Η κα Μοναξιά στον τρίτο

της Μαρίζας Αποστολοπούλου

Θα ‘μουνα δεν θα “μουνα 15 όταν γνώρισα την κα Μοναξιά. Την πέτυχα στο ασανσέρ με ένα ταψί σπανακόπιτα. Εγώ έφευγα για φροντιστήριο , εκείνη πήγαινε στη συνέλευση της πολυκατοικίας.

Ψηλή, με μπόλικο μπούστο, βαμβακερό δίχρωμο φόρεμα με μοτίβο λουλουδάκια – μάλλον από την λαϊκή της Βαφειοχωρίου- κ μαλλί ελαφριάς περμανάντ- μάλλον από την κομμώτρια στην Πριγκηποννήσων. Η πρώτη μου σκέψη πρέπει να ταν ότι της λείπουν μόνο τα ρόλλει για να συμπληρωθεί η εικόνα της κατίνας της γειτονιάς. Η 2η ήταν ότι θέλει πολλά κότσια για να περιφέρεσαι έτσι με τόσο μπρίο.

«Μη μου πεις!! Εσύ είσαι του Σωτήρη, δεν είσαι ;;;!!!» . 5 χρόνια σχολικών εκθέσεων με θέμα «η αποξένωση στις πόλεις» πέρασαν σαν φλας απ τα μάτια μου. «Και εσείς είστε η κα Μοναξιά…;». «αχ χρυσό μου πως μεγάλωσες έτσι»… (μάτς μουτς).

Πολυλογού η κύρα Μοναξιά, δεν ξέρει να το βουλώνει λίγο , μας πήρε τα αφτιά πάλι στη συνέλευση» έλεγε ο πατέρας μου, λες και πάταγε συχνά το πόδι του στις συνελεύσεις.

– «Ναι ρε μπαμπά, αλλά σας φέρνει και την σπανακόπιτά της, ποιος άλλος το κάνει;»

Εμ έτσι είναι αυτά, 40φέυγα και μόνη της τι θες να κάνει να πλευρίσει άντρα»

Τι φαλλοκράτες…σκέφτηκε φυσικά το επαναστατικά-τότε-φεμινιστικό κεφάλι μου.

Αυτή ήταν λοιπόν η κυρία Μοναξιά; Αυτό το σουλούπι μοδίστρας από ταινία Βλαχοπούλου; Αυτό το ατημέλητο «βάζω-το-πορτοφόλι-μασχάλη-και-πετάγομαι-στο-περίπτερο»; Αυτό ήταν που τόσα χρόνια άκουγα «η κα Μοναξιά το ένα, η κα Μοναξιά το άλλο, η κα Μοναξιά αρχοντογυναίκα, με την όπερα της, με τα ταγέρ της, με το μέγαρο της»; Όλη και όλη ήταν ένα ταψί σπανακόπιτα και ένα βαθύ μπούστο…;; Απογοήτευση.

Είχα περάσει μόλις στη σχολή όταν ξεκίνησε η κα Μοναξιά να με κάνει παρέα. Δεν ξέρω πως κι από πού, ούτε γιατί ανέβαινα όλο και πιο συχνά σπίτι της. Ούτε γιατί ήθελα να μάθω για την ζωή της και πως ποτίζει τον βασιλικό και πως ζυμώνει τα κουλούρια της Λαμπρής. Ούτε γιατί άκουγα με τις ώρες για τον γιο της που έφυγε στο Λονδίνο και ξέμεινε εκεί. Ούτε γιατί σκάλιζα τα βινύλια της με τους ΑΒΒΑ. Την έκανα να γελάει, με έκανε να σκέφτομαι. Μάλλον αυτό ήταν το deal.

-«Καλά άσε με εμένα! Πες μου για το Πάντειο ! Πως είναι;;;»

-«Τι να σας πω κα Μοναξιά… Πολύ φιλοσοφία και πολύ πολιτική οικονομία, για πρώτο έτος…δεν..»

-«Πάλι για τα βιβλία θα μας πεις χριστιανή μου; Παρθένα θα πεθάνεις πια!! Βρες κάνα γκόμενο εκεί χάμω!! Χαχα»

Τα λεγε αυτή-τα άκουγα εγώ. Γέλαγε αυτή-συννέφιαζα εγώ. «Έλα έλα μην κάνεις έτσι…Αααααχ μου θυμίζεις εμένα στα νιάτα μου…γελαστό πρόσωπο και μελαγχολικό βλέμμα..Όπου να ναι θα στην πέφτουνε μπιλιούνια μωρό μου μην ακούς κανέναν».

Ε και βρήκα κι εγώ γκόμενο και φίλους και έκανα και κύκλο και έβγαινα και πάρταρα και πήγαινα σινεμά. Αλλά η κα Μοναξιά σταθερή αξία. Με παρηγόρησε στο πρώτο μου heartbreak, με έμαθε να βάζω πλυντήριο, με έμαθε να φτιάχνω καφέ και να ακούω Chopin και να διαβάζω Έκο. Και μου διέλυσε εντελώς την εικόνα της κυρα κατίνας της γειτονιάς.

Αργότερα έμαθα ότι η κα Μοναξιά είχε κάνει μεταπτυχιακό στη Γαλλία με υποτροφία και είχε διδακτορικό στην φιλοσοφία με θέμα την φαινομενολογική ερμηνεία των κοινωνικών αναπαραστάσεων του φύλου (;) και για την πλάκα της τελείωσε και σχολή μαγείρων, όταν έμεινε έγκυος. Με έτρωγε πάντα να μάθω γιατί ο άντρας της ζήτησε διαζύγιο από τέτοια γυναίκα αλλά ποτέ δεν ρώτησα. Με έτρωγε πάντα να μάθω γιατί δεν έχει πάει στο Λονδίνο να δει τον γιο της αλλά ποτέ δεν ρώτησα. Με έτρωγε να μάθω γιατί την έβγαλαν «Μοναξιά» αλλά μου είπε μόνη της.

«Ήμουνα λέει το πιο ασφαλές και σίγουρο πλάσμα στον κόσμο. Ή αυτό ή θέλανε να με τιμωρήσουν, χρυσό μου!».

© 2015, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr