Μαρία Χατζηγιάννη

Athenian [uh-thee-nee-uh n]
(n.) a native or citizen of Athens, Greece.

Μαρία Χατζηγιάννη | Σκηνοθέτης, ραδιοφωνική παραγωγός.

Αγαπώ την Αθήνα γιατί…

Γιατί κάθε γωνιά της είναι πηγή έμπνευσης, κάθε πτυχή της και ένα διαφορετικό πλάνο, κάθε νύχτα της μια άλλη σκηνή που κάνει κάθε στιγμή μου να είναι τόσο comme il faut  όσο και underground ταυτόχρονα. Μου αρέσει να περπατάω σε κάθε της στενό και να χαζεύω οτιδήποτε για τους άλλους περνά απαρατήρητο, όπως δύο χέρια πιασμένα κρυφά κάπου στην πλατεία Αγίας Ειρήνης, μια κίτρινη βέσπα μπροστά από ένα ασπρόμαυρο graffiti στο αμαξοστάσιο, μια αντανάκλαση ενός κτιρίου σε μια λακκούβα από λιμνασμένα νερά της βροχής κάπου στην Πειραιώς… art is everywhere!

Αντιπαθώ την Αθήνα γιατί…

Δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μου το ρήμα αντιπαθώ ακόμα και οι γκρίζες πτυχές της, όπως η πρωινή ανυπόφορη κίνηση, οι – κατά τόπους – περιοχές που δυστυχώς δεν διατηρούνται καθαρές, αλλά και οι κατά το κοινώς λεγόμενων «κακόφημες» συνοικίες έχουν τη ρίζα τους σε θέματα παιδείας των κατοίκων και όχι στην πόλη αυτή κάθε αυτή, άρα πριν αντιπαθήσουμε  ένα χώρο ας κάνουμε ένα βήμα πίσω και ας αναλογιστούμε ο καθένας πως έχει συμβάλλει στη διαμόρφωση του.

Αν η Αθήνα είχε το πρόσωπο σου, πώς θα έμοιαζε;

Είναι μια πόλη νευρική, μυστηριώδης, αντιφατική και γοητευτική…

Περατζάδα μετά τις 00:00, η ιδανική διαδρομή;

Αφετηρία Σύνταγμα… περπάτημα από τα θέατρα της Βαλαωρίτου, στροφή στο φωτισμένο city link, κατέβασμα προς Κολοκοτρώνη, χαζεύοντας από στενό σε στενό τα μπαράκια και τους ανθρώπους της, περνάω απέναντι την Αθηνάς, στρίβω μέσα στα δρομάκια του Ψυρρή ένα-ένα μέχρι να βγω Πειραιώς και από εκεί Γκάζι, cause the night is young!

Ξυπνάς το επόμενο πρωί και η Αθήνα έχει μόνο 3 δρόμους, ποιοι είναι αυτοί;

H B. Σοφίας, η Κολοκοτρώνη και η Πειραιώς. 

Κέντρο ή αποκέντρωση;

Κέντρο και τα μυαλά στα κάγκελα!

Ποια φωτογραφία της Αθήνας θα μας έδινες για να ποστάρουμε στο Instagram του Athens Vibe και με τι hashtags;

#directing #art_art_art #odeon_of_Herodes_Atticus

Αγαπημένο σύνθημα σε τοίχο;

I look for pleasure in the details (σε τοίχο στον Κεραμεικό – από ταινία Atomic Blonde).

Αν υπάρχει παράδεισος τότε είναι…

Η πόλη του τώρα… με τα χρόνια να γεμίζουν εμπειρίες και ανθρώπους που αγαπάω και με αγαπάνε, τους στηρίζω και με στηρίζουν, με playground και κοινό άξονα μας την τέχνη και τα concept που σκαρφιζόμαστε κάθε φορά για να βγάλουμε ό,τι έχει μέσα η ψυχή και το υποσυνείδητό μας.

Αν η Αθήνα είχε νότες, ποιο τραγούδι θα ήταν;

I could love you all occasions – we got way too much in common
if i’m being honest with you…

Η Αθήνα και εσύ. Μια ιστορία…

Θα στην μεταφέρω σαν script.

Σκηνή 1: 14/2, νυχτερινό – εξωτερικό. Πλάνο πρώτο: ένα ταξί σταματά μπροστά από την πλατεία Κλαυθμώνος, δυο γυναίκες κατεβαίνουν και περιμένουν σχεδόν κοντά την εκκλησία, χτυπάει κινητό, – αντρική φωνή «έλα Μαριμάρ που είστε;» – γυναικεία φωνή απαντά «σχεδόν κοντά στο Χοροστάσιο, περιμένουμε άλλους δυο φίλους που δεν ξέρουν που είναι το μαγαζί και… σε λίγο στο χώρο σας» – αντρική φωνή «άντε κούκλα μου, είμαι ήδη στη δεύτερη μπύρα και σας περιμένουν και άλλα δύο άτομα ήδη». Πλάνο δεύτερο: η παρέα συγκεντρώνεται και ανεβαίνει στον πρώτο όροφο του μαγαζιού, ο DJ της καρδιάς μας παίζει Spice Girls – Wannabe και μου φωνάζει δυνατά “tell you what i want, what i really, really want” ενώ το μαγαζί γεμίζει ασφυκτικά χορεύοντας σε ρυθμούς 90’s.

Σκηνή 2: εσωτερικό – διπλά στο μπαρ. Πλάνο πρώτο: η παρέα παραγγέλνει σφηνάκια. Πλάνο δεύτερο: ένα πνεύμα ξέφρενης 90τίλας αρχίζει και κατακλύζει κάθε μας κύτταρο, χορός σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν λυσσασμένα 18χρονα που πάνε πενταήμερη. Πλάνο τρίτο: κάπου στο «και ξορκίζω δέκα χρόνια στα καινούρια μου σεντόνια» θυμόμαστε ότι δεν έχουμε κεράσει το χιλιοστό σφηνάκι τον dj και λέμε δεν είναι σωστό, έλααα πάμε μια γύρα ακόμα!

Σκηνή 3: εξωτερικό – τελευταίο τσιγάρο έξω από το μαγαζί. Πλάνο πρώτο: σαν μυσταγωγία, σαν απόλυση εκκλησίας αλλά πως να φύγουμε χωρίς «αντίδωρο» και έτσι φτιάχνουμε πλάνα για το από πιο στενό θα πάμε και πως θα καταλήξουμε στο καλύτερο διανυκτερεύον μπέργκερ… Πλάνο χιλιοστό: μετά από πολλά ζικ-ζακ, γέλια, φωνές φτάσαμε στο σημείο κλειδί, το βρώμικο με τις κλασσικές συζητήσεις επι μόδας, τέχνης, υψηλής κουλτούρας και φυσικά ερώτων, gossiping και τέλος… ύπνου!

THE END – ps…στο ενδιάμεσο υπάρχουν σκηνές που παραλήφθηκαν λόγω ακαταλληλότητας. Ευχαριστούμε για την κατανόηση.

© 2021, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr