαμβάνουσες, δηλαδή παίρνεις το γέλιο που είναι μια αντίδραση και αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι πάει καλά. Στο άλλο έχεις μια κάμερα απέναντι σου, δεν ξέρεις τι θα λειτουργήσει και τι όχι.

Έχεις τελειώσει δραματική σχολή και έχεις ασχοληθεί και με το θέατρο παίζοντας σε διάφορες παραστάσεις. Πες μας κάτι που σου έχει μείνει αξέχαστο από αυτή σου την εμπειρία.

Ήμουν στην δραματική σχολή του Ανδρέα Βουτσινά, και σίγουρα μου έμεινε αξέχαστο ότι γνώρισα τον Ανδρέα Βουτσινά. Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που θυμάμαι και από τη σχολή, πολλά ευχάριστα και κάποια δυσάρεστα. Ας πούμε μια καθηγήτρια μου είχε πει ότι ήταν η χειρότερη επιλογή μου το να ασχοληθώ με το Stand Up όταν ξεκίνησα. Υπάρχουν καθηγητές που είναι  καλοί και σε καθοδηγούν σωστά και υπάρχουν και καθηγητές που είναι κάπως πιο απόλυτοι. Για μένα καλό είναι να μην είναι απόλυτος κανένας. Δε μπορείς να υποδείξεις σε κάποιον αν αυτό που κάνει είναι σωστό ή όχι, δε μπορείς να ξέρεις πως θα εξελιχθεί στην πορεία του. Προσωπικά εμένα αυτή είναι η κλίση μου, και το ήξερα. Δηλαδή με το που είδα το Special του Eddie Murphy το Delirious, είπα «αυτό είναι, αυτό είμαι προορισμένη να κάνω». Ήταν τόσο βαθιά η επιθυμία μέσα μου που ήξερα ότι αυτή ήταν  η πορεία μου. Όσον αφορά το θέατρο είχα κάνει κάποιες παραστάσεις και εκτός σχολής αλλά και εντός. Αν μπορώ να πω ότι μου έμεινε κάτι, είναι ότι με έκανε να λατρέψω πιο πολύ το Stand Up γιατί σε αυτό το είδος όλα εξαρτώνται από μένα, η αποτυχία, η επιτυχία όλα είναι πάνω μου. Δεν έχω έναν άνθρωπο που θα μου μιλήσει άσχημα και θα μου πει «Είσαι απαράδεκτη, αυτό δε το κάνεις όπως το θέλω», κάνω αυτό που θέλω και είναι υπέροχο συναίσθημα. Γιατί το Stand Up μου δίνει ελευθερία. Και την ελευθερία που μου δίνει το Stand Up δε μου την δίνει το θέατρο. Στο θέατρο δεν εξαρτάται από σένα η έκβαση της παράστασης, φεύγει από τα χέρια σου κατά πολύ. Κάποιοι σκηνοθέτες δε δίνουν καμία ελευθερία στον ηθοποιό, κάποιοι βέβαια δίνουν άπλετη ελευθερία, εξαρτάται, αλλά στο Stand Up έχεις όλη την ελευθερία του κόσμου. Μου λείπει το θέατρο αρκετά, μου λείπει η ομαδικότητα και η συνεργασία με τους ηθοποιούς αλλά το Stand Up δε το αλλάζω με τίποτα.

athensvibe

Αν έπρεπε να διαλέξεις μεταξύ διατροφολόγου, ηθοποιού και κωμικού τι θα διάλεγες και γιατί;

Καλά το διατροφολόγος το έχω απορρίψει από τότε που τελείωσα τη σχολή, δηλαδή έδωσα το πτυχίο μου στη μητέρα μου, το έχει κρεμάσει εκεί στο παιδικό μου δωμάτιο, το δείχνει στον κόσμο, λέει «ναι το κορίτσι μου έχει τελειώσει με 7,3».  Αν είχα να διαλέξω, ασυζητητί θα διάλεγα το Stand Up. Δε το συγκρίνω με τίποτα, είναι ο,τι καλύτερο έχω κάνει στη ζωή μου, με έχει αποδεχθεί και με έχει αγαπήσει και εκείνο σε αντίθεση με το θέατρο. Δηλαδή στο θέατρο υπάρχουν τόσοι πολλοί παράγοντες που θα επηρεάσουν είτε το αποτέλεσμα είτε το αν θα συμμετέχεις σε μια παράσταση, ενώ στο Stand Up αν είσαι καλός και γελάει ο κόσμος θα σε πάρουν. Δηλαδή αν ανέβεις στη σκηνή για ένα πεντάλεπτο, παίξεις ένα καινούριο κείμενο, σε δουν οι κωμικοί και ακούσουν τα γέλια θα σε πάρουν, δεν έχει σημασία το να έχεις γνωριμίες, αν είσαι αστείος είναι αρκετό. Είναι τόσο καθαρό σαν είδος.

Βρίσκεσαι αρκετά στο χώρο του διαδικτύου λόγω της δουλειάς σου, πως αντιμετωπίζεις τα αρνητικά σχόλια και όλο αυτό το ανεξήγητο μίσος που επικρατεί;

Κοίτα εγώ έλαβα τρομερό μίσος όταν έκανα το ΑΟΥΤΣ, που εντάξει τους δικαιολογώ λίγο αλλά η αλήθεια είναι πως από τότε που ξεκίνησα τα ΧΙΚ δε λαμβάνω μίσος, με αγαπάνε πάρα πολύ τώρα, το οποίο μου είχε λείψει πάρα πολύ με το ΑΟΥΤΣ γιατί είμαι άνθρωπος της αγκαλιάς και της τρυφερότητας και όταν μου μιλούσαν άσχημα στην αρχή είχα φτάσει σε σημείο να κλαίω να  παίρνω τηλέφωνο στο comedy lab και να λέω «ρε παιδιά μήπως δεν πρέπει να το συνεχίσουμε αυτό, μήπως είναι λάθος;». Στην πορεία κατάλαβα πως κάποιοι, αυτοί που μου έστελναν μηνύματα «θέλω να πεθάνεις» και τέτοια, όταν σταμάτησα τα ΑΟΥΤΣ μου έστελναν «τι θα γίνει, πότε θα βγει καινούριο επεισόδιο;». Αυτό δε το κάνουν γιατί πραγματικά μισούν κάτι, απλά τους αρέσει για κάποιο λόγο. Η βία είναι ένα στοιχείο της εποχής μας, γιατί όταν υπάρχει αυτή η κατάσταση η έντονη είτε είναι οικονομική κρίση είτε ψυχολογική κρίση, ο κόσμος προσπαθεί να ξεσπάσει με οποιονδήποτε τρόπο. Ειδικά η λεκτική βία που είναι κάτι εύκολο, πίσω από την οθόνη ενός υπολογιστή που κρύβει και την ταυτότητα σου.

Έχω παρατηρήσει πως κάνεις και κάποιες παραστάσεις στην Αγγλία. Πως ήταν η εμπειρία σου εκεί; Θεωρείς ότι το αγγλικό κοινό είναι πιο εκπαιδευμένο από το ελληνικό;

Έχω κάνει μόνο δυο παραστάσεις προς το παρόν, η μια ήταν σε open mic του εξωτερικού στο Λονδίνο και η άλλη, η πρώτη φορά που έπαιξα έξω ήταν ένα δεκάλεπτο στο Comedy cellar του Δουβλίνου. Η εμπειρία είναι εκπληκτική, το κοινό είναι εκπαιδευμένο, έτοιμο. Το Stand Up είναι ένας παραδοσιακός τρόπος διασκέδασης για αυτούς.

Προσάρμοσες την παράσταση στο δικό τους ύφος ή πήγες με τα ελληνικά δεδομένα;

Στο Δουβλίνο έγραψα κείμενα για το Δουβλίνο. Από το δεκάλεπτο τα πρώτα 2 λεπτά ήταν αποκλειστικά για εκεί. Στο Λονδίνο πήγα με κείμενα μου, μεταφρασμένα. Δε χρειάζεται να προσαρμόσεις κάτι, εγώ πιστεύω ότι το χιούμορ είναι διεθνές. Γελάμε με τα ίδια πράγματα. Για αυτό το ελληνικό κοινό παρακολουθεί ξένους κωμικούς . Είχα την τύχη να παρακολουθήσω παράσταση του Louis CK, ο,τι καλύτερο έχω κάνει για την δουλειά μου , για τη ζωή μου γενικά, ο άνθρωπος είναι ιδιοφυΐα.

Πολλές φορές ο κόσμος αγνοεί πόσο δύσκολες είναι οι δουλειές των entertainers, διότι βλέπουν την παράσταση ως το αποτέλεσμα και όχι ως ολόκληρη τη διαδικασία που έφτασε τον καλλιτέχνη εκεί. Το έχεις παρατηρήσει και εσύ αυτό; Πόσο δύσκολη είναι η δουλειά ενός κωμικού για σένα και ποιες είναι οι απαιτήσεις της;

Το Stand Up είναι ο,τι πιο δύσκολο έχω κάνει σε σχέση με οτιδήποτε έχω δοκιμάσει στη ζωή μου. Γενικά το να προκαλείς γέλιο είναι πολύ πιο δύσκολο από το να προκαλείς συγκίνηση. Πόσο μάλλον το να προκαλείς γέλιο σε αυτή τη συχνότητα. Υπάρχει μια θεωρία η οποία λέει ότι πρέπει ο κωμικός να κάνει το κοινό να γελάει συνέχεια, δηλαδή μιλάμε για 7-8 φορές το λεπτό, το «laughs per minute». Αυτό έχουν αρχίσει να το σπάνε σαν διαδικασία οι κωμικοί στο εξωτερικό, αλλά και εδώ. Η βασική ιδέα είναι ότι ο κόσμος γελάει συνέχεια σε μια παράσταση Stand Up. Το να έχεις συνεχόμενα αστεία μέσα σε ένα κείμενο είναι τρομερά δύσκολο, αλλά είναι και ότι πιο υπέροχο έχω κάνει στη ζωή μου. Δηλαδή ναι ο κόσμος προφανώς το αποτέλεσμα θα δει, δε μπορεί να εξετάσει το πόσο ζορίστηκα για να βγει αυτό το κείμενο. Θα έρθει και θα δει μια παράσταση, και θα πει «αυτός μου άρεσε ή αυτός δε μου άρεσε», έτσι πάει. Δηλαδή το ότι εγώ μπορεί να έχω κάτσει τρεις μήνες για να βγάλω ένα πεντάλεπτο εκείνος δε μπορεί να το ξέρει και αυτό ισχύει σε όλες τις τέχνες. Το τι θυσίες έχει κάνει ένας καλλιτέχνης, με τι άγχος και με τι έχει παλέψει, το αν θα πληρώσει το ενοίκιο, ότι οι λογαριασμοί έρχονται και αυτός πάει και παίζει τσάμπα γιατί πρέπει να αποκτήσει stage time. Όλα αυτά δε τα ξέρει ο κόσμος αλλά ίσως είναι καλύτερα έτσι. Για να καταλάβεις πόσο βίαιο και πόσο δύσκολο είναι το Stand Up, το ρήμα που χρησιμοποιούμε όταν δεν παίρνουμε γέλια είναι ότι πεθαίνουμε πάνω στη σκηνή. Και είναι ένας μικρός θάνατος, με έχει επηρεάσει για βδομάδες ότι δεν πήρα όσα γέλια ήθελα  πάνω στη σκηνή και όλοι έχουμε περάσει από αυτή τη φάση που κάτι πάει στραβά. Αυτό με την εμπειρία και τα χρόνια χάνεται γιατί έχεις ήδη κείμενα που λειτουργούν, οπότε αν κάτι δεν  λειτουργήσει ξέρεις τον τρόπο να επαναφέρεις το κοινό. Λόγω της εμπειρίας μαθαίνεις και να το διαχειρίζεσαι.

athensvibe

Σε έχουν γιουχάρει ποτέ;

Όχι, ευτυχώς όχι. Είχα βέβαια μια απειλή. Ήταν από μια πολιτική ομάδα για την οποία είχα μιλήσει παραθέτοντας την άποψη μου για αυτούς και ένας από το κοινό μου είπε «το πρωί η μαμά σου θα σε βρει σε χαντάκι», όσο ήμουν πάνω στη σκηνή. Ήμουν στη Σαντορίνη και έπαιζα μόνη μου και ήτανε λάθος γιατί δεν ήμουν έτοιμη να παίξω μόνη μου, δεν είχα το υλικό για το μισάωρο που θα έπαιζα. Πετάχτηκε λοιπόν και είπε αυτό, και το θέμα είναι ότι εμείς οι κωμικοί έχουμε έτοιμα κείμενα για τους hecklers, οπότε εγώ είχα έτοιμα κείμενα για να τον αντιμετωπίσω τον συγκεκριμένο. Φοβήθηκα δε στο κρύβω, δηλαδή πήρα ταξί για να γυρίσω, δεν είναι ότι το ρίσκαρα, άλλαξα μάλιστα και δύο ταξί για να είμαι σίγουρη. Ε και ουσιαστικά μετά από κάποια ώρα έφυγε από το μαγαζί γιατί ήμουν σε επίθεση όλη την ώρα, έτσι πρέπει να τους αντιμετωπίζεις κατά τη γνώμη μου. Γενικά πάντως, γιουχαρίσματα δεν είχα, μου έχουν φερθεί με πολύ αγάπη όλο το κοινό και τους λατρεύω. ΑΓΑΑΑΑΠΕΣ ΜΟΥΥΥ! (ουρλιάζοντας)

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου ξένοι κωμικοί;

Το Top 3 μου είναι Louis CK, Bill Burr και Dave Chappelle. Είναι τόσοι πολλοί όμως που αγαπώ που θα μας έπαιρνε ώρες αν στους έλεγα όλους.

Ποια θα ήταν η συμβουλή σου σε νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το Stand up;

Να το κάνουν. Έχει πάρα πολύ χώρο για όλους. Η συμβουλή μου είναι να βλέπουν Stand up (ξένους και Έλληνες κωμικούς), να δουλεύουν, πάρα πολύ. Να γράφουν όλη την ώρα και να μη το βάζουν κάτω γιατί θέλει γερό στομάχι. Ο θάνατος πάνω στη σκηνή δεν είναι εύκολα αντιμετωπίσιμος. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ανέβηκαν στη σκηνή μια φορά, δεν πήγε καλά και δεν ξανανέβηκαν ποτέ. Για τους open micers θέλει να ανέβεις πάνω στη σκηνή και να έχεις τριβή με αυτήν, να παίζεις όσο πιο συχνά μπορείς και όσο πιο πολύ μπορείς. Και θα αποτυγχάνεις ξανά και ξανά και θα έρθει αυτή η επιτυχία και το πρώτο σου χειροκρότημα που θα το θυμάσαι μια ολόκληρη ζωή. Το πρώτο μου μαζικό γέλιο είναι το πιο έντονο συναίσθημα που έχω βιώσει, η ικανοποίηση είναι τρομερή.

Ποια είναι τα σχέδια σου για τη σεζόν που ξεκινάει, τι ετοιμάζεις και που θα μπορεί ο κόσμος να σε δει;

Λοιπόν όπως κάθε σεζόν από το 2014 θα είμαι στο Gazi Comedy Club το οποίο είναι στο θέατρο 104 στο γκάζι, κάθε Παρασκευή στις 10 η ώρα. Θα ξεκινήσουν και τα open mic που αυτή την σεζόν θα γίνονται και αυτά  στο θέατρο 104  δυο Πέμπτες του μήνα. Στο ίντερνετ θα συνεχίσω τα ΧΙΚ, και αν όλα πάνε καλά θα υπάρχει και η εκπομπή στο Netwix.

Πως βλέπεις τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια από τώρα;

Σε δέκα χρόνια φαντάζομαι τον εαυτό μου στο HBO με το σόλο μου, να μου ανοίγει ο Louis CK, να έρχεται να ζεστάνει λίγο το κοινό. Σίγουρα θα έχω πάρει ένα όσκαρ γιατί πρέπει, δεν έχω πάρει ακόμα και κάνω πρόβες ευχαριστώντας τον αρκούδο μου από τα οχτώ.  Αν το πάμε ρεαλιστικά, θα ήθελα να κάνω αυτό ακριβώς που κάνω τώρα σε δέκα χρόνια. Αν γίνει αυτό θα είμαι ένας πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος.

athensvibe

Τέλος, για να κλείσουμε τη συνέντευξη, πες μου το πρώτο αστείο συμβάν που σου έρχεται στο μυαλό.

Ήρθε ένας τύπος έξω από το σπίτι μου τρεις η ώρα το πρωί, και μου πετούσε πέτρες στο παντζούρι. Πάω κοιτάζω το παντζούρι, μου λέει «Δε λειτουργεί το θυροτηλέφωνο σου» το οποίο εντάξει, είναι αλήθεια αλλά δεν αλλάζει την κατάσταση ότι μου πετάς πέτρες τρεις η ώρα στο παντζούρι μου. Λέω «ποιος είσαι άνθρωπε μου τι θέλεις;», μου λέει «είχες παίξει μια παράσταση πριν ένα μήνα εδώ κοντά, σε ακολούθησα και βρήκα το σπίτι σου» – εν τω μεταξύ να τρέμω- «και έλεγα μήπως ήθελες να πάμε για ένα καφέ, ένα ποτό». Του λέω «έχεις γύρω στους 5-6 τρόπους να επικοινωνήσεις μαζί μου, έχεις facebook, Instagram, tinder –για το τελευταίο δεν είμαι πολύ περήφανη αλλά υπάρχει- αλήθεια τώρα; Πέτρες στο παντζούρι;» και μου λέει «συγγνώμη κι εγώ δε το ‘χω ξανακάνει, τρέμω ολόκληρος» και του λέω «και θεωρείς καλή αρχή μιας σχέσης να τρέμουμε κι οι δυο;» Όλα καλά, είμαι ακόμα ζωντανή και έχω πάντα κατεβασμένα τα παντζούρια!

Εγώ να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τη Χρύσα για την τόσο διασκεδαστική συνέντευξη και φωτογράφιση, -literally δεν έχω ρίξει τόσο γέλιο στη ζωή μου- και να της ευχηθώ τα καλύτερα στη δουλειά και τη ζωή της, να κάνει πάντα αυτό που αγαπάει και να γεμίζει και τις δικές μας μέρες με άπλετο γέλιο. Όσοι δε την έχετε παρακολουθήσει ποτέ σε παράσταση, σας συμβουλεύω να σπεύσετε, δε θα το μετανιώσετε. 🙂 

Τη Χρύσα μπορείτε να τη βρείτε:

Facebook Page

Instagram Profile

Twitter

Επεισόδια “ΧΙΚ” στο κανάλι του Comedy Lab

Παραστάσεις:

Gazi Comedy Club, Ευμολπιδών 41, Θέατρο 104, Κάθε Παρασκευή στις 10 η ώρα.

Φωτογραφίες: Δημήτρης Τσούτσουρας

Athens Vibe ® 
*it’s all Athens to me!

© 2016 – 2018, Μικαέλα Πανηγυροπούλου. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

About the author

Μικαέλα Πανηγυροπούλου

Weirdo, γατομάνα, μουσικός και συγγραφέας ενός μυθιστορήματος που δε θα τελειώσει ποτέ. Ερωτευμένη με τον έρωτα, λάτρης του vintage, των μικρών bar, του φθινοπώρου και του film-noir. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει κόψει τις παρέες με τον Ηρώδη και τη Μήδεια, και κάνει guest εμφανίσεις στο τμήμα Προσχολικής Αγωγής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας. Αν θέλεις να τη βρεις, ακολούθα τα νιαουρίσματα.

Leave a Comment